کمیته حمایت از روزنامهنگاران در واکنش به تهدید جمهوری اسلامی علیه خانوادههای روزنامهنگاران شاغل در ایراناینترنشنال، بیبیسی فارسی و رادیو فردا، این اقدام را «گروگانگیری عاطفی» خواند و از حکومت ایران خواست این رفتار خود را متوقف کند.
این نهاد صنفی مستقر در نیویورک جمعه ۱۷ مرداد در حساب خود در شبکه اجتماعی ایکس نوشت: «تهدیدها فراتر از مرزهای ایران است.»
کمیته حمایت از روزنامهنگاران افزود: «خانوادههای خبرنگارانی که برای رسانههایی مانند بیبیسی فارسی، ایران اینترنشنال و رادیو فردا کار میکنند، بهدلیل گزارشگری عزیزانشان از خارج، تحت آزار، احضار و تهدید قرار میگیرند.»
این کمیته با انتقاد از «این گروگانگیری عاطفی»، از حکومت ایران خواست «این روشهای فرامرزی ترس و فشار را متوقف کند.»
ایراناینترنشنال چهاردهم مردادماه در بیانیهای اعلام کرد در واکنش به تهدیدات فزاینده جمهوری اسلامی علیه خبرنگاران این شبکه و خانوادههای آنها، با ارسال درخواستی فوری به کارشناسان سازمان ملل متحد، خواستار اقدام علیه حکومت ایران شده است.
ایراناینترنشنال در این بیانیه گفت از اواخر خرداد، اقدامات جمهوری اسلامی علیه این شبکه شدت گرفته و ۴۵ تن از خبرنگاران و کارکنان ایراناینترنشنال و همچنین ۳۱۵ تن از بستگان آنها در هشت کشور، از سوی وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی تهدید به مرگ شدهاند.
اواخر خرداد، نیروهای سپاه پاسداران در تهران خانواده یکی از مجریان شبکه ایراناینترنشنال را بازداشت کردند تا او را برای قطع همکاری با این شبکه تحت فشار قرار دهند. پدر، مادر و برادر کوچکتر این مجری در حال حاضر در مکان نامعلومی نگهداری میشوند.
این مجری زن بامداد شنبه ۳۱ خرداد تماسی تلفنی از پدرش دریافت کرد که در آن از او خواسته شد از همکاری با ایراناینترنشنال کنارهگیری کند.
در پسزمینه تماس، صدای ماموران امنیتی جمهوری اسلامی شنیده میشد که جملات مورد نظر را به پدرش دیکته میکردند.
پدر این مجری در این تماس خطاب به او گفت: «هزار بار از تو خواستم استعفا دهی. دیگر انتظار چه عواقبی را داری؟ باید استعفا دهی.»
در آن زمان، سخنگوی ایراناینترنشنال با صدور بیانیهای اعلام کرد این شبکه «اقدام اخیر رژیم ایران در ربودن اعضای خانواده یکی از خبرنگاران خود را بهشدت محکوم میکند؛ اقدامی هولناک که در واقع گروگانگیری با هدف وادار کردن همکار ما به استعفا از سمتش است».
به دنبال تهدیدها و حملات سایبری اخیر جمهوری اسلامی علیه برخی کارکنان ایراناینترنشنال، شهروندان با ارسال پیامهایی از داخل ایران، از این رسانه بهعنوان «صدای آزادیخواهی مردم» یاد و تاکید کردند برای دریافت اخبار واقعی تنها به رسانههای مستقل مثل ایراناینترنشنال اعتماد دارند.
کمیته حمایت از روزنامهنگاران نیز در واکنش به حمله سایبری به کارکنان شبکه ایراناینترنشنال اعلام کرد که استفاده از جاسوسافزار برای هدف قرار دادن روزنامهنگاران، نشانهای خطرناک از تشدید تلاشهای حکومت ایران برای ارعاب و خاموشکردن رسانههای مستقل است.
این دو در گزارشی مفصل که در وبسایت پرو پابلیکا منتشر شد، به شیوههای جذب و نیز عملیات نیروهایی که موساد موفق شده در داخل ایران سازمان دهد، پرداختهاند.
