مهدی محمودیان، زندانی پیشین سیاسی با اتهام «تبلیغ علیه نظام به دلیل بیان وجود حشره ساس در زندان» به صورت غیابی در دادگاه انقلاب تهران محاکمه شد. او با تاکید بر اینکه ایمان افشاری، قاضی دادگاه انقلاب صلاحیت رسیدگی به پروندهاش را ندارد، اعلام کرد در جلسه دادگاه شرکت نکرده است.
محمودیان، روز یکشنبه ۱۷ تیرماه در حساب ایکس خود نوشت که با توجه به حضور نداشتن من در شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران، به گفته کارمندان شاغل در دفتر قاضی ایمان افشاری، حکم به صورت غیابی صادر خواهد شد.
او با بیان اینکه ایمان افشاری، قاضی این شعبه و رییس حفاظت اطلاعات دادگاه انقلاب، در دو سال اخیر حداقل طی رسیدگی به دو پرونده فعالان سیاسی، بدون اینکه خودش در آن پروندهها ذینفع باشد، در مورد او صحبت کرده و با کینه و بغض فراوان علیهاش هتاکی کرده، تاکید کرد که او را صالح به رسیدگی به پرونده خود نمیداند.
محمودیان خردادماه امسال اعلام کرد که دو پرونده قضایی جدید با شکایت «بهشت زهرا» بهخاطر مصاحبه در مورد مشکلات شهروندان بهائی در تدفین متوفیان و تایید وجود ساس در زندان اوین، برای او تشکیل شده است.
موضوع وجود ساس در زندان اوین در روز ۲۲ اردیبهشت امسال و به دنبال انتشار نامهای از ضیا نبوی، فعال دانشجویی و زندانی سیاسی که از زندان اوین به شرح آزارهای روحی و جسمی ناشی از وجود حشره ساس در بند هشت این زندان پرداخت، آغاز شد.
او در این نامه نوشت که زندانیان این بند از هر تمهیدی استفاده میکنند تا از گزش ساسها در امان بمانند اما فایدهای نداشته است.
بیشتر بخوانید: ضیا نبوی از زندان اوین: شکنجه با تحمل ساس هم بخشی از محکومیت ماست
پس از آن و باوجود اطلاعرسانی چندین زندانی سیاسی دیگر مبنی بر وجود ساس در زندان اوین، خبرگزاری قوه قضاییه جمهوری اسلامی، روز ۲۴ اردیبهشت این موضوع را تکذیب کرد و بازداشتگاه اوین را «یکی از پاکیزهترین و منظمترین زندانهای سطح کشور» خواند.
به دنبال تکذیب خبرگزاری میزان، محمودیان روز ۲۵ اردیبهشت در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «بیمارستان طالقانی تهران اعلام کرده از پذیرش بیماران دیالیزی زندان اوین خودداری خواهد کرد. این بیمارستان آلودگی بخش دیالیز به ساس را دلیل این کار اعلام کرده و یک قوطی ساس به عنوان نمونه برای رییس بهداری اوین فرستاده است.»
این روزنامهنگار خطاب به مسئولان جمهوری اسلامی اضافه کرد: «این را هم تکذیب کنید تا فیلمهای رژه ساسها در زندان منتشر شود.»
جمال عاملی، دیگر زندانی سیاسی که او نیز در بند هشت زندان اوین به سر میبرد، وجود ساس در این بند را تایید کرد و گفت: «نمیتوانم بین زخمهای پوستی ناشی از پیشرفت بیماری خودایمنی و زخمهای ناشی از گزش ساسهایی که اندازهشان دو برابر ساسهای معمولی است، تمایز قائل شوم.»
افشاگری زندانیان سیاسی در مورد شرایط وخیم بهداشتی در زندان اوین، واکنش کاربران فضای مجازی را در پی داشته است.
کاربری در شبکه اجتماعی ایکس با اشاره به تکذیب وجود ساس در زندان اوین از سوی خبرگزاری قوه قضاییه، به طعنه نوشت: «مدتهاست که "انکار" نه فقط مکانیسم دفاعی، که اولین راه حل آقایون برای حل مشکلات شده. باشه شما وجود ساس در زندان اوین رو انکار کردید، مسئله ساس حل شد.»
مسعود کاظمی، خبرنگار نیز به تجربه حبس خود در بند دو الف سپاه پاسداران و بندهای یک، چهار، هفت و هشت زندان اوین پرداخت و در شبکه ایکس نوشت: «شهادت میدهم زندان اولین جولانگاه ساس است و زندگی با وجود این حشره موذی در اوین، مصائب زندان را چند برابر میکند.»
محمودیان آخرین بار بهدلیل اعتراض به سرنگونی هواپیمای اوکراینی با موشکهای سپاه، زندانی شد و دیماه ۱۴۰۲ از زندان آزاد شد.
این زندانی پیشین سیاسی، در سالهای گذشته ۱۳ بار به دادسرا احضار و به «تبلیغ علیه نظام» متهم شد.
