المپیک ۲۰۲۴، فرصت کوچک کردن شکاف بین بخشهای فقیر و غنی پاریس
پاریس، پایتخت فرانسه در آستانه میزبانی بازیهای المپیک ۲۰۲۴ با فرصتها و چالشهای متعددی روبهروست. این رویداد بزرگ میتواند فرصتی استثنایی باشد برای کاهش شکاف بین مرکز ثروتمند شهر و حومههای کمدرآمد آن اما مشکلات لجستیکی و امنیتی جدی نیز برای دست و پنجه نرم کردن، بر سر راهاند.
بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس از روز جمعه ۲۶ جولای تا ۱۱ آگوست (پنج تا ۲۱ مرداد) برگزار خواهد شد.
به گزارش بلومبرگ، آن هیدالگو، شهردار پاریس در سالهای اخیر با اقداماتی چون افزایش فضاهای پیادهروی و کاهش ترافیک خودروها، گامهایی در جهت بهبود کیفیت زندگی شهروندان برداشته است اما این سیاستها با وجود همراه داشتن نتایج مثبت، او را به چهرهای بحثبرانگیز تبدیل کردهاند.
چالش اصلی پاریس، شکاف فزاینده میان دو میلیون ساکن مرکز شهر و ۱۰ میلیون ساکن در حومههاست. این تفاوت در درآمد و دسترسی به خدمات، نگرانیهای جدی را برای مسئولان شهری ایجاد کرده است.
پروژه «گرند پاریس اکسپرس» با هدف ایجاد چهار خط جدید مترو، گامی مهم در جهت اتصال بهتر حومهها به مرکز شهر است.
این طرح میتواند به توزیع عادلانهتر مشاغل و مسکن کمک کند اما کارشناسان معتقدند حمل و نقل به تنهایی کافی نیست و یکپارچگی سیاسی و تصمیمگیری مشترک برای کل منطقه پاریس بزرگ ضروری است.
بهبود انسجام اجتماعی و اقتصادی میتواند از بروز ناآرامیهایی مانند شورشهای سال گذشته در شهرهای حاشیهای جلوگیری کند.
با توجه به وابستگی پاریس به نیروی کار ساکن در حومهها، این اقدامات میتواند به کاهش اعتصابها و بهبود شرایط کاری نیز منجر شود.
مقامات شهری امیدوارند المپیک ۲۰۲۴ نقطه عطفی در مسیر ایجاد شهری منسجمتر و عادلانهتر باشد.
شعار «پاریس در میان امواج غرق نمیشود» نشاندهنده عزم این شهر برای غلبه بر چالشهای پیشِ رو است.
با این حال، برگزاری المپیک در پاریس با چالشهای امنیتی و لجستیکی نیز همراه است.
استفاده از فنآوریهای نوین مانند کیو.آر کُدها برای کنترل جمعیت، واکنشهای متفاوتی را در میان شهروندان و گردشگران برانگیخته است.
تدابیر امنیتی شدید از جمله ممنوعیت تردد در شعاع ۱۰۰ متری رود سن و استقرار دوربینهای هوشمند مبتنی بر هوش مصنوعی، برخی علاقهمندان را دلسرد کرده است.
مشکلات حمل و نقل نیز چالشبرانگیز بودهاند.
بسته شدن بسیاری از جادهها، ایجاد خطوط ویژه «پاریس ۲۰۲۴» در بزرگراهها و تعطیلی برخی ایستگاههای مترو، تردد در شهر را دشوار کرده است.
این مساله به ویژه برای افراد کمتوان مشکلساز شده و نارضایتیهایی را به همراه داشته است.
علاوه بر این، نارضایتی برخی ساکنان پاریس از میزبانی بازیها، به دلیل مسایل مالی و اجتماعی، احتمال اعتراضات را افزایش داده است.
بسیاری از پاریسیها احساس میکنند برای برگزاری این رویداد از شهر خود رانده شدهاند.
بر اساس گزارش نشریه مترو، در کنار این چالشها، مساله فروش بلیتها نیز مطرح شده است.
دو روز مانده به برگزاری بازیها، بیش از ۵۰۰ هزار بلیت همچنان به فروش نرفتهاند.
تونی استنگوئت، رییس کمیته برگزاری المپیک پاریس دلیل اصلی این امر را ارائه اخیر بستههای جدید بلیت پس از نهایی شدن طرحهای صندلی عنوان کرد.
مترو به نقل از استنگوئت نوشت که تاکنون ۸/۸ میلیون بلیت فروخته شده و هنوز ۵۰۰ تا ۶۰۰ هزار بلیت در دسترس است.
