آیا ایران و آمریکا به نقطه بی‌بازگشت رویارویی مستقیم نظامی رسیده‌اند؟

بر اساس حکم دادگاه، فرشچی به سه سال و نیم زندان و پرداخت غرامتی نزدیک به ۴۳ هزار دلار به فرد پناهجو محکوم شده است.

به گفته رسانه‌های استرالیایی، فرد پناهجو کسی است که از ایران گریخته و در سال ۲۰۱۵ میلادی به شهر ملبورن در استرالیا رفته است.

او همان سال مغازه شیرینی‌‌فروشی فرشچی واقع در شمال شرق ملبورن را بر اساس یک آگهی شغلی پیدا کرده و تا ۲۰۱۷ میلادی در آن مشغول به کار بوده است.

فرشچی به او «به شرط گذراندن یک دوره آموزشی بدون دستمزد و سه ماهه»، پیشنهاد کار داده است. در نهایت این پناهجو مجبور شده است در شیفت‌های کاری ۱۴ ساعته به مدت ۲۰ ماه با دستمزد ۱۰ دلار در ساعت در شیرینی‌فروشی فرشچی کار کند.

حداقل دستمزد در سال ۲۰۲۴ میلادی در استرالیا، ۲۳ دلار و ۲۳ سنت است.

این پناهجو به دادگاه گفته است که «آثار فیزیکی شغل» مانع از ادامه کار او در جایی دیگر شده است.

او پیش‌ از این در بیانیه‌ای گفته بود: «امید و خوش‌بینی‌ای که به آینده خود و خانواده‌ام داشتم از من ربوده شد. رابطه‌ام با همسر و دخترم دچار مشکل شده و همچنان دردهای جسمی و روحی را تجریه می‌کنم.»

این پناهجو نگرانی‌های خود را با فرشچی در میان گذاشته بوده و او با این ادعا که روابطی با اداره مهاجرت استرالیا دارد، به این فرد قول کمک در روند درخواست ویزا و خرید خانه داده بوده.

در گذر زمان، فرشچی این پناهجو را تهدید کرده که به دلیل انجام کار بدون پرداخت مالیات، گزارش او را به اداره سنترلینک استرالیا که وظیفه‌اش ارائه کمک‌های مالی و خدماتی به افراد نیازمند است، خواهد داد.

فرشچی کارمند خود را تهدید کرده بود که در صورت استعفا، از ارتباطاتش برای اخراج او از استرالیا استفاده خواهد کرد.

بر اساس گزارش رسانه‌ها، شاکی پرونده گفته که فرشچی تهدیدش کرده بوده وقتی به ایران دیپورت شود، به مقامات ایرانی خواهد گفت او «نوکیش مسیحی» است.

تغییر دین برای مسلمانان در قوانین ایران تحت عنوان «ارتداد» شناخته شده و چنین حکمی می‌تواند مجازاتی برابر با مرگ داشته باشد.

پیتر کید، قاضی ارشد دادگاه، فرشچی را به سوءاستفاده آگاهانه و به‌کارگیری رویکرد «چماق و هویج» متهم کرد و گفت او با پیشنهاد کمک به شاکی برای گرفتن ویزا و سپس تهدید به اخراجش، او را مجبور به ادامه کار برای خود کرده است.

کید در جلسه دادگاه خطاب به فرشچی گفت: «تهدیدهایی که شما انجام دادید حساب شده، دستکاری شده و زیان‌بار بوده است. انگیزه شما تجاری بوده و قصد داشتید کسب و کارتان با کار اجباری منتفع شود.»

قاضی ارشد دادگاه به این نتیجه رسیده است که فرشچی که پزشکی ۵۰ ساله است، از آسیب‌پذیری قربانی این پرونده و ناآگاهی‌اش از حقوق خود در استرالیا سوءاستفاده کرده است.

او گفت که رفتار فرشچی نقطه مبهمی ندارد و بارها و در مدت زمانی طولانی، تکرار شده است.

