اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال حاکی از آن است که بهدنبال ارزیابی مقامهای ارشد نظامی و امنیتی جمهوری اسلامی درباره افزایش احتمال حمله آمریکا، علی خامنهای، دیکتاتور ایران، در پناهگاهی ویژه و زیرزمینی شامل تونلهای تودرتو در تهران مخفی شده است.
بر اساس این گزارش، مسعود خامنهای، پسر سوم او، اکنون مسئولیت کارهای دفتری روزانه را بر عهده دارد و مجتبی خامنهای، دیگر فرزند دیکتاتور ایران، با سایر مقامهای حکومتی در ارتباط است.
در روزهای اخیر، گمانهزنیها درباره حمله آمریکا به مواضع و مقامهای جمهوری اسلامی بالا گرفته است.
دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، پیشتر بارها از احتمال مداخله در ایران سخن گفته و به مقامهای جمهوری اسلامی هشدار داده بود از سرکوب معترضان خودداری کنند.
او دوم بهمن اعزام گسترده تجهیزات نظامی و حرکت «یک ناوگان بزرگ» آمریکا به سمت منطقه را تایید کرد و گفت ایالات متحده تحولات ایران را بهدقت زیر نظر دارد.
مای ساتو، گزارشگر ویژه سازمان ملل در امور حقوق بشر ایران، دوم بهمن اعلام کرد شمار کشتهشدگان در اعتراضات سراسری ممکن است بیش از ۲۰ هزار نفر باشد.
خامنهای در جریان جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل نیز در پناهگاهی زیرزمینی در لویزان مخفی شد تا از حملات احتمالی در امان بماند.
اسرائیل در جریان این درگیری، شماری از فرماندهان ارشد نظامی و عوامل برنامه هستهای جمهوری اسلامی را از پا درآورد.
شاهزاده رضا پهلوی ۱۹ بهمن با اشاره به هراس دیکتاتور تهران از انقلاب ملی ایرانیان گفت: «موشعلی و فرماندهان سپاه از ترس مردم در سوراخ پنهان شدهاند.»
شورای سردبیری ایراناینترنشنال پیشتر اعلام کرد «بزرگترین کشتار تاریخ معاصر ایران» در ۱۸ و ۱۹ دی به دستور شخص خامنهای و عمدتا به دست نیروهای سپاه پاسداران و بسیج انجام گرفت.
مقامهای جمهوری اسلامی در روزهای اخیر معترضان را «تروریست» و «اغتشاشگر» خوانده، انقلاب ملی ایرانیان را به آمریکا و اسرائیل نسبت داده و تهدید کردهاند به هرگونه حمله آمریکا پاسخ خواهند داد.
محمدجواد حاج علیاکبری، امام جمعه تهران، سوم بهمن ضمن تهدید کشورهای منطقه گفت «سرمایهگذاری یک تریلیون دلاری» آمریکا در منطقه «زیر نظر موشکهای ماست».
شاهزاده رضا پهلوی سوم بهمن در مصاحبه با یک رسانه آلمانی، تحولات جاری در ایران را «انقلاب واقعی یک ملت» توصیف کرد و گفت جمهوری اسلامی وارد جنگی تمامعیار علیه مردم ایران شده است.
شاهدان عینی از اعتراضات در دزفول به ایراناینترنشنال گفتند نیروهای امنیتی در شبهای ۱۸ و ۱۹ دیماه با شلیک مستقیم به سر و صورت معترضان، اقدام به سرکوب گسترده کردند.
به گفته منابع محلی، شدت درگیریها به حدی بوده که وضعیت شهر به «جنگ خیابانی» شباهت پیدا کرده و هر فردی که در خیابان دیده میشده، هدف تیراندازی قرار میگرفته است.
بر اساس روایت یک شهروند، نیروهای حکومتی با استفاده از موتورسیکلت، معترضان را محاصره کرده و با شلیک ساچمه، شمار زیادی از آنها را مجروح کردند.
این شاهد عینی همچنین از شلیک تیر خلاص و تیراندازی همزمان هوایی و مستقیم با هدف ایجاد رعب و وحشت خبر داده است.
به گفته این منبع، شمار کشتهشدگان در دزفول حدود ۴۰۰ نفر و تعداد بازداشتشدگان هزاران نفر برآورد میشود. آماری که ایراناینترنشنال بهطور مستقل قادر به تایید آن نیست.