با وجود این چالشها، مسئولان برگزاری امیدوارند با نزدیک شدن به زمان افتتاحیه، استقبال از بازیها افزایش یابد.
آنها تاکید میکنند علاقهمندان هنوز میتوانند از فرصت خرید بلیتهای باقیمانده استفاده کنند تا شاهد این رویداد بزرگ ورزشی باشند.
پاریس اکنون در آستانه یک تحول تاریخی قرار دارد و نحوه مدیریت این چالشها، آینده این شهر افسانهای را رقم خواهد زد.
موفقیت واقعی المپیک پاریس نه تنها در برگزاری موفق بازیها بلکه در ایجاد میراثی پایدار برای همه ساکنان منطقه پاریس بزرگ خواهد بود.
برگزارکنندگان در تلاش برای حل مشکلات لجستیکی و امنیتی هستند اما موفقیت المپیک پاریس ۲۰۲۴ به میزان زیادی به استقبال نهایی مردم و توانایی شهر در مدیریت این رویداد عظیم بستگی خواهد داشت.
آتشسوزی بزرگی که از هفته پیش شروع شده است، نزدیک به نیمی از شهر کوچک کوهستانی جاسپر در کوههای راکی کانادا را از بین برد و موجب آواره شدن نزدیک به ۵ هزار ساکنان این شهر و فرار بیش از ۲۰ هزار گردشگر از این منطقه شد.
بنا بر اعلام مقامات مسئول در ایالات آلبرتا در کانادا، برآوردهای اولیه نشان میدهد دستکم ۳۰ تا ۵۰ درصد از ساختمانها و تجهیزات این شهر کوچک گردشگری در نتیجه گسترش آتشسوزی هفته اخیر به این شهر، سوخته و خاکستر شده است.
این شهر کوچک با ۵ هزار جمعیت در پارک ملی جاسپر در رشته کوههای راکی واقع شده که به خاطر درهها، یخچالها، جنگلها، دشتها و رودهای زیبا هر سال میزبان چند میلیون گردشگر است.
سال ۲۰۲۳، نزدیک به ۲.۵ میلیون گردشگر از پارک ملی جاسپر بازدید کردند و در هفته اخیر هم هنگام گسترش آتش نزدیک به ۲۰ هزار گردشگر در این منطقه حضور داشتند.
بر اساس گزارشها، آتشسوزی هفته گذشته در جریان یک طوفان و در اثر برخورد صاعقه با زمین شروع شد و از چهارشنبه ۳ مرداد، در نتیجه وزش بادهایی با سرعت بالا، شدت گرفت و شعلههای آن که در برخی نقاط به صد متر میرسید، به سرعت در منطقه گسترش یافت.
بنا بر اعلام وزارت امنیت عمومی ایالت آلبرتا، زمانی که شعلههای آتش به ۵ کیلومتری شهر جاسپر رسیده بود، شدت گرفتن وزش باد موجب شد آتش «در کمتر از ۳۰ دقیقه» وارد شهر شود.
نزدیک به ۴۰۰ مامور آتشنشانی از استرالیا، نیوزیلند، آفریقای جنوبی و مکزیک برای کمک به مهار آتش به یاری آتشنشانان کانادا آمدهاند.
مقامهای ایالت آلبرتا میگویند، مردم به موقع از شهر تخلیه شدهاند، اما هنوز مشخص نیست چه قسمتهایی از شهر، خاکستر شده و تلاش آتشنشانان بر آتش و جلوگیری از گسترش بیشتر آن متمرکز شده است.
مقامات ایالت آلبرتا میگوند این شهر برای سکونت دوباره نیاز به بازسازی گسترده دارد و ریچارد آیرلند، شهردار این شهر، هم گفته آتشسوزی این جامعه «کوچک و درهم تنیده کوهستانی» را ویران کرده است.
جاستین ترودو، نخست وزیر کانادا، با نوشتن پستی در شبکه احتماعی ایکس نوشت: «همزمان با انتشار تصاویر تلخ از جاسپر، از امدادگرانی که در آلبرتا به کمک مردم آمدند تشکر میکنم، کسانی که برای نجات حداکثر خانهها و محلات تلاش کردند.»
طبق دادههای بهدست آمده، سال ۲۰۲۳ گرمترین سال زمین طی یک قرن و نیم گذشته بود. در این سال کشورهای زیادی چون ایران، چین، یونان، اسپانیا و مناطق جنوبی قاره آمریکا سال سوزانی را پشت سر گذاشتند.