دانیل گورویچ کی سی، وکیل متهم پیش‌تر پذیرفته بود موکلش با بهره‌گیری از قدرت خود، از پناهنده برای منافع مالی سوءاستفاده کرده است.

نغمه مصطفایی، همسر علی فرشچی نیز در دادگاه به اتهام کمک به شوهرش متهم شده بود اما هیات منصفه او را بی‌گناه تشخیص داد.

فرشچی مطبی پزشکی را نیز در ملبورن اداره می‌کرد که خدمات تشخیص و درمان اختلالات حرکتی دستگاه ماهیچه‌ای‌اسکلتی انسان به‌ویژه ستون مهره‌ها را ارائه می‌داد.

او شیرینی‌فروشی خود را در سال ۲۰۱۸ میلادی واگذار کرده است.

روند رسیدگی به این پرونده از سال ۲۰۱۹ میلادی آغاز شد و هیات منصفه، فرشچی را در اکتبر ۲۰۲۳ به دلیل واداشتن یک فرد به کار اجباری و پیشبرد تجارتش از این طریق مجرم شناخت.

فرشچی پس از گذراندن ۱۸ ماه از دوران محکومیت خود، واجد شرایط آزادی مشروط خواهد بود.

بر اساس ویدیوهایی که در شبکه‌های اجتماعی منتشر شده یا به دست ایران‌اینترنشنال رسیده‌اند، بازاریان در شهرهای سمیرم اصفهان، روانسر، مریوان، سقز، سنندج، مهاباد، دهگلان، بوکان، دیواندره و ... مغازه‌های خود را بسته و اعتصاب کردند.

روز دوشنبه نهم بهمن با وجود اعتراض‌های بسیار و درخواست نهادهای حقوق بشری، حکم اعدام پژمان فاتحی، محسن مظلوم، محمد فرامرزی و وفا آذربار، چهار زندانی سیاسی کُرد اجرا شد.

نیروهای امنیتی این چهار نفر را مرداد ۱۴۰۱ در منطقه صومای برادوست شهرستان ارومیه بازداشت و به همکاری با اسرائیل متهم کردند.

اجرای حکم آنان اعتراض‌ها و واکنش‌های متعددی در پی داشت که از جمله آن، اعتصاب گسترده بازاریان در محکومیت این اتفاق و نیز افزایش روزافزون شمار اعدام‌ها در ایران است.

هم‌زمان با این اعتصاب، گزارش‌هایی درباره خودداری نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی از تحویل پیکر این چهار فرد اعدام شده به خانواده‌هایشان منتشر شد.

جوانا طیمسی، همسر محسن مظلوم در این زمینه اعلام کرد: «به خانواده‌ها ابلاغ کرده‌اند خودشان [آنان را] در مکانی نامشخص دفن خواهند کرد. ننگ بر جنایات و رژیم خونخوارتان! از جسد قهرمانانمان هم هراس دارند.»

سازمان حقوق بشری هه‌نگاو نیز ضمن اشاره به این موضوع، این اقدام نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی ایران را «ناپدیدسازی قهری» خواند که طبق قوانین بین‌المللی «جرم» قلمداد می‌شود.

جمهوری اسلامی این چهار نفر را متهم کرده بود قصد داشتند با همکاری اسرائیل و از طریق گروه کومله، در کارخانه‌ای متعلق به وزارت دفاع در نجف‌آباد اصفهان بمب‌گذاری کنند که ماموران امنیتی چند روز قبل از اجرای عملیات، آنان را بازداشت کردند.

در گزارش خبرگزاری میزان، وابسته به قوه قضاییه، درباره اجرای حکم اعدام این افراد آمده است: «در آموزش‌ها [این افراد] افسران موساد حضور داشتند و حتی دیوید بارنیا، رییس سرویس جاسوسی موساد برای روحیه دادن به افراد تیم در یکی از جلسات حاضر شد و برای اعضای تیم سخنرانی کرده است.»