روایتها از اعتراضات در سمنان
همزمان، یک شاهد عینی از اعتراضات سمنان به ایراناینترنشنال گفت با وجود فضای شدید امنیتی در پی فراخوان شاهزاده رضا پهلوی، جمعیت قابل توجهی در روزهای ۱۸ و ۱۹ دیماه به خیابانها آمدند.
به گفته او، نیروهای لباسشخصی در میان معترضان حضور داشتند و اقدام به شناسایی افراد میکردند.
این شاهد افزود که در شب ۱۹ دیماه، با افزایش شمار معترضان، نیروهای امنیتی بدون تفکیک سن و جنس، بهسوی جمعیت و حتی خانوادهها شلیک کردند.
بر اساس این روایت، اتوبوسهایی با پوشش برای انتقال بازداشتشدگان و مجروحان به محل آورده شده بود.
به گفته این منبع، در جریان درگیریها ساختمان دادگستری و دفتر امام جمعه در سمنان به آتش کشیده شد و شماری از خودروهای دولتی آسیب دیدند.
شاهدان گفتند در شب ۱۹ دی نیروهای مسلح با سلاحهای سنگین از جمله مسلسل وارد شهر شدند و حتی به سوی افرادی که از داخل خانهها اعتراضات را تماشا میکردند، شلیک کردند.
مقاومت تا پشت در اتاق عمل
یک پرستار با ارسال پیامی برای ایراناینترنشنال، از شدت خشونت علیه معترضان و پیامدهای آن در مراکز درمانی گفت.
به گفته او، گازهای استفادهشده بهشدت به ریه و حنجرهها آسیب میزد و موارد متعددی از مصدومان با مشکلات تنفسی حاد به بیمارستان منتقل شدند.
او افزود پرستاران در همراهی با معترضان، در برابر ورود ماموران امنیتی به بخشها مقاومت میکردند و برای ادامه درمان بیماران تلاش داشتند.
به گفته این پرستار، برخی بیمارستانها برای کاهش خطرات امنیتی، معترضان را بدون ثبتنام پذیرش میکردند.
این شاهد عینی تاکید کرد «جنایات زیادی» به چشم دیده است و در مواردی مردم پشت در اتاقهای عمل شعار «مرگ بر خامنهای» سر دادهاند.
این صدا تنها فریاد یک پدر نیست. ناله ملتی است که سالهاست فرزندانش را در خیابانها، بازداشتگاهها و سلولها از دست میدهد و بعد، در سردخانههایی تاریک و بینام، دنبالشان میگردد.
پدر سپهر با گوشیای در دست که بیشتر شبیه عصا شده تا ابزار ثبت تصویر، قدمبهقدم میان پیکرهای سرد و بیجان حرکت میکند.
دوربین میلرزد، نفسها سنگین است، گریهها با خشم و ناباوری گره خوردهاند. دوربین او روی پیکرها مکث میکند، گاهی به سوگواری میایستد و گاهی به احترام و همه چیز را از نظر میگذراند. کسانی که در پسزمینه فریاد میکشند، صورتهایی که هیچکدام سپهر نیستند اما به سپهر شبیهاند و ردی نادیدنی از خون که در تمام مسیر پدر را به جلو میکشاند.
او ۱۲ دقیقه تمام فقط یک چیز میخواهد: پسرش را پیدا کند. سپهر در قاب پیدا نمیشود، اما درد چرا. درد، بیواسطه و عریان، از صفحه عبور میکند و به ما میرسد؛ به خانههایمان، به تختهایمان، به خوابهایمان، به همانجایی که خیال میکردیم شاید از فاجعه دور باشد.
پرسش اینجاست: چرا این ویدیو، در میان انبوه تصاویر و فیلمهای تکاندهنده از کهریزک و روزهای خونین هجدهم و نوزدهم دی، چنین عمیق اثر گذاشته است؟
پاسخ شاید در ساده بودن آن باشد؛ در بیپردگیای که مجال فاصله گرفتن را از ما میگیرد.
اینجا خبری از روایت رسمی، گزارش تحلیلی، موسیقی غمانگیز یا تدوین حرفهای نیست. فقط یک پدر است، یک گوشی معمولی، و جستوجویی ناامیدانه.
هیچ فیلتری روی این درد کشیده نشده. صدای نفسهای بریدهبریده، لرزش دست، تکرار بیوقفه نام «سپهر»؛ همهچیز ما را بیدرنگ به مرکز فاجعه پرتاب میکند. انگار خودمان آنجاییم. انگار آن پدر، خود ما هستیم.