به گزارش نیویورک تایمز، میانگین دمای کره زمین طی سال گذشته میلادی هر ماه رکورد ماه قبل خود را شکست و دانشمندان پیشبینی میکنند سال جاری میتواند گرمتر از سال گذشته هم باشد.
در یک سال اخیر میلادی، کانادا بزرگترین آتشسوزی اراضی خود به وسعت بیش از ۴۵ میلیون هکتار را تجربه کرد که مخربترین آتشسوزی در طول تاریخ کانادا محسوب میشد.
مرداد سال گذشته، شدت گرفتن آتشسوزیهای گسترده در استانهای بریتیش کلمبیا و نواحی شمال غربی کانادا به تخلیه خانههای دهها هزار نفر از ساکنان این مناطق منجر شد.
سروزیر استان بریتیش کلمبیای کانادا به دلیل گسترش آتشسوزی وضعیت اضطراری اعلام کرد، برای ۱۵ هزار نفر از اهالی این استان دستور تخلیه خانه صادر شد و ۲۰ هزار نفر دیگر نیز تحت هشدار تخلیه قرار گرفتند.
پدیدهای که از آن با نام «یائسگی مردانه» یاد میشود عمدتا برای مردان بالای ۵۰ سال رخ میدهد و میتواند علائمی چون خستگی، بیخوابی، اختلال نعوظ و حتی گُر گرفتگی را به همراه داشته باشد. با این حال این تغییرات هورمونی بر خلاف باور عمومی، قابل مقایسه با یائسگی زنان نیستند.
با افزایش سن، بدن انسان دستخوش تغییرات متعددی میشود که بخش قابل توجهی از آنها ناشی از دگرگونیهای هورمونی است. اگرچه این تغییرات در هر دو جنس رخ میدهد اما روند و شدت آن در مردان و زنان متفاوت است.
به گزارش Interesting Engineering، زنان افت شدید و ناگهانی هورمونی را در دوران یائسگی تجربه میکنند اما مردان معمولا قادرند سطح تستوسترون خود را حتی تا دهه هشتم زندگی در محدوده طبیعی حفظ کنند.
همانطور که نشریه لایوساینس گزارش کرده است، اگرچه تغییرات هورمونی بر بدن مردان تاثیر میگذارد اما این تاثیرات به خاموشی کامل سیستم تولیدمثل مانند آنچه در بدن زنان رخ میدهد، منجر نمیشود.
مدیر کلینیک مردان در دانشگاه یوسیالای (UCLA) در گفتگو با لایوساینس توضیح داد که «آندروپوز» یک اصطلاح غیرعلمی است، در حالی که یائسگی یک اصطلاح رسمی پزشکی محسوب میشود.
با وجود این، مردان نیز با افزایش سن، تغییرات فیزیولوژیک و علائم خاصی را تجربه میکنند. این تغییرات، اگرچه با یائسگی زنان متفاوت است اما میتواند بر کیفیت زندگی آنها تاثیر بگذارد.
به گزارش وبسایت هلثلاین، یائسگی مردانه عمدتا مردان بالای ۵۰ سال را تحت تاثیر قرار میدهد.
کاهش سطح تستوسترون میتواند علائمی چون خستگی، بیخوابی، اختلال نعوظ و حتی گرگرفتگی را به همراه داشته باشد.
آندروپوز و یائسگی هر دو پیامد کاهش سطح هورمونها در بدن هستند. در طول زندگی، هورمونهای ما دائما در حال تغییر و تحولاند چرا که مسئولیت تنظیم عملکرد تمام سلولهای بدن را بر عهده دارند.
هورمونهای کلیدی، بهویژه تستوسترون و استروژن، نقشی حیاتی در سلامت باروری ایفا میکنند. این هورمونها نه تنها بر توانایی تولیدمثل تاثیر میگذارند بلکه در حفظ سلامت عمومی بدن نیز نقش مهمی دارند.
در مردان، میزان تستوسترون در آغاز دوران بلوغ پایین است اما در طول بلوغ جنسی به تدریج افزایش مییابد.
بر اساس گزارش هلثلاین، از حدود سن ۳۰ سالگی، سطح تستوسترون در بدن مردان شروع به کاهش تدریجی میکند. این کاهش به طور میانگین حدود یک درصد در سال است.
بر اساس یافتههای لایوساینس اگرچه با افزایش سن، بدن مردان تستوسترون کمتری تولید میکند، با این حال بسیاری از مردان قادرند سطح تستوسترون خود را در محدودهای که از نظر پزشکی «طبیعی» تلقی میشود، حتی تا سن ۸۰ سالگی و فراتر از آن حفظ کنند.