براساس این گزارش، در ساعات اولیه ۲۳ خرداد، اندکی قبل از آغاز حملات اسرائیل به مواضع جمهوری اسلامی در خاک ایران، تیمی به رهبری یک جوان ایرانی با نام اختصاری «س.ت.» در حومه تهران موضع گرفت تا یک سامانه پدافند ضدهوایی حیاتی را هدف قرار دهد.
همزمان، دهها کماندوی آموزشدیده موساد در نقاط مختلف ایران آماده حمله به شبکه دفاعی جمهوری اسلامی شدند.
نقشی که آسمان را برای جنگندههای اسرائیلی گشود
در ساعت ۳ بامداد، «س.ت.» و حدود ۷۰ کماندو با پهپادها و موشکها، سامانههای دفاع هوایی و پرتابگرهای موشک بالستیک را نابود کردند. روز بعد، موج دوم حملات از داخل ایران آغاز شد.
مقامهای اسرائیلی میگویند این حملات راه را برای نیروی هوایی باز کرد تا بدون از دست دادن حتی یک هواپیما، تاسیسات هستهای را بمباران، نیمی از موشکهای بالستیک ایران و ۸۰ درصد پرتابگرهای آن را نابود، و حتی اتاق خواب عوامل برنامه هستهای و فرماندهان نظامی را هدف قرار دهد.
به گفته منابع اطلاعاتی، همزمان با آغاز بمباران، نیروهای سایبری اسرائیل پیامی جعلی به فرماندهان ارشد ایران فرستادند و آنان را به جلسهای ساختگی در یک پناهگاه کشاندند.
این پناهگاه سپس در حملهای دقیق منهدم شد که به کشته شدن ۲۰ نفر، از جمله سه رییس ستاد، انجامید.
آمادهسازی برای حمله
«س.ت.» که در خانوادهای کارگری بزرگ شده بود، پس از بازداشت و شکنجه از سوی بسیج، خشمگین و تشنه انتقام شد.
یکی از بستگانش او را به موساد معرفی کرد و او پس از تضمین مراقبت از خانوادهاش، همکاری را پذیرفت. ماهها آموزش تسلیحاتی در خارج از ایران دید و پیش از آغاز عملیات بهطور مخفیانه به کشور بازگشت.
موساد از ارتباط با قاچاقچیان و سازمانهای اطلاعاتی کشورهای همسایه برای انتقال تجهیزات استفاده کرده است. این محمولهها، که میتوانند سالها در خانههای امن پنهان بماند، پیش از عملیات بهروزرسانی یا تعمیر میشوند.
دو گروه کماندویی، هر کدام شامل ۱۴ تیم، برای حمله به اهداف تعیینشده نیروی هوایی اسرائیل آماده شدند. هر تیم اسم رمز مخصوص به خود را داشت و پیش از عملیات، مدلسازی و تمرین شبیهسازی انجام داد.
یکی از تیمها در همان آغاز جنگ یک پرتابگر بالستیک را منهدم کرد؛ اقدامی که به گفته تحلیلگران اسرائیلی، باعث تاخیر جمهوری اسلامی در شلیک موشکهای تلافیجویانه شد، زیرا بیم داشت سایر پرتابگرها نیز در معرض حملات داخلی باشند.
کشتن فرماندهان ارشد و عوامل هستهای
موساد اطلاعات دقیق و پروندههایی کامل درباره زندگی و محل سکونت ۱۱ عامل هستهای ایرانی گردآوری کرد.
این پروندهها حتی محل دقیق اتاقخواب آنها را در خانههایشان مشخص میکرد.
صبح ۱۳ ژوئن، جنگندههای نیروی هوایی اسرائیل موشکهای هوابهزمین را به همان مختصات شلیک کردند و هر ۱۱ نفر را کشتند.
چند سال قبل از آن نیز، عملیاتی که به کشتن عوامل برنامه هستهای جمهوری اسلامی در خیابان منجر شد، با آموزش گسترده از سوی افسران موساد همراه بود.