رسانه‌های حکومتی ویدیویی که شامل اعترافات اجباری این زندانیان بود منتشر کردند و گفتند این چهار نفر برای آموزش به رواندا و بوتسوانا در آفریقا سفر کرده‌ بودند.

اعدام این چهار زندانی سیاسی واکنش‌های گسترده فعالان مدنی و سیاسی و همین‌طور سازمان‌های حقوق بشری را در پی داشت.

شاهزاده رضا پهلوی در واکنش به اعدام چهار زندانی سیاسی در ایران و کشته شدن سه سرباز آمریکایی در حمله نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی در رسانه اجتماعی ایکس نوشت: «جمهوری اسلامی هم‌زمان علیه مردم ایران و جهان اعلام جنگ کرده است.»

او افزود: «برای این معضل، تنها یک راه حل وجود دارد: کمک به ملت ایران در مبارزه‌شان برای رهایی از رژیم اسلامی و پایان دادن به جنگ و درگیری.»

حامد اسماعیلیون، چهره مخالف جمهوری اسلامی و از دادخواهان هواپیمای اوکراینی در واکنش به اعدام پژمان فاتحی، محسن مظلوم، محمد فرامرزی و وفا آذربار، خامنه‌ای را «آدم‌کش اعظم» توصیف کرد و نوشت: «دشمن جوانی و عشق و زیبایی‌اند. حال چهار خانواده‌ دیگر برای تمام عمر با خاطره‌ آدم‌هایی که به ظلم کشته شده‌اند، باقی می‌مانند.»

او تاکید کرد: «هر آن‌کس را که اعتراف اجباری گرفت، حکم داد، به مسلخ برد، طناب انداخت، چهارپایه کشید و آن آدمکش اعظم، علی خامنه‌ای را نه فراموش می‌کنیم و نه می‌بخشیم. همه‌ شما که عمله‌ ظلم هستید پاسخگو خواهید شد.»

روز سه‌شنبه زندانیان بند زنان زندان اوین در اعتراض به اعدام وفا آذربار، محمد فرامرزی، پژمان فاتحی و محسن مظلوم، برای توقف اعدام زندانیان دیگر و در همراهی با زندانیان قزل‌حصار، اعتصاب غذا کردند.

مطلب احمدیان، زندانی سیاسی، با انتشار اطلاعیه‌ای به این حرکت اعتراضی پیوست و اعلام کرد که فردا نیز در اعتصاب غذا خواهد بود.

رابطه جنسی برای زوج‌ها می‌تواند به تقویت حس صمیمیت بین شرکا و داشتن یک رابطه سالم کمک کند. با این حال حفظ یک رابطه جنسی قوی پس از سال‌ها یا دهه‌ها می‌تواند یک چالش باشد.

همان‌طور که روابط در طول زمان تغییر می‌کند، رابطه جنسی نیز عوض می‌شود.

نشریه تودی در گفت‌وگو با امیلی ناگوسکی، پزشک و مربی روابط جنسی به بررسی چگونگی حفظ رابطه جنسی سالم در روابط طولانی مدت پرداخته است.

به گفته نویسنده کتاب «هم‌زمان لذت ببرید: علم (و هنر!) ایجاد ارتباطات جنسی پایدار»، هر فرد و رابطه‌ای متفاوت است اما برخی از رفتارها و ویژگی‌های مشترک در میان افرادی که موفق به حفظ روابط جنسی پایدار می‌شوند، وجود دارد.

زوج‌ها هر چند وقت یک‌بار رابطه جنسی دارند؟

ناگوسکی به تودی گفت: «تله‌ای که بسیاری از زوج‌ها در آن گرفتار می‌شوند این است که معتقدند داشتن رابطه جنسی به تعداد دفعات مشخص، نشان‌دهنده سلامت رابطه جنسی آن‌هاست. در نتیجه اگر از این تعداد مشخص کمتر رابطه داشته باشند، فکر می‌کنند مشکلی وجود دارد.»

