مهدی چمران رییس شورای شهر تهران در واکنش به کارزار مردمی برکناری علیرضا زاکانی از شهرداری تهران، ضمن رد این کارزار، گفت که برای جو بایدن رییس جمهوری آمریکا نیز کارزار به راه انداختند، اما او کنار نمیرود.
چمران روز یکشنبه به خبرنگاران گفت که ۵۲ هزار نفر یا ۱۵۰ هزار نفر این کارزار را امضا بکنند دلیلی بر تغییر شهردار نیست.
او تاکید کرد: «مگر برای بایدن هم کارزار راه نیانداختند؟ الان سر و مر و گنده سرجایش نشسته است.»
به گزارش رسانههای ایران، با حضور شهردار تهران در چهاردهمین انتخابات ریاست جمهوری، ماجرای ساخت و ساز در پارکها و بوستانهای پایتخت به فراموشی سپرده شد، اما حالا بعد از پایان انتخابات یک بار دیگر این کارزار مورد توجه قرار گرفته است.
زاکانی در جریان انتخابات اخیر به نفع دیگر نامزدهای اصولگرا کنارهگیری کرده بود.
در فروردینماه، بیش از ۱۴۷ هزار نفر در کارزاری خطاب به سران قوه قضاییه و مجریه و رییس دیوان عدالت اداری، خواستار جلوگیری از تخریب پارک قیطریه شدند.
همچنین در کارزار دیگری خطاب به شورای شهر تهران، شهروندان خواستار برکناری علیرضا زاکانی، شهردار پایتخت، شدند.
خبرآنلاین روز یکشنبه نوشت که تا کنون نزدیک به ۷۱ هزار نفر این کارزار را امضا کردهاند.
امضاکنندگان این کارزار با اشاره به اقدامهای شهرداری در تغییر کاربری پارکها و فضاهای سبز تهران به مسجد، هتل و سایر پروژههای اداری و تجاری و کسب درآمد از آنها، تاکید کردند سمت شهرداری نیازمند فردی توانمند و باتجربه است و زاکانی ثابت کرده که از عهده این مسئولیت برنمیآید.
در جریان اعتراضات «زن، زندگی، آزادی»، بریتانیا تعدادی از مقامهای جمهوری اسلامی از جمله زاکانی را که پیشتر رییس سازمان بسیج دانشجویی بوده، تحریم کرد.
سال گذشته، سفر زاکانی به بروکسل برای شرکت در مجمع «انجمن کلانشهرهای مهم جهان» جنجالبرانگیز شد.
دریا صفایی، نماینده پارلمان بلژیک، گفت: «او رییس سابق بسیج دانشجویی است؛ سازمانی که به دلیل نقض فاحش حقوق بشر توسط اتحادیه اروپا تحریم است. ببینید تروریستهای رژیم قاتل چگونه میتوانند آزادانه در قلب اروپا راه بروند.»
او در پاسخ به سوالی درباره اعتراضات به سفرش، به شبکه «آرتیال اینفو» گفت: «آنچه من در اینجا مشاهده کردم استقبال از پیشرفتهای ما بوده است.»
تهران دارای مشکلات متعدد از جمله آلودگی هوا، ترافیک سنگین، فرونشست زمین، کمبود آب، گرانی مسکن و کهنگی و ناکافی بودن ناوگان حملونقل عمومی است.
پیشتر رییس شورای شهر تهران روز سهشنبه ۱۴ فروردین بر ساخت مسجد در پارک قیطریه تاکید کرد و گفت: «تهران مسجد کم دارد و باید ۴۰۰ مسجد در پایتخت ساخته شود.»
او به برخی انتقادها درباره حضور کمتعداد مردم در مساجد موجود و ضروری نبودن ساخت مسجد جدید در تهران واکنش نشان داد: «کسانی که میگفتند مساجد در شب قدر خالی هستند، میزان حضور مردم را در شبهای قدر ندیدهاند.»
به گفته چمران، مسجد در حکومت جمهوری اسلامی از اهمیت بسیاری برخوردار است زیرا به گفته او، انقلاب سال ۵۷ با مسجد آغاز شد.
پزشکیان با وعده شرایط بهتر برای زنان در وضعیتی از این صندوقها بیرون آمده است که زنان ایرانی در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» برای اولینبار در تاریخ جمهوریاسلامی نه تنها در عرصه اجتماعی و سیاسی ایران، بلکه به صورت جهانی رویتپذیر شدهاند.