این ویدیو چیزی را نشان میدهد که معمولا از چشم دوربینها پنهان میماند: هولناکترین و ویرانکنندهترین لحظات زندگی یک انسان. لحظاتی که یک پدر به جای اینکه تسکین بگیرد، باید با چشمها و دستهای خود، پیکر فرزندش را بیابد و شناسایی کند.
این دیگر صرفا اعتراض سیاسی یا سندی از سرکوب نیست، بلکه مواجهه عریان با فقدان است. فقدانی که زبان سیاست از توصیفش ناتوان است.
درد پدری است که همه رویاهایش را در یک نام خلاصه کرده و حالا همان نام را، مثل وردی بیاثر، در قدمزدنی طولانی میان جسدها تکرار میکند.
سپهر، پسر عزیز خانواده، افتخار پدرش، حالا نامی است که در ذهن میلیونها بیننده پژواک مییابد.
کهریزک در این تصویر، فقط یک مکان نیست؛ استعارهای است از وضعیتی که یک حکومت جنایتکار برای شهروندانش ساخته است. جایی سرد، خاکی و بیرحم که انسانها در آن به شماره و برچسب تقلیل مییابند و در کیسههای سیاه، به بدنهایشان بیحرمتی میشود. جایی که سوگواری به یک آیین عمومی تبدیل شده و هر نفر صاحب هزاران پیکر خونین است.
این ویدیو نشان میدهد خشونت فقط در لحظه شلیک یا ضربه باتوم اتفاق نمیافتد؛ خشونت قاب به قاب ادامه پیدا میکند و نگاه در این جستوجوی ویرانکننده، در این بلاتکلیفی میان امید و مرگ، سرگردان میماند.
بیدلیل نیست که این فریاد، ناخودآگاه ما را به یاد صدای دیگری میاندازد که چند سال پیش قلبها را لرزاند: در حمله داعش به دانشگاه کابل در ۱۲ آبان ۱۳۹۹، پدر حنیفه افشار، پس از «یورش تروریستی»، ۲۵۲ بار به دخترش زنگ زد و هنگامی که پاسخی دریافت نکرد، به او پیام داد: «جان پدر کجاستی؟»
پیکر بیجان حنیفه، دانشجوی ۲۲ ساله، به سختی و از روی چادر و انگشترش شناسایی شد.
همان شکستگی صدا، همان التماس عریان، همان جستوجوی بیثمر در دل مرگ .... دو پدر، دو جغرافیا، دو زمان؛ و دردی واحد.
انگار در چنین لحظاتی، تاریخ و مرز و ملیت فرو میریزند و آنچه باقی میماند، رنجی جهانشمول است: از دست دادن فرزند در اوج جوانی، بیآنکه حتی فرصت خداحافظی داده شود.
قدرت این تصاویر در همین جهانشمولی است.
آنها ما را از موضع تماشاگر بیرون میکشند و در جایگاه شریک رنج مینشانند. دیگر نمیتوان گفت «مساله آنهاست» یا «حادثهای دور».
این صدا، این لرزش، این تکرار نام، مرزها را محو میکند و ما را وادار میکند بپرسیم: این چه نظمی است که چنین صحنههایی را عادی میکند؟ چه سیستمی است که فرزندان را میکشد و بعد حتی حق عزاداری را از خانوادهها میگیرد؟
سپهر پیدا شد؛ اما چه پیدا شدنی. دیر، تلخ و ویرانگر. با این همه، فریاد پدرش هنوز در گوش ما میپیچد: «سپهر بابا کجایی؟»
این پرسش بیپاسخ، خطاب به جامعهای است که سالهاست جواب روشنی برای این همه مرگ ندارد. ما همه سپهر هستیم. ما همه پدر سپهر هستیم و تا زمانی که پاسخی واقعی، انسانی و عادلانه به این فریاد داده نشود، این درد ادامه خواهد داشت و تکثیر خواهد شد؛ از پدری به پدر دیگر، از کهریزکی به کهریزکی دیگر.
و شاید همین، سهم ما از دیدن این ویدیو باشد: به خاطر سپردن. به خاطر سپردن اینکه پشت هر عدد، پشت هر خبر کوتاه، صداییست که میلرزد و نامی که بیوقفه تکرار میشود. نفرین بر سکوتی که این صداها را میبلعد، و لعنت بر نظمی که چنین رنجی را بازتولید میکند.
سپهر! بابا هنوز منتظرت است و ما، با تمام ناتوانیمان، هنوز صدایش را میشنویم.