ناگوسکی در ادامه توضیح داد: «سوالی که از من زیاد پرسیده می‌شود این است که یک زوج معمولی چقدر رابطه جنسی دارند؟ خوب، باید بگویم پاسخ درستی برای این پرسش وجود ندارد زیرا تعداد دفعات رابطه جنسی برای هر زوجی متفاوت است.»

تلاش برای حفظ تعداد دفعات «ایده‌آل»، صرف‌نظر از اینکه می‌خواهید یا دوست دارید این تعداد رابطه جنسی را داشته باشید فقط منجر به بدتر شدن زندگی جنسی شما خواهد شد.

تحقیقات قبلی نشان می‌دهند زوج‌هایی که هفته‌ای یک‌بار رابطه جنسی دارند نسبت به آن‌هایی که کمتر رابطه جنسی دارند، رضایت بیشتری دارند اما تعداد دفعات رابطه جنسی لزوما با میزان رضایت‌مندی مرتبط نیست.

عادت‌های زوج‌هایی که زندگی جنسی سالم دارند

ناگوسکی پنج عادت شریک زندگی جنسی سالم و اینکه چگونه هر زوجی می‌تواند این عادت‌ها را برای تقویت رابطه جنسی خود اتخاذ کند، شرح داده است.

۱- صحبت کردن در مورد رابطه جنسی

ناگوسکی گفت که تحقیقات نشان می‌دهند زوج‌های دارای رابطه جنسی قوی و با کیفیت، همیشه در مورد رابطه جنسی با هم صحبت می‌کنند.

در یک رابطه سالم جنسی، زوج‌ها در مورد زمان‌های خوب و بد و همه موارد مربوط به رابطه جنسی‌شان با یکدیگر صحبت می‌کنند.

ناگوسکی افزود: «بسیاری از ما با این طرز فکر بزرگ شده‌ایم که تنها وقتی نیاز است در مورد رابطه جنسی‌مان صحبت کنیم که مشکلی در میان باشد.»

مکالمات در مورد رابطه جنسی ممکن است شامل بحث در مورد ترجیح‌ها، احساس رضایت، حد و مرزها یا تخیلات جنسی‌مان باشد.

با این حال برای بعضی افراد صحبت کردن در مورد روابط جنسی دشوار است.

ناگوسکی در این خصوص گفت: «برای اینکه بتوانیم در مورد رابطه جنسی حرف بزنیم باید از دلایلی که مانع این کار می‌شود آگاه شویم.»

دلایل رایج صحبت نکردن در مورد روابط جنسی عبارتند از ناراحتی، ترس از انتقاد یا قضاوت شدن و تمایل نداشتن به صدمه زدن به احساسات شریک زندگی.

اگر این نگرانی‌ها را دارید، بهتر است قبل از اینکه درباره رابطه جنسی‌تان صحبت کنید درباره نگرانی‌هایتان با یکدیگر هم صحبت کنید. در این میان احترام متقابل و صداقت نقشی اساسی دارند.

۲- کنجکاو بودن

ناگوسکی توضیح داد یکی دیگر از عادت‌هایی که زوج‌ها می‌توانند برای داشتن زندگی جنسی سالم‌تر اتخاذ کنند، کنجکاوی در مورد یکدیگر و امکان‌هایی است که می‌توانند برای رابطه جنسی داشته باشند. به گفته او، هیچ‌وقت برای یادگیری یا امتحان چیز جدید دیر نیست.

داشتن یک روال می‌تواند عالی باشد؛ با این حال ممکن است برخی زوج‌ها فقط یک نوع رابطه جنسی مشابه را در پیش بگیرند. دلیل چنین وضعیتی این است که آن‌ها نمی‌دانند چگونه اوضاع را تغییر دهند یا چیزی متفاوت بخواهند.

