چالشهای کارزار هریس: پیام، سازمان حزبی و مدیریت
مجید محمدی
جامعهشناس
در چهار ماه آینده نگاههای جامعه آمریکا و حتی جامعه جهانی به رفتارها، تحولات،پیامها و نحوه اداره دو کارزار دونالد ترامپ و کامالا هریس خواهد بود.
جامعهشناس
در چهار ماه آینده نگاههای جامعه آمریکا و حتی جامعه جهانی به رفتارها، تحولات،پیامها و نحوه اداره دو کارزار دونالد ترامپ و کامