ادموندو گونزالس اوروتیا، رقیب نیکولاس مادورو در انتخابات ریاستجمهوری اخیر ونزوئلا و از چهرههای شاخص اپوزیسیون این کشور، که در اسپانیا به سر میبرد، اعلام کرد ماه آینده میلادی بهعنوان «رییسجمهور» به کشورش باز خواهد گشت.
گونزالس در مصاحبهای با روزنامه اسپانیایی ال پاییس که دوشنبه ۱۹ آذر منتشر شد، گفت با ایده تشکیل دولت در تبعید موافق نیست و برای ادامه فعالیتهای سیاسی خود به ونزوئلا باز میگردد.
پیشتر برخی ناظران معتقد بودند اپوزیسیون ونزوئلا در پی خروج گونزالس از این کشور تضعیف شده است.
دادگاهی در ونزوئلا، ۱۲ شهریور گونزالس را به تحریک مردم به شورش متهم و حکم دستگیری او را صادر کرد. در پی این اقدام، گونزالس ۱۸ شهریور به اسپانیا پناهنده شد.
این چهره برجسته اپوزیسیون ونزوئلا در ادامه مصاحبه خود با ال پاییس تاکید کرد «بهطور موقت» از ونزوئلا خارج شده و از همان زمان میدانسته قرار است به کشور بازگردد.
گونزالس با اشاره به برگزاری مراسم تحلیف مادورو در ۱۰ ژانویه (۲۱ دی) گفت ماه آینده میلادی راهی ونزوئلا خواهد شد.
او در عین حال از ذکر تاریخ دقیق سفر خود به ونزوئلا خودداری کرد تا مقامهای حکومت مادورو نتوانند مانع از ورود او به این کشور شوند.
گونزالس همچنین ابراز اطمینان کرد پس از بازگشت به کشور، دستگیر نخواهد شد.
شهروندان ونزوئلا هفتم مرداد برای شرکت در انتخابات ریاستجمهوری به پای صندوقهای رای رفتند.
هرچند برخی نظرسنجیها از پیروزی گونزالس حکایت داشتند، اما در نهایت نهاد انتخاباتی ونزوئلا اعلام کرد مادورو با کسب ۵۱ درصد آرا برای بار سوم بهعنوان رییسجمهوری این کشور انتخاب شده است.
در مقابل، اپوزیسیون ونزوئلا از وجود شواهدی مبنی بر پیروزی قاطع گونزالس خبر داد و تاکید کرد نتایج رسمی انتخابات را نمیپذیرد.
در ماههای اخیر، آمریکا و بسیاری از کشورهای غربی و نهادهای بینالمللی از به رسمیت شناختن پیروزی مادورو در انتخابات ونزوئلا سرباز زدهاند.
در نهایت آنتونی بلینکن، وزیر امور خارجه ایالات متحده، ۳۰ آبان برای نخستین بار، گونزالس را «رییسجمهوری منتخب» ونزوئلا خواند.
ماریا کورینا ماچادو، رهبر اپوزیسیون ونزوئلا، ۲۸ آبان ضمن استقبال از چینش اعضای کابینه دولت آتی آمریکا گفت سیاستهای دونالد ترامپ میتواند زمینه را برای خروج مادورو از قدرت در ونزوئلا فراهم آورد و دموکراسی را در این کشور نجات دهد.
ترامپ ۲۰ ژانویه (اول بهمن) بهطور رسمی قدرت را در کاخ سفید به دست خواهد گرفت.
این پرچم که نشاندهنده آزادی از استعمار فرانسه بود اکنون نماد آزادی از دیکتاتوری اسد نیز به شمار میرود و به عنوان سمبل وحدت معترضان در سراسر سوریه شناخته میشود.
پرچم استقلال، در سال ۱۹۳۲ به عنوان پرچم رسمی جمهوری اول سوریه (دوران استقلال از فرانسه) طراحی شد و تا سال ۱۹۵۸در این کشور مورد استفاده قرار گرفت.
در مرکز این پرچم، سه ستاره دیده میشود که نشاندهنده سه ایالت سوریه در دوران استقلال شامل دمشق، حلب و لاذقیه است.
پرجم استقلال از زمان آغاز بهار عربی در سوریه در سال ۲۰۱۱، و از زمانی مورد توجه دوباره مردم این کشور قرار گرفت که به نماد نیروهای اپوزیسیون سوریه، مانند ائتلاف ملی سوریه تبدیل شد.
از همین سال تا یکشنبه و زمان سقوط دولت اسد، دو پرچم به نمایندگی از این کشور استفاده شده است. حکومت اسد از پرچم جمهوری متحد عربی استفاده میکرد، در حالی که اپوزیسیون و گروههای مخالف عمدتا از پرچم استقلال استفاده میکردند.
پس از آن که مخالفان در تلویزیون دولتی سوریه اعلام کردند حکومت ۵۰ ساله خاندان اسد سرنگون شده است، پرچم استقلال در سراسر کشور دیده شد و شماری از سفارتخانههای سوریه در کشورهای خارجی هم این پرچم را جایگزین پرچم دولت اسد کردند.
پرچم جمهوری متحد عربی
پرچم رسمی سوریه تا پیش از فروپاشی حکومت اسد، از سال ۱۹۸۰ مورد استفاده قرار گرفته است و نشانه وحدت عربهاست.
رنگ قرمز موجود در این پرچم نشان دهنده خونی است که در آنچه «انقلاب برای آزادی مردم سوریه» خوانده میشد، ریخته شده، رنگ سفید بیانگر آیندهای آرام و رنگ سیاه هم نشاندهنده ظلمی است که عربها متحمل شدهاند.
ستارههای سبز در وسط این پرچم هم سوریه و مصر، دو کشور بنیانگذار جمهوری عربی متحده را نشان میدهند.
طرح اولیه این پرچم برای اولین بار در سال ۱۹۵۸ و زمانی که سوریه تصمیم به تشکیل جمهوری متحد عربی با مصر گرفت، به تصویب رسید.
این کشور سه بار دیگر هم پرچم خود را بین سالهای ۱۹۶۱ و ۱۹۸۰ تغییر داد و به طرحی رسید که در رژیم اسد پرچم این کشور بود.