ناگوسکی افزود: «شاید شما یکی از آن افرادی هستید که با این ایده بزرگ شده‌اند که فقط برخی از رفتارهای جنسی قابل قبول هستند.»

کنجکاوی بیشتر در مورد بدن خود، شریک زندگی و لذت می‌تواند به ارتقای سطح ارتباط جنسی کمک کند.

شما می‌توانید کنجکاو باشید زیرا برای ارتباط و عشق شهوانی خود ارزش قائلید و احساس می‌کنید به عنوان یک زوج، لیاقت بیشتری دارید.

۳- اولویت دادن به لذت جنسی

ناگوسکی گفت اطمینان از لذت‌بخش بودن رابطه جنسی برای هر دو شریک، کلید اصلی یک رابطه صمیمی سالم و پایدار است.

بهتر است زوج‌هایی که در یک رابطه جنسی طولانی‌مدت هستند، به جای میل به داشتن رابطه جنسی، روی لذت بردن از آن تمرکز کنند.

ناگوسکی افزود: «میل، بخش "خواستن" یا انگیزه ذهنی برای داشتن رابطه جنسی است؛ خواه منجر به فعالیت جنسی شود یا خیر. لذت بردن تجربه احساساتی است که در لحظه اتفاق می‌افتد.»

او افزود درک این موضوع مهم است که حتی اگر میل به داشتن رابطه جنسی موجود باشد، در یک رابطه جنسی میزان رضایت و لذت جنسی برای هر دو طرف به مرور زمان افزایش می‌یابد.

ناگوسکی گفت معیار سلامت جنسی «لذت بردن» است نه میزان تمایل برای داشتن رابطه جنسی: «مهم نیست چقدر برای داشتن رابطه جنسی اشتیاق دارید یا هر چند وقت یک‌بار آن را انجام می‌دهید. مهم این است که آیا از رابطه جنسی خود لذت می‌برید یا خیر؟»

دلایل زیادی وجود دارند که باعث می‌شوند یک رابطه جنسی لذت‌بخش نباشد؛ از استرس گرفته تا تحریک نادرست. در نتیجه همیشه فقدان تمایل به داشتن رابطه جنسی مشکل اصلی نیست.

ناگوسکی گفت زوج‌هایی که زندگی جنسی سالمی دارند، به جای اینکه بپرسند چرا نمی‌خواهی با من رابطه جنسی داشته باشی، این سوالات را می‌پرسند: «وقتی تمایل به داشتن رابطه جنسی نداری، چه چیزی را نمی‌خواهی دوباره تجربه کنی؟»

۴- تعریف گسترده رابطه جنسی

حفظ یک رابطه جنسی سالم و طولانی‌مدت ممکن است با داشتن یک تعریف گسترده‌تر از رابطه جنسی شروع شود.

به گفته ناگوسکی، رابطه جنسی هر چیزی است که واجد شرایط ارتباط عشق شهوانی باشد و می‌تواند طیفی از رفتارها را در بر گیرد. لازم نیست دخول، مقاربت یا حتی ارگاسم صورت بگیرد: «چیزی به نام "رابطه جنسی متعارف" وجود ندارد.»

داشتن یک تعریف گسترده‌تر از رابطه جنسی می‌تواند فرصت‌های جدیدی را برای زوج‌ها به منظور ایجاد ارتباط جنسی و عاطفی باز کند.

ناگوسکی گفت: «در طول رابطه ما می‌توانیم انتخاب کنیم که آیا می‌خواهیم به قوانینی که به ما آموخته‌اند پای‌بند بمانیم یا مجموعه‌ای از قوانین جدید را به طور خاص برای خود تعیین می‌کنیم.»

۵- تغییر را بپذیریم

روابط و زندگی جنسی افراد در طول زمان تغییر می‌کند. انعطاف‌پذیر بودن و پذیرفتن تغییرات می‌تواند به زوج‌ها کمک کند تا رابطه جنسی سالم را حفظ کنند.