این عوامل یاد گرفتند چگونه با موتورسیکلت حرکت کنند و یا از فاصله نزدیک به اهداف خود شلیک کنند یا مواد منفجره را به خودروهای آنها بچسبانند.
هدف این بود که هم برنامه هستهای ایران را از نظر تخصص علمی تضعیف کنند و هم افراد مستعد را از کار بر روی تسلیحات هستهای دلسرد سازند.
از ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲، اسرائیلیها دستکم چهار عامل برنامه هستهای را کشتند و در یک مورد دیگر تنها اندکی با موفقیت فاصله داشتند.
این عملیاتها تا ریزترین جزئیات از سوی اسرائیلیها مدیریت میشد؛ گاه از کشورهای نزدیک، گاه بهطور مستقیم از مقر موساد در شمال تلآویو، و گاه نیز از سوی افسران اطلاعاتی اسرائیل که برای مدتی کوتاه وارد ایران میشدند.
در این بیانیه که جمعه ۱۷ مرداد منتشر شد، آمده است: «حاکمیت با قطعیهای آب و برق و رها کردن جامعه در اوج بیتامینی در جهنم سوزان تابستان، با تعطیل کردن شهرها و به نابودی کشاندن کار و زندگیمان و با گران کردن نان و گرانیهای کمرشکن، جنگی بیامان بر سر معیشت با ما به راه انداخته است.»
این تشکلها بحران آب و برق، معیشت و محیط زیست را پیامد «سیاستهای چپاولگری و آتشافروزیهای بحرانزای حاکمان» دانستند و تاکید کردند: «دیگر حاضر نیستیم تاوان سیاستهای حاکمانی را بدهیم که تنها به فکر پیشبرد سیاستهای جنگافروزانه و نظامیگری خود هستند و جان و زندگی همه ما مردم را به بازی خطرناکی کشانده و خطر جنگ را تا بیخ گوشمان آوردهاند.»
امضاکنندگان این بیانیه با انتقاد از تصمیم حکومت برای اعلام تعطیلی در بسیاری از استانها بهدلیل بحران انرژی گفتند این سیاست «تولید و کار و ارکان جامعه را از کار انداخته» است.
این بیانیه به امضای ۱۰ تشکل و گروه از جمله انجمن برق و فلز کرمانشاه، شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت، ندای زنان ایران و جمعی از خانوادههای زندانیان سیاسی رسیده است.
۱۴ مرداد، فعالان صنایع با توجه به خاموشیهای گسترده در ایران هشدار دادند بر اساس برآوردها، تولید فولاد در سال جاری ۳۳ درصد کاهش خواهد یافت.
در پی ناکامی جمهوری اسلامی در یافتن راهحلی برای بحران آب و برق، ۲۸ استان ایران چهارشنبه ۱۵ مرداد تعطیل شدند.
تشکلهای کارگری: بودجه گروههای نیابتی برای مردم ایران هزینه شود
تشکلهای کارگری و اجتماعی در ادامه بیانیه خود، از اختصاص بودجههای کلان به گروههای نیابتی جمهوری اسلامی انتقاد کردند و گفتند این منابع میتواند برای رفع مشکلات زیستمحیطی و معیشتی مردم صرف شود.
در این بیانیه آمده است: «سیاست جنگافروزی انتخاب ما مردم نیست. خواست ما پایان دادن به جنگافروزیهاست. موشکهای بالستیک و غنیسازی هستهای انتخاب ما نیست، غنیسازی زندگی حق مسلم ماست ... آب، برق، زندگی، حق مسلم ماست. دفاع از معیشت، حق مسلم ماست.»
امضاکنندگان این بیانیه خواستار اتحاد و حمایت از مبارزات مردمی شدند و افزودند: «بیایید تا با فریاد مشترک اعتراضمان، به این جنگافروزیها و چپاول و غارت زندگیمان پایان دهیم.»
در سالهای گذشته، شعار «انرژی هستهای حق مسلم ماست» به یکی از محورهای اصلی مراسم حکومتی در حمایت از برنامه اتمی جمهوری اسلامی بدل شده بود.