این امر نشان میدهد گرچه کاهش تستوسترون با افزایش سن، امری طبیعی است اما لزوما به معنای افت شدید یا ناگهانی این هورمون در تمامی مردان نیست.
بر خلاف مردان، زنان تجربهای متفاوت و قطعی را پشت سر میگذارند و به طور حتم از دوره یائسگی عبور میکنند.
این مرحله، تحولی ناگهانی و اغلب چالشبرانگیز است که در انتهای دوران باروری زنان رخ میدهد و به پایان چرخههای قاعدگی میانجامد.
در باور عموم این مساله پذیرفته شده است که یائسگی میتواند تاثیرات عمیق و گستردهای بر ابعاد مختلف زندگی زنان داشته باشد.
یک استاد روانپزشکی از دانشگاه پیتزبورگ در گفتوگو با روزنامه نیویورک تایمز اظهار داشت که ۸۵ درصد از زنان، علائم یائسگی را تجربه میکنند.
با این حال به گفته او نیازهای زنان در نظام مراقبتهای بهداشتی به شکل مناسبی مورد توجه قرار نمیگیرد.
او افزود: «این امر نشاندهنده تحمل فرهنگی بالای جوامع نسبت به رنج زنان است. متاسفانه، مشکلات مرتبط با یائسگی اغلب به عنوان مسالهای کماهمیت تلقی میشود.»
بر خلاف مردان که به طور معمول و در صورت نبود سایر مشکلات سلامتی میتوانند این دوره را بدون نیاز به مداخلات پزشکی خاص سپری کنند، زنان با چالشهای منحصر به فردی روبهرو میشوند.
یائسگی که گاه از آن به عنوان «اخته شدن شیمیایی» یاد میشود، میتواند برای برخی زنان نیازمند هورمون-درمانی باشد.
این دوره با علائمی چون نوسانات خلقی، تعریق شبانه و اختلال در تمرکز (مه ذهنی) همراه است.
نکته قابل تامل این است که بخش چشمگیری از زنان، بین ۴۹ تا ۹۴ درصد، از آگاهی کافی درباره این مرحله حیاتی از زندگی خود برخوردار نیستند.
بسیاری از مردان نیز از تغییراتی که در بدنشان رخ میدهد بیاطلاع هستند که میتواند بر سلامت روان آنها نیز تاثیر بگذارد.
آندروپوز را با یائسگی اشتباه نگیریم
بر اساس گزارش منتشر شده در لایوساینس، علم پزشکی هنوز بهطور دقیق نمیداند چرا تولید تستوسترون با افزایش سن کاهش مییابد. با این حال این فرآیند بخشی طبیعی از چرخه زندگی انسان به شمار میرود.
پژوهشگران به تازگی موفق به شناسایی هورمونی در بدن زنان در دوران شیردهی شدهاند که به حفظ سلامت و استحکام استخوانهایشان کمک میکند.
این یافته علمی نویدبخش روشهای درمانی جدید برای مقابله با پوکی استخوان در سنین بالا است.
چون سطوح پایین تستوسترون با عوارض سلامتی مانند دیابت، فشار خون بالا، افزایش کلسترول، بیخوابی و کاهش کلی انرژی همراه است، مردان میتوانند با ورزش منظم، رعایت رژیم غذایی متعادل و در برخی موارد مصرف مکملهای تستوسترون، مراقب سلامت خود باشند.
تخمدانهای زنان نیز مقدار اندکی تستوسترون تولید میکنند که نقش مهمی در تقویت میل جنسی و حفظ سلامت جنسی آنها دارد.
در واقع، کاهش سطح تستوسترون میتواند بر سلامت زنان نیز تاثیر منفی بگذارد. از این رو، توجه به تعادل هورمونی برای هر دو جنس حائز اهمیت است.
علائمی مانند خستگی مفرط، ضعف عضلانی و نوسانات خلقی میتواند نشانهای از عدم تعادل هورمونی، به ویژه در سطح تستوسترون باشد.
در صورت مشاهده این علائم، بررسی وضعیت هورمونی به وسیله متخصص، توصیه میشود.
با افزایش سن، هم مردان و هم زنان دستخوش تغییرات فیزیولوژیک میشوند.
آگاهی از این تغییرات طبیعی بدن در طول زندگی، به حفظ سلامت و کیفیت زندگی بهتر کمک میکند و اطلاعرسانی در این زمینه برای سلامت جوامع سودمند خواهد بود.