ناگوسکی در این مورد گفت: «همان‌گونه که بدن ما به دلایل مختلفی از جمله بیماری، ناتوانی، پیری یا هر دلیل دیگری تغییر می‌کند، ذهنیت‌ها، خواسته‌ها و ترجیح‌های ما نیز می‌توانند در طول زمان عوض شوند.»

او توضیح داد: «اگر تمایلات جنسی‌مان را همراه با این تغییرات تطبیق ندهیم، احساس ناامیدی خواهیم کرد.»

ناگوسکی گفت: «زمانی که فکر کردید مشکلی وجود دارد به دنبال گرفتن کمک حرفه‌ای باشید.»

درمان‌گران روابط جنسی می‌توانند با افراد و زوج‌ها برای غلبه بر مشکلات مختلف کار کنند و به راهنمایی زوج‌هایی بپردازند که در پی حفظ یا تقویت رابطه جنسی خود هستند.

اواخر تیر امسال شعبه ۲۸ دادگاه انقلاب مجید توکلی را به دلیل «نوشته‌ها و مطالب چند سال اخیرش» به حبس، تبعید، محرومیت از فضای مجازی و ممنوع‌الخروجی محکوم کرد.

مدتی بعد این رای عینا در شعبه ۳۶ دادگاه تجدید نظر استان تهران تایید شد و او روز ۱۵ مهر برای گذراندن حکم شش سال حبس که پنج سالش قابل اجراست به زندان رفت.

روز اول بهمن مسعود احمدیان، یکی از وکیل‌های توکلی از تایید درخواست اعاده دادرسی او در دیوان عالی کشور خبر داد و گفت دستور رسیدگی مجدد در شعبه هم‌عرض و توقف اجرای حکم صادر شده است.

احمدیان گفت این مرجع قضایی موکلش را در مورد اتهام‌های انتسابی مجرم ندانسته و رای صادره از سوی دادگاه تجدید نظر نقض شده است.

با وجود این تصمیم دیوان عالی کشور، مریم تابنده، همسر مجید توکلی، روز سه‌شنبه ۱۰ بهمن در رسانه اجتماعی ایکس نوشت که شعبه ۵۴ دادگاه انقلاب تهران، رای دادگاه تجدید نظر را عینا تایید کرده است.

به گفته او، وزارت اطلاعات مجید توکلی را متهم کرده که به دنبال «براندازی نظام جمهوری اسلامی و استقرار حاکمیت یک نظام لیبرال» بوده است.

توکلی اواخر تیر ماه در ایکس درباره برگزاری آخرین جلسه‌ دادگاهش با اتهام‌های «فعالیت تبلیغی علیه نظام» و «اجتماع و تبانی برای ارتکاب جرم علیه امنیت کشور» اطلاع‌رسانی کرده و گفته بود وزارت اطلاعات «اصرار به حکم سنگین» دارد.

این فعال سیاسی پیش‌تر درباره عناوین اتهامی منتسب به خود تاکید کرده بود به‌ علت اصرارش بر فعالیت مستقل، هیچ سند و مدرکی از فعالیت جمعی یا ارتباط با «دولت متخاصم و معاندین» در پرونده او وجود ندارد.

به گفته توکلی، با توجه به سبک نوشتاری حتی هیچ یک از جملات نوشته‌هایش مصداق جرم دانسته نشده و فعالیت تبلیغی «به‌طور کلی» است.

این فعال دانشجویی و زندانی سیاسی سابق در تاریخ یکم مهر ماه ۱۴۰۱ در رابطه با اعتراضات سراسری به وسیله نیروهای امنیتی در تهران بازداشت و نهایتا در تاریخ بیست و هشتم آذر ماه سال گذشته، با تودیع وثیقه آزاد شده بود.