بر پایه برخی گزارشها، تاکنون هزاران میلیارد دلار صرف این برنامه شده است.
۱۶ مرداد، کانال شورای سازماندهی اعتراضات کارگران پیمانی نفت اعلام کرد کارگران در دمای ۶۰ درجه سانتیگراد، در شرایط بحرانی آب و برق، بدون تسهیلات و امکانات کار میکنند اما پیمانکاران از پرداخت حقوق و مزایای این کارگران سر باز میزنند.
ایرنا، خبرگزاری دولت جمهوری اسلامی، ۱۶ مرداد نوشت مردم ایران خود را با «قطعی دو و حتی چهار ساعته» برق در روز «وفق دادهاند».
این در حالی است که گزارشهای مردمی از نارضایتی شدید شهروندان و اختلال در زندگی روزمره آنان در پی تشدید بحران آب و برق حکایت دارند.
اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال حاکی است که زندانیان بامداد جمعه ۱۷ مرداد به بند هفت اوین منتقل شدهاند.
به گفته منابع، ماموران در مسیر انتقال قصد داشتند زندانیان سیاسی محکوم به اعدام را از دیگران جدا کنند که این اقدام با اعتراض سایر زندانیان روبهرو شد.
در پی این اعتراض، چند زندانی مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.
حسین رزاق، زندانی سیاسی پیشین، با انتشار مطلبی در شبکه اجتماعی ایکس خبر داد که در جریان بازگرداندن زندانیان سیاسی به اوین، ابوالفضل قدیانی، مصطفی تاجزاده، محمدباقر بختیار، مطلب احمدیان، مهدی محمودیان و خشایار سفیدی که از زدن دستبند و پابند امتناع کرده بودند، از سوی ماموران امنیتی مورد ضرب و شتم قرار گرفتند.
رزاق در ادامه بیان کرد که ماموران، بابک شهبازی، پویا قبادی، وحید بنیعامریان، محمد تقوی، بابک علیپور (علیزاده) و اکبر دانشور کار، زندانیان سیاسی محکوم به اعدام را با ضرب و جرح از دیگر زندانیان جدا کرده و به زندان قزلحصار کرج منتقل کردند.
از سوی دیگر، کانال تلگرام محمودیان، در خبری شمار زندانیان منتقل شده را بیش از ۶۰۰ زندانی اعلام کرد و نوشت این انتقال که از ساعت چهار بامداد آغاز شد، بدون اطلاع قبلی خانوادهها انجام گرفت.
بر اساس این گزارش، انتقال زندانیان سیاسی به زندان تهران بزرگ، شرایط نامناسب و غیرانسانی آن محل را آشکار کرد؛ از جمله وضعیت وخیم بهداشت، کمبود امکانات اولیه و شرایط دشوار و غیر انسانی زندگی زندانیان.
خبرگزاری میزان، رسانه قوه قضاییه جمهوری اسلامی، گزارش داد حدود ۴۵ روز پس از حمله اسرائیل به زندان اوین، بخشهایی از این زندان فعالیت خود را از سر گرفته و تعدادی از زندانیان به آن بازگردانده شدهاند.
همزمان، زنان زندانی سیاسی منتقل شده به زندان قرچک ورامین همچنان در این زندان در وضعیتی نامناسب بهسر میبرند.
زندانیان محبوس در اوین از جمله صدها زندانی سیاسی زن و مرد، پس از حمله اسرائیل به این زندان در دوم تیر با خشونت به زندانهای قرچک ورامین، تهران بزرگ، قزلحصار کرج و ساحلی (مرکزی) قم منتقل شدند.
نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی نیز دهها تن از بازداشتشدگان اخیر و برخی زندانیان پیشین بندهای ۲۰۹، ۲۴۰، ۲۴۱ و دو-الف اوین را به خانههای امن در تهران، کرج و قم منتقل کردند. برخی هم به بخشی از تیپ دوم زندان تهران بزرگ که به بازداشتگاه امنیتی تبدیل شده است، منتقل شدند.
