فعالان صنفی با راهاندازی کارزار «یکصد هزار امضا» خواهان آزادی معلمان زندانی و پایان پروندهسازی علیه آنان شدند. اسماعیل عبدی، معلم محبوس در زندان کچویی هم با حمایت از این کارزار گفت در سالهای گذشته دامنه سرکوب تشکلهای صنفی فرهنگیان به دست نهادهای امنیتی افزایش یافته است.
به تازگی کارزاری با عنوان آزادی معلمان زندانی و پایان دادن به پروندهسازی برای فعالان صنفی فرهنگیان راهاندازی شده که تاکنون حدود ۱۰ هزار نفر آن را امضا کردهاند.
هفته گذشته هزار و ۲۰۰ معلم نامهای به رییس قوه قضاییه و رونوشتی از آن برای روسای مجلس و دولت فرستادند و خواهان آزادی فعالان صنفی و پایان دادن به برخوردهای امنیتی و پروندهسازی علیه آنها شدند اما این نامه از سوی «قوه قضاییه و ریاست جمهوری پذیرفته نشد».
اکنون نویسندگان این دادخواست (کارزار) یادآور شدند که این دو قوه با رد نامه هزار و ۲۰۰ معلم، نشان دادند «رفتاری تا این اندازه مدنی و قانونی» نیز از سوی مسوولان مورد پذیرش نیست.
به گفته آنها، به نظر میرسد مقامهای جمهوری اسلامی تصور میکنند از میان جمعیت بیش از یک میلیون نفری معلمان شاغل و بازنشسته، «کمتر از یکدهم درصدشان» به مشکلات ایجاد شده برای همکاران پیشروی خود در مطالبهگری توجه دارند و به همین دلیل این مساله قابل اعتنا نیست.
بر همین اساس، کارزار یکصد هزار امضا راهاندازی شده تا برای مسوولان تعداد معلمان شاغل و بازنشستهای مشخص شود که خواهان آزادی همکاران خود، پایان دادن به پروندهسازی در دادگاهها و هیاتهای تخلفات، رفع اتهامات امنیتی از فعالان صنفی و برگزاری دادگاههای آتی طبق اصل ۱۶۸ قانون اساسی به صورت علنی و با حضور هیات منصفه هستند.
در بخش دیگری از متن دادخواست این کارزار آمده است که در دو دهه گذشته، معلمان مطالبهگری خود را به شیوهای کاملا مسالمتآمیز و در چهارچوب اصول ۲۶ و ۲۷ قانون اساسی پیش بردهاند اما در هر نوبت، مواجهه دولتمردان «قهری و با استفاده از ابزار سرکوب» بوده است.
صدور احکام زندانهای طولانیمدت برای معلمان و فعالان صنفی در استانهای مختلف و پروندهسازی در دادگاهها و هیاتهای تخلفات اداری و صدور احکام اخراج، بازخریدی، بازنشستگی اجباری و انفصال برای صدها معلم از جمله سرکوبهای رخ داده در این دو دهه بوده است.
اسماعیل عبدی که در زندان کچویی فردیس کرج زندانی است هم با انتشار نامهای در روز ۲۱ تیر، به حمایت از کارزار یکصد هزار امضا برای آزادی معلمان زندانی پرداخت و گفت معلمان با پایهگذاری تشکلهای صنفی و دریافت مجوز از وزارت کشور، با برگزاری مجامع عمومی و تشکیل هیات مدیره، در سالهای گذشته پیگیر مطالبات بر حق و قانونی خود بوده و در چهارچوب اساسنامه برای اصلاح اوضاع نابسامان آموزش و پرورش تلاش کردهاند.
به گفته او اما از همان ابتدای فعالیت، پروندهسازی و برخوردهای امنیتی با کنشگران در دستور کار نهادهای امنیتی قرار گرفت و بهشکلی تدریجی، دامنه سرکوب تشکلهای صنفی افزایش یافت به طوری که «مقایسه تعداد معلمان زندانی در سالهای پیشین» اثباتی بر این ادعاست.
این معلم زندانی یادآور شد معلمان و تشکلهای صنفی در ۲۰ سال گذشته برای آزادی همکاران خود مسالمتآمیزترین روشهای مدنی مانند «نوشتن نامه، جمعآوری طومار، مذاکره با مسوولان، برگزاری کارزارهای مجازی و تجمعات» را به کار بردهاند تا صدای معلمان زندانی را به اطلاع مردم ایران برسانند و کارزار یکصد هزار امضا هم در این راستا راهاندازی شده است.
انجمنهای صنفی معلمان شماری از استانهای کشور نیز با اشاره به خودداری دبیرخانه قوه قضاییه از تحویل و ثبت نامه هزار و ۲۰۰ معلم برای رفع تنگناهای قضایی، پایان پروندهسازی و منع تعقیب معلمان، از کارزار بزرگ یکصد هزار امضایی حمایت کردند.