بازیهای المپیک تابستانی ۲۰۲۴ پاریس از روز جمعه ۲۶ جولای تا ۱۱ آگوست (پنج تا ۲۱ مرداد) برگزار خواهد شد. وبسایت آکسیوس از رویدادی تاریخی در این بازیها خبر داد و نوشت برای نخستین بار در تاریخ ۱۲۸ ساله بازیهای المپیک، تعداد زنان و مردان در رقابتهای ورزشی برابر خواهد بود.
این رویداد نشاندهنده پیشرفت چشمگیر در زمینه برابری جنسیتی در عرصه ورزش است. دستاوردی که حاصل سالها تلاش و مبارزه برای حقوق برابر زنان در ورزش و جامعه است و میتواند الهامبخش تغییرات مثبت در سایر حوزههای اجتماعی باشد.
پاریس، پایتخت فرانسه، برای سومین بار میزبان این رویداد بزرگ ورزشی خواهد بود و این بار با افتخار، صحنهای برای نمایش برابری جنسیتی در سطح جهانی فراهم میکند.
اهمیت این دستاورد
آکسیوس در گزارش خود نوشت این موفقیت پس از سالها تلاش برای افزایش حضور و دیده شدن زنان در ورزش به دست آمده است.
بازیهای پاریس ۲۰۲۴ نقطه عطف دیگری در مسیر پیشرفت ورزش زنان خواهد بود و میتواند الهامبخش نسلهای آینده باشد.
این گام بزرگ نه تنها در تاریخ ورزش بلکه در مسیر پیشرفت جامعه جهانی به سوی برابری و عدالت، نقطه عطف محسوب میشود.
دیدگاه ورزشکاران
چاری هاوکینز، دونده تیم ملی دو و میدانی ایالات متحده، این رویداد را «جهشی بزرگ برای زنان در ورزش» توصیف کرد.
او گفت: «برای مدت طولانی، توجه به ورزش زنان نابرابر بود و حتی گاهی مشروعیت دو و میدانی زنان زیر سوال میرفت. حضور برابر ورزشکاران زن و مرد در این دوره از بازیها، این روایت را کاملا تغییر میدهد و من افتخار میکنم که بخشی از این تحول تاریخی هستم.»
توماس باخ، رییس کمیته بینالمللی المپیک (IOC) نیز این دستاورد را «یکی از مهمترین لحظات در تاریخ حضور زنان در بازیهای المپیک و ورزش جهان» خواند.
نگاهی به گذشته
در سال ۱۹۰۰، زمانی که زنان برای اولین بار در المپیک شرکت کردند، تنها ۲/۲ درصد از کل ورزشکاران را تشکیل میدادند.
در مارس ۲۰۱۷، کمیته بینالمللی المپیک با همکاری فدراسیونهای بینالمللی ورزشهای تابستانی و زمستانی و کمیتههای ملی المپیک، پروژه بررسی برابری جنسیتی را آغاز کرد.
در بازیهای توکیو ۲۰۲۰، این نسبت به ۴۸ درصد رسید که نزدیک به برابری کامل بود.
آمار و ارقام بازیهای پاریس ۲۰۲۴
در برنامه این دوره، ۲۸ مورد از ۳۲ رشته ورزشی، کاملا از نظر جنسیتی متعادل هستند.
۱۵۲ مسابقه مدالآور برای زنان، ۱۵۷ مسابقه برای مردان و ۲۰ مسابقه مختلط برگزار خواهد شد.
با وجود این پیشرفت، هنوز چالشهایی وجود دارد. برخی از واکنشها به اعلام این خبر، مسایلی مانند تفاوت بین برابری جنسیتی و عدالت جنسیتی را مطرح کردهاند. همچنین، موضوع حضور ورزشکاران ترنس در رقابتها همچنان محل بحث است.
بازیهای پارالمپیک نیز هنوز به برابری کامل جنسیتی نرسیدهاند.
در بازیهای توکیو، زنان حدود ۴۰ درصد از شرکتکنندگان را تشکیل میدادند.
بازیهای پارالمپیک ۲۰۲۴ پاریس از ۲۸ آگوست (هفتم شهریور) آغاز میشود.
این پیشرفت در برابری جنسیتی، گامی مهم در جهت ایجاد فرصتهای برابر برای همه ورزشکاران است و میتواند الهامبخش تغییرات مثبت در سایر عرصههای جامعه باشد.
«طلاق خواب» اصطلاحی است که برای توصیف خوابیدن زوجها در اتاقها یا تختهای جداگانه استفاده میشود. شاید این تصمیم در نگاه اول نگرانکننده به نظر برسد اما بسیاری از زوجها معتقدند میتواند به بهبود کیفیت خواب و در نتیجه تقویت رابطه آنها کمک کند.
