همزمان با روز جهانی کارگر، شماری از نوکیشان مسیحی با انتشار بیانیهای به محرومیت اعمال شده علیه آنان در زمینه حق اشتغال، حتی در بازار آزاد، اعتراض و تاکید کردند جمهوری اسلامی با وجود تعهدات بینالمللی خود، در پی «فقیرسازی» و «ناتوانسازی» مسیحیان است.
در این بیانیه که از سوی پویش کحما (کلیسا حق مسیحیان است) روز یکشنبه ۱۱ اردیبهشت منتشر شده، آمده است: «تقسیم نابرابر ثروت همگانی و فقیرسازی یکی از سیاستهایی است که با ارادهای خاص از جانب جمهوری اسلامی علیه جامعه مسیحی فارسیزبان به قصد ناتوانسازی و حذف آنان اعمال میشود.»
امضاکنندگان این بیانیه تاکید کردند که نوکیشان مسیحی امکان حضور در هیچ یک از سمتهای دولتی را ندارند و حکومت «در مسیر اشتغال آزاد و خوداشتغالی نیز موانعی جدی» تراشیده و آن را «حتی غیرممکن کرده» است.
به نوشته نوکیشان مسیحی، «نهاد قدرت همواره برای ساقط کردن افراد و گروههای نامطلوب دست در جیب نمیکند و پول صرف خرید طناب دار و گلوله نمیکند. بالعکس، به سفرههایشان تجاوز میکند و به نانشان دستبرد میزند تا جانهایشان را بستاند.»
سرکوب نوکیشان مسیحی در ایران در حالی است که طبق ماده ۱۸ اعلامیه جهانی حقوق بشر و ماده ۱۸ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی، هر شخصی حق دارد از آزادی دین و تغییر دین و همچنین آزادی اظهار آن به طور فردی یا جمعی و به طور علنی یا در خفا برخوردار باشد.
با وجود به رسمیت شناخته شدن مسیحیت در قانون اساسی جمهوری اسلامی، اما حکومت ایران با گرویدن مسلمانان به مسیحیت برخوردهای امنیتی میکند و در دهههای گذشته، صدها نفر از نوکیشان مسیحی را بازداشت و تعدادی از آنان را به زندان محکوم کرده است.
علاوه بر اعتراض سازمانهای حقوق بشری، وزارت امور خارجه آمریکا در گزارشهای سالانه خود در خصوص وضعیت آزادیهای دینی در کشورهای مختلف جهان، ایران را بارها به نقض حقوق اقلیتهای دینی متهم کرده است.
در گزارشهای وزارت خارجه آمریکا، ضمن اشاره به سرکوب پیروان آیین بهایی، آیین یارسان، مسیحیان و اقلیت سنیمذهب و روحانیون آنها، به ارعاب رهبران دینی شیعه مخالف سیاستهای حکومت نیز اشاره شده است.
بر اساس ویدئوها و گزارشهای منتشر شده در شبکههای اجتماعی، این تجمع سراسری روز یکشنبه ۱۱ اردیبهشت در شهرهایی چون اردبیل، شیراز، مریوان، اصفهان، کرج، اراک، بوشهر، نورآباد در استان فارس، سقز، کرمانشاه، الیگودرز، خمینیشهر و شهرهای دیگر ایران برگزار شده است.
بر اساس این گزارشها، ماموران نیروی انتظامی به تجمع معلمان در بوشهر حمله و تعدادی از آنان را پس از ضرب و شتم، مجروح کردند.
همچنین نیروهای ضد شورش و مسلح، در مقابل اداره کل آموزش و پرورش مریوان و نیز در شهر سنندج به طور گسترده حضور یافتند.
در تجمع سراسری معلمان، شعارهایی چون «معلم زندانی آزاد باید گردد»، «ننگ ما، ننگ ما ، وزیر الدنگ ما» و «وزیر بی لیاقت، استعفا استعفا» سر داده شد.
معلمان معترض در اراک نیز شعار «رئیسی، قالیباف، این آخرین پیام است؛ جنبش فرهنگیان آماده قیام است» سر دادند.
معلمان در سقز عکس صلاح سرخی، عضو انجمن صنفی این شهر که روز شنبه بازداشت شده، را در دست داشتند و سرود کردی خواندند.
همچنین در اردبیل، معلمان تجمع کننده خواستار آزادی فعالان صنفی بازداشت شده در این شهر شدند و شعار « اصغری، همتی، عباسی و نعمتی» آزاد باید گردند، سردادند.
معلمان معترض چه میخواهند؟
اجرای قانون مدیریت خدمات کشوری و همسانسازی حقوق بازنشستگان، توقف خصوصیسازی، تخصیص بودجه کافی برای سرانه مدارس و بازگرداندن «سرمایههای غارت شده صندوق ذخیره فرهنگیان» خواستههای معلمان است.
معلمان معترض همچنین خواستار بازگشت به کار معلمان اخراجی و آزادی فعالین صنفی و توقف پروندهسازیها و احضارها شدند.
یک روز پیش از تجمع سراسری معلمان و در آستانه روز جهانی کارگر، ماموران امنیتی علیاکبر باغانی، رسول بداقی، محمد حبیبی، جعفر ابراهیمی و صلاح سرخی را بازداشت و دهها معلم دیگر را احضار کردند.
در همین حال اسماعیل عبدی، عضو کانون صنفی معلمان، اعلام کرد که در اعتراض به صدور احکام امنیتی برای فعالان صنفی از روز یکشنبه اعتصاب غذا میکند.
تجمع قبلی سراسری قبلی معلمان در سال جدید روز پنجشنبه اول اردیبهشت در شهرهای مختلف ایران برگزار شد، اما در تهران ماموران امنیتی مانع از تجمع در مقابل ساختمان وزارت آموزش و پرورش شدند و حدود ۷۰ معلم را چندین ساعت بازداشت کردند.
در روزهای پس از آن نیز گزارش شد که از یک روز قبل از تجمع سراسری، اینترنت تلفن همراه دستکم ۱۵ فعال صنفی در تهران و کرج به «دستور مراجع ذیصلاح» قطع شده بود.
معلمان ایران سال گذشته بارها دست به تجمع و تحصن سراسری زدند. پس از این اعتراضات، صدها نفر از معلمان به حراست آموزش و پرورش یا نهادهای امنیتی احضار شدند و شماری از معلمان و فعالان صنفی بازداشت و به زندان محکوم شدند.
این تجمعات در اعتراض به آییننامه ناقص رتبهبندی، اجرا نشدن همسانسازی حقوق بازنشستگان و سرکوب مستمر و سیستماتیک فعالان صنفی برگزار شد.