چهرهای که در ارتباط با موضوع پوشش گفت: «اگر اشکالی هست، دختران و زنان ایران را ما تربیت کردیم. بهجای نقد خودمان به آنها میتازیم.» پزشکیان همچنین اشاره کرد که «با هرگونه برخورد خشن با هر انسانی مخالفم، چه رسد به زن!»
در چنین دستگاه فکری، حق زنان برای انتخاب پوشش به رسمیت شناخته نمیشود و برای تحمیل حجاب، رویکرد توجیهی حجاب و تربیت زن محجبه از کودکی، اتخاذ میشود و با خشونت علیه زنان از زاویه صغیر دانستن و ضعیف بودن زنان مخالفت میکند.
این نگاه تربیتی، با سخن گفتن و تذکر زبانی آغاز میشود اما بر اساس آیه ۳۴ سوره «نسا» به گشت ارشاد و کتک زدن زنان هم میانجامد: «... و زنانی که از نافرمانی آنان (در حقوق همسری) بیمناکید باید نخست آنان را موعظه کنید و (اگر مطیع نشدند) از خوابگاه آنان دوری گزینید و (اگر باز مطیع نشدند) آنان را با زدن، تنبیه کنید...»
در انتخابات اخیر، جدا از تمام تغییراتی که به وضوح در جامعه ایران دیده میشود، شاهد تعداد بسیاری از کسانی که در انتخابات شرکت نکردند، بودیم و هستیم که سهم بالایی از آنان زنان هستند.
زنان با کنشورزی جدیدی که در واقع خودداری از مشارکت سیاسی منفعل، اینجا یعنی رای دادن، صحنه را دوباره به عرصه نمایش قدرت نهفته خود که بسیاری از آن غافل بودهاند، تبدیل کردهاند.
به نظر میرسد زنان به دلیل درک موقعیت ممتاز و جدیدی که به بهای گزافی به دست آوردهاند، در عین حال به نوعی خودباوری نیز دست یافتهاند که آنها را تشویق کرده که صحنه را واگذار نکنند و از بسترهای جدید برای تداوم تاثیرگذاریشان بهره ببرند.
پیش از این نیز اصلاحطلبان بارها از مساله حقوق زنان سواستفاده کردند و پس از رسیدن به قدرت، در برخورد با این موضوع با اصولگرایان به توافق رسیدند و مسائل مربوط به برابریخواهی را کنار گذاشتند.
برای زنان، تا زمانی که جمهوری اسلامی در قدرت است، تفاوتی ندارد کدام جناح دولت را در دست داشته باشد.
مهمترین مطالبه زنان امروز این است که خودشان، به عنوان انسانی آگاه و صاحب اختیار تعیین کننده سرنوشت خودشان باشند. میخواهند خودشان نقشهایی که در زندگی مایل به ایفای آن هستند و سبک زندگی خود را انتخاب کنند.
زنان میخواهند بابت انتخاب آزادانه سبک زندگی که میتواند بسیار هم متکثر باشد و از ارزشهای جدید اجتماعی-فرهنگی در جهان امروز برخاسته باشد، دچار چالش و تحقیر و محدودیت نشوند.
با وجود اینکه هنوز اطلاعات مشارکت در انتخابات به تفکیک جنسیت در دست نیست، اما به عنوان مثال میتوان به نمونه کرمانشاه اشاره کرد.
دبیر ستاد انتخابات استان کرمانشاه به تفکیک آرا بر اساس جنسیت و سن و سال رایدهندگان اشاره کرد و گفت بر اساس استعلامهای گرفته شده، تاکنون بیش از ۵۴ درصد رایدهندگان مرد، ۴۶ درصد زن و بیشترین گروههای سنی رایدهنده بین ۳۵ تا ۴۵ ساله بودهاند.
این تاییدی است بر سطح پایین مشارکت زنان در این انتخابات. زنانی که در دو دهه گذشته از جنبش «سبز» تا «زن، زندگی، آزادی» از رهبران جنبش محسوب میشوند و صدای آنها بلندتر از هر زمانی به گوش میرسد.
وقتی جامعه ایران امید به اصلاح را آغاز کرد، زنان و جوانان از اولین گروههای حامی آن بودند و در میان رایدهندگان به خاتمی گروه اصلی را تشکیل میدادند. اکنون نیز که تصمیم اکثریت مردم بر تحریم انتخابات نمایشی بوده است، زنان و جوانان در پیشانی این تصمیم قرار گرفتهاند.
در این رویکرد، تحریم انتخابات یک کنش سیاسی در چهارچوب تعریف نافرمانی مدنی است؛ نافرمانی که در حدود دو سال گذشته زنان ایرانی بیشتر از هر گروه دیگری در خیابانهای ایران به تصویر کشیدهاند و در این انتخابات هم نشان دادند که «زن، زندگی، آزادی» تنها یک شعار نیست بلکه مانیفست مقاومت در برابر استبداد است.