در دنیای پرمشغله امروز، خواب باکیفیت اهمیت بهسزایی در سلامت جسمی و روانی افراد دارد اما برای بسیاری از زوجها، خوابیدن در کنار یکدیگر میتواند چالشبرانگیز باشد. مشکلاتی مانند خروپف، تفاوت دمای بدن و عادتهای متفاوت خواب باعث شده تا برخی زوجها به «طلاق خواب» روی آورند.
یورونیوز در گزارشی از سوزان و شریک زندگیاش نوشت که هر دو در اواسط دهه ۴۰ زندگی خود هستند و هشت سال است با هم زندگی میکنند. آنها حدود یک سال پیش تصمیم گرفتند به دلیل مشکلات تنفسی و خروپف، در اتاقهای جداگانه بخوابند.
سوزان توضیح داد که قبل از این تصمیم، او تقریبا چهار بار در شب با صدای خروپف پارتنرش از خواب بیدار میشد. این وضعیت نه تنها برای او آزاردهنده بود بلکه برای همراهش نیز مشکلساز شده بود زیرا سوزان سعی میکرد او را برای کاهش خروپف حرکت دهد.
سوزان اعتراف کرد که این وضعیت چالشبرانگیز است؛ با این حال، اکنون کمتر با شریک زندگیاش بحث میکند چون دیگر همیشه احساس خستگی ندارد و از سلامت کلی بهتری برخوردار است.
طلاق خواب در اروپا
پدیده طلاق خواب، محدود به داستان سوزان نیست و در سراسر اروپا مشاهده میشود.
دلایل متعددی برای این تصمیم وجود دارد؛ از جمله خروپف، تغییرات دما، عادات متفاوت در خواب، غلت زدن، بیماری، شیفتهای کاری مختلف و زمانهای متفاوت خواب و بیداری.
در فرانسه، گرایش و حتی اشتیاق به مفهوم طلاق خواب برای بهبود کیفیت خواب و شادی شخصی وجود دارد.
این نشاندهنده یک تغییر اجتماعی است که در آن سلامت و آسایش فردی بدون قربانی کردن رابطه در اولویت قرار میگیرد.
آنچه زمانی به عنوان نشانهای از مشکلات زناشویی تلقی میشد، اکنون بهعنوان یک راهحل عملی برای بسیاری از زوجهای فرانسوی پذیرفته شده است.
دادههای موسسه ملی مطالعات جمعیتشناسی فرانسه (INED) نشان میدهد بسیاری از زوجهای فرانسوی میتوانند در حالی که جدا از هم میخوابند، صمیمیت و نزدیکی خود را حفظ کنند و در نهایت رابطه کلی بهتری داشته باشند.
در کشورهای اسکاندیناوی، رویکرد منحصر به فردی برای خوابیدن در روابط وجود دارد.
«روش خواب اسکاندیناوی» شامل استفاده از لحافهای جداگانه و گاهی اوقات تختهای جداگانه است تا هر فرد بتواند بهترین خواب ممکن را داشته باشد. این رویکرد نشاندهنده تمرکز فرهنگی گستردهتر بر خودمراقبتی و سلامت روان است که خواب بخش مهمی از آن را تشکیل میدهد.
در بریتانیا، نظرات در مورد خواب جداگانه متفاوت است.
اگرچه بسیاری از زوجهای بریتانیایی به دلایل مختلف در تختهای جداگانه میخوابند اما هنوز یک انگ اجتماعی در مورد این موضوع وجود دارد. با این حال، مزایای عملی خواب بهتر باعث میشود زوجهای بیشتری به سمت این روش گرایش پیدا کنند.
یک نظرسنجی اخیر از دو هزار بزرگسال در رابطه نشان داد که از هر شش زوج، یک زوج در تختخواب مشترک نمیخوابند.
این موضوع نشان میدهد طلاق خواب در حال پذیرفتهتر شدن است.
افراد مشهور و طلاق خواب
جالب است بدانیم بسیاری از افراد مشهور نیز به طلاق خواب روی آوردهاند. برای مثال ستاره هالیوود، کامرون دیاز و همسرش بنجی مدن این روش را انتخاب کردهاند.
خانواده سلطنتی بریتانیا نیز سابقه طولانی در داشتن اتاقخوابهای جداگانه دارند.
حتی کورتنی کارداشیان این مفهوم را به سطح دیگری برده و خانهای جدا از همسرش تراویس بارکر دارد.
آیا طلاق خواب را باید امتحان کرد؟
دکتر سما خسلا، متخصص ریه و سخنگوی آکادمی پزشکی خواب آمریکا معتقد است داشتن خواب کافی که معمولا هفت تا هشت ساعت برای بزرگسالان تعریف میشود، برای روابط سالم بسیار مهم است.