با پیگیری مناظرهها و تبلیغات جمهوری اسلامی به راحتی میتوانستیم به دو نکته برسیم. یک، جمهوری اسلامی در شرایط پس از جنبش «زن، زندگی، آزادی» بیشتر از آنکه به این یا آن نماینده خودش برای این پست حکومتی فکر کند، به پر شدن صحنه نمایش انتخابات فکر میکرد. موضوع تنها و تنها این بود که صحنه از حضور نمایشی «مردم» خالی نشود. مردمی که در قاموس جمهوری اسلامی تنها به ابزاری برای ادعاهای خود پیرامون پایگاه اجتماعیاش تبدیل شدهاند و برای جمهوری اسلامی به غیر از این نقش، در قالب هیچ نقش دیگری پذیرفته نشدهاند.
دوم، ترس شدید جمهوری اسلامی از بازنمایی واقعی مردم پس از قابل مشاهده شدن بیشتر زنان در فضای شهری در جریان جنبش «زن، زندگی، آزادی» که حالا در شکل التماس و خواهش کاندیداها از زنان برای اعتماد بیشتر به آنها بروز پیدا کرده بود. پزشکیان حتی برای جلب توجه بیشتر به شکلی البته نادقیق به واقعه کشته شدن ژینامهسا امینی نیز اشاره کرد. اما سوال اصلی باید این باشد، در حکومتی که مردان اسلامیست خاصه با اندیشه اسارت زن بنا کردهاند و هرگز در هیچ شرایط و مقطع سیاسی حاضر نشدند از جهنمسازی در حوزه نابرابری جنسیتی دست بکشند، قرار است به زنان چه نگاه دیگری انداخته شود؟
زنانی که دقیقا از ابتدای پیدایش جمهوری اسلامی در هر نوعی از سیاستورزی همواره از سطوح اجتماعی و سیاسی جامعه زدوده شدند و با این اقدام، انسجام اجتماعی جامعه ایران تا مرز جنونآمیز شاخص شکاف جنیستی ۱۴۳ در میان ۱۴۶ کشور مورد بررسی سقوط کرد. جامعه که قاطبه نیمی از آن با مسئله نمادین و بنیادین حجاب اجباری حتی از رویتپذیری ساده اجتماعی محروم ماند و بدین واسطه خود نیز به طرق مختلف در برابر دستگاه و ماشین سرکوب بیشکل و از هم گسیخته شد. عمده شکافهای سیاسی، اجتماعی، اتنیکی، مذهبی و اقتصادی که جمهوری اسلامی در جریان تثبیت خودش آنها را عمیق کرد، پس از فرمان خمینی و بسیجش برای اجباری شدن حجاب اجباری و ایجاد آپارتاید جنسیتی به شکل سازماندهیشده و همراه با سرکوبها و کشتارهای شدید سازماندهی شدند.
حالا نتیجه صندوقهای جمهوری اسلامی که به دلیل تلاشش برای از سرگیری مذاکرات هستهای با غرب در وضعیت پساجنبشی «زن، زندگی، آزادی» که مذاکرات قطع شدهاند، قابل پیشبینی هم بود، روشن شده است. طالبانی با عنوان اصلاحطلب با بسیج اصلاحطلب، با همان باری به هر جهتی خاص اصلاحطلبان در تمام این سالها و تعهد همیشگیشان به حفظ نظام. در عین حال اما جدای از مشارکت پایین زنان، به طور کلی جامعه ایران مشارکتی بسیار پایین در هر دو دوره داشت که با وجود آمارسازیهای معمول جمهوری اسلامی در هیچکدام از دورها به بر اساس ادعاهای خودشان حتی به ۵۰ درصد نرسید.
آنها با همه قدرت مالی، تبلیغاتی و توحش سرکوبشان نتوانستند صحنه را به قدری از حضور نمایشی مردم پر کنند، که بتوانند ادعایی بیش از این بکنند. این یعنی «نه» مردم به سیاست صندوقیسم جمهوری اسلامی. از طرفی دیگر همه آنچه در فضای شبکههای اجتماعی برای انتخابات سینه میزد، غالبا صحنهای مردانه بود. روشن بود که زن در این عرصه حتی تا حد نمایشی کردن فضا برای بالا بردن مشارکت هم قابل بسیج کردن عمومی و خاصه در سطح سیاسی نیست. برعکس، قاطبه زنان فعال مدنی و زنان زندانی به طور مشخص دعوت به مشارکت نکردن در این نمایش مخاطرهآمیز کردند. انتخاب آنها روش است: «زن، زندگی، آزادی» به جای نمایش انتخاباتی جمهوری اسلامی!