در این نامه که خطاب به ولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل و معاون او نوشته شده، آمده است که سفر ناشف به ایران تنها چند هفته پیش از برگزاری پنجاه و پنجمین نشست شورای حقوق بشر سازمان ملل به نگرانی‌های زیادی دامن می‌زند.

این نشست قرار است درباره آینده فعالیت گزارشگر ویژه حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران و کمیته حقیقت‌یاب شورای حقوق بشر تصمیم‌گیری کند.

به گفته سازمان‌های حقوق بشری، بیم آن می‌رود سفر ناشف به ایران در نتایج این نشست حیاتی «دخالت داشته شود» و تاثیر بگذارد.

در این نامه تاکید شد: «بر اساس تجربه‌های گذشته، می‌توان پیش‌بینی کرد مقام‌های جمهوری اسلامی خواهند کوشید تا از سفر رسمی یک مقام سازمان ملل استفاده ابزاری کنند و از آن برای پیشبرد پروپاگاندای حکومت و تضعیف مکانیسم‌های شورای حقوق بشر در مورد ایران بهره‌ گیرند.»

این نهادها ضمن تاکید بر ارزش برقرار کردن امکان گفت‌وگو و تعامل، از کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل خواستند با تجدید نظر در سفر ناشف به ایران در این مقطع زمانی، از استفاده ابزاری از فعالیت‌های مشروع این کمیساریا و تضعیف مکانیسم‌های حقوق بشری در رابطه با ایران جلوگیری کند.

در میان امضا کنندگان این نامه، سازمان حقوق بشر ایران، کمپین فعالین بلوچ، عدالت برای ایران، حال‌وش، بنیاد سیامک پورزند، سازمان حقوق بشری اهواز، شش رنگ (شبکه لزبین‌ها و ترنسجندرهای ایرانی)، سازمان حقوق بشری کوردپا و بنیاد عبدالرحمن برومند دیده می‌شوند.

جمعی از خانواده‌های کشته‌شدگان هواپیمای اوکراینی که با موشک‌های سپاه پاسداران ساقط شد نیز با انتشار بیانیه‌ای به سفر ناشف به ایران واکنش نشان دادند.

در این بیانیه خطاب به این مقام سازمان ملل آمده است: «وقتی برای رضایت مسوولان جمهوری اسلامی روسری بر سر می‌گذارید، یادتان باشد ده‌ها زن در مبارزه با حجاب اجباری کشته شدند و ده‌ها مرد که به همراهی از زنان ایران برخاسته بودند، در چنگ جمهوری اسلامی جان خود را از دست دادند.»

این بیانیه از ناشف خواست در سفر به ایران با خانواده‌های اعدام‌شدگان و آسیب‌دیدگان در اعتراضات دیدار کند.

بر اساس برنامه‌ریزی‌های صورت گرفته، ناشف قرار است از ۱۳ تا ۱۶ بهمن به ایران سفر کند. محور گفت‌وگوها و بازدیدهای او در ایران «اعدام» و «حقوق زنان» خواهد بود.

تا کنون تعداد زیادی از فعالان سیاسی و مدنی از او خواسته‌اند یا به ایران نرود یا در صورت سفر، با زندانیان محکوم به اعدام ملاقات کند.

سازمان حقوق بشر ایران روز ۹ بهمن از ناشف خواست در اعتراض به اعدام چهار زندانی سیاسی کُرد به نام‌های پژمان فاتحی، محسن مظلوم، محمد فرامرزی و وفا آذربار، سفر برنامه‌ریزی شده خود را لغو کند.

محمود امیری‌مقدم، مدیر این سازمان گفت: «جامعه‌ جهانی باید در قبال اعدام‌های بی‌رویه و روزانه جمهوری‌ اسلامی واکنش عملی نشان دهد. کوچک‌ترین واکنش کمیساریای عالی حقوق‌ بشر سازمان ملل به اعدام‌ها، باید لغو سفر معاون کمیساریا به ایران باشد.»