مطالعات نشان میدهند افرادی که به طور مداوم خواب خوبی را تجربه نمیکنند، بیشتر با شریک زندگی خود دچار تنش میشوند.
خسلا گفت: «مساله اصلی این است که افراد به خواب خود اولویت دهند. من بیمارانی داشتهام که ۶۰ سال از ازدواجشان میگذرد و آنها با اطمینان میگویند داشتن اتاقخوابهای جداگانه، راز موفقیت رابطه طولانیمدتشان بوده است.»
نکته مهم در ایجاد فضاهای خواب مجزا این است که از قبل در مورد آن صحبت کنید.
خسلا تاکید کرد: «این تصمیم به منظور اجتناب از صمیمیت نیست. این بدان معناست که میتوانید صمیمیت داشته باشید، با هم وقت بگذرانید اما پس از آن جداگانه بخوابید. مهم است که هر دو طرف این موضوع را درک کنند و بر آن توافق داشته باشند.»
چگونه طلاق خواب را انجام دهیم؟
اگر تصمیم به امتحان کردن طلاق خواب دارید، طی کردن چند مرحله میتواند مفید باشد:
مرحله نخست را با صحبت در مورد مشکلات خواب خود و تاثیر آنها بر زندگی روزمرهتان شروع کنید.
اگر هر دو موافقید، چند شب جدا از هم بخوابید و تغییرات در خواب و خلق و خوی خود را بررسی کنید.
به یاد داشته باشید که طلاق خواب یک راهحل یکسان برای همه نیست و آنچه برای یک زوج موثر است ممکن است برای زوج دیگر جواب ندهد.
حفظ صمیمیت در سایر زمینههای رابطه خود را فراموش نکنید. قبل از خواب و در طول روز زمانی را با هم بگذرانید.
ترتیبات خواب خود را مجددا ارزیابی کنید و آماده باشید تا در صورت لزوم آنها را تغییر دهید.
میتوانید فقط در طول هفته که زندگی پرمشغله است، طلاق خواب را انجام دهید و آخر هفتهها که وقت بیشتری دارید در یک تخت بخوابید.
روش اسکاندیناوی را با استفاده از لحافهای جداگانه امتحان کنید تا خواب راحتتری داشته باشید.
دکتر فیلیس زی، رییس بخش خواب در دانشکده پزشکی فاینبرگ دانشگاه نورثوسترن توصیه کرد زوجها پیش از ازدواج درباره سازگاری الگوهای خوابشان گفتوگو کنند.
او یادآوری کرد که با ورود به میانسالی، کیفیت خواب افراد کاهش مییابد و احتمال ابتلا به مشکلاتی نظیر بیخوابی یا وقفههای تنفسی حین خواب (آپنه خواب) بیشتر میشود.
فواید کنار هم خوابیدن
در حالی که طلاق خواب میتواند مزایایی به همراه داشته باشد، تحقیقات نشان میدهند در کنار یکدیگر خوابیدن نیز فوایدی دارد.
یک مطالعه در سال ۲۰۲۲ نشان داد زوجهایی که تخت مشترک دارند از مزایای سلامت جسمی و روانی بیشتری نسبت به کسانی که به تنهایی میخوابند بهرهمند میشوند.
محققان آمریکایی به سرپرستی دکتر مایکل گراندنر در دانشگاه آریزونا دریافتند که خوابیدن در کنار هم، خطر افسردگی، اضطراب، استرس و خستگی را کاهش میدهد و باعث میشود افراد در رابطه خود احساس امنیت بیشتری داشته و به طور کلی شادتر باشند.
کسانی که به ندرت با شریک یا همسرشان میخوابیدند نسبت به کسانی که به طور منظم تختخواب مشترک داشتند، بیشتر در معرض بیخوابی بودند.
در این تحقیق، افرادی که به تنهایی میخوابیدند نمرات افسردگی بالاتر، حمایت اجتماعی کمتر و رضایت پایینتری از زندگی و رابطه خود گزارش کردند.
دانشمندان به کشف جدیدی در زمینه تاثیر رقص بر عملکرد مغز دست یافتهاند. این یافتهها نه تنها به درک بهتر ما از عملکرد مغز کمک میکنند بلکه راههای جدیدی را برای درمان اختلالات عصبی مانند پارکینسون میگشایند.
ایندیپندنت در گزارشی نوشت محققان دریافتهاند رقص باعث پدیدهای به نام «همگامی درون مغزی» میشود که میتواند تاثیرات مثبت و ماندگاری بر سلامت مغز داشته باشد.
علوم اعصاب رقص، رشتهای نوظهور در دنیای پژوهشهای علمی است که به بررسی دقیق تاثیرات رقص بر مغز میپردازد.
این حوزه مطالعاتی که در سالهای اخیر مورد توجه بسیاری از محققان قرار گرفته، به دنبال کشف مکانیسمهای پیچیدهای است که رقص از طریق آنها بر عملکرد مغز تاثیر میگذارد؛ از بهبود عملکرد حرکتی گرفته تا ارتقای سلامت روان.
رقص ظاهرا توانایی شگفتانگیزی در تحریک و تقویت شبکههای عصبی دارد.
دکتر جولیا سی باسو، مدیر آزمایشگاه مغز تجسم یافته در دانشگاه ویرجینیا تک، از پیشگامان این حوزه تحقیقاتی است.
او و تیمش فرضیه «همگامی درون مغزی» را مطرح کردهاند که توضیح میدهد رقص چگونه میتواند نواحی مختلف مغز را نه تنها فعال، بلکه ارتباطات بین آنها را نیز تقویت کند.
این فرآیند منجر به ایجاد و تقویت شبکههای عصبی میشود که میتواند برای افراد مبتلا به اختلالات عصبی بسیار سودمند باشد.
دکتر باسو در مصاحبهای با نیویورک تایمز گفت: «اصطلاح در یک طول موج قرار گرفتن، در واقع به همین پدیده اشاره میکند.»
او افزود که رقص، توانایی بدن و مغز را برای هماهنگی کامل افزایش میدهد؛ به طوری که ارتباطی یکپارچه بین بخشهای تفکر، عواطف، حرکت و حس کردن ایجاد میشود.
این یافتهها به ویژه برای افراد مبتلا به اختلالات عصبی مانند پارکینسون و آلزایمر امیدبخش است.
در این بیماریها، مسیرهای عصبی موجود دچار اختلال میشوند اما رقص میتواند به مغز کمک کند تا ارتباطات جدیدی ایجاد کند و مسیرهای عصبی جدیدی بسازد.
این فرآیند که به عنوان «نوروپلاستیسیتی» شناخته میشود، میتواند به بهبود این بیماریها کمک کند.
مرکز رقص مارک موریس، پیشرو در استفاده از رقص برای درمان بیماری پارکینسون، نزدیک به دو دهه است کلاسهای تخصصی برای افراد مبتلا به این بیماری برگزار میکند.
نتایج حاصل از این برنامهها نشان میدهند رقص میتواند تاثیرات مثبتی بر علائم پارکینسون داشته باشد.
دیوید لونتال، مدیر برنامه و معلم بنیانگذار یک برنامه رقص (Dance for PD)، برنامهای که در مرکز رقص مارک موریس اجرا میشود، گفت: «در این برنامه ما در واقع موسیقی بدن را بازیابی میکنیم.»
او که اخیرا مقالاتی علمی در مورد ارتباط بین پارکینسون و رقص منتشر کرده است، گفت: «موسیقی بیانگر ضربآهنگ، کیفیت و جملهبندی است. در واقع، یک نقشه راه برای به حرکت آوردن افراد محسوب میشود.»
تحقیقات نشان میدهند گرههای قاعدهای مغز که مسئول کنترل حرکتی و پردازش ریتم هستند، در بیماری پارکینسون به شدت تحت تاثیر قرار میگیرند.
رقص میتواند به افراد مبتلا به این اختلال کمک کند تا دوباره ریتم خود را پیدا کنند و با مشکلات گفتاری و راه رفتن، مقابله کنند.
در برنامه Dance for PD، از موسیقی به عنوان راهنمایی برای کمک به بیماران در کنترل حرکات ساده راه رفتن و حرکات بالاتنه استفاده میشود.
محققان همچنین به این نکته اشاره میکنند که توانایی همگامسازی با ریتم و صداها که در رقص مشاهده میشود، ممکن است یک سازگاری تکاملی باشد.
این ویژگی در برخی از حیوانات، به ویژه «یادگیرندههای آواز» مانند دلفینها و طوطیها نیز دیده میشود.
این گونهها میتوانند الگوهای ریتمیک موسیقی را با بدن خود بازتولید کنند؛ درست مانند آنچه انسانها در رقص انجام میدهند.
این تحقیقات نشان میدهند رقص بیش از یک فعالیت تفریحی یا هنری است و ابزاری قدرتمند برای تقویت سلامت مغز و بهبود عملکرد عصبی محسوب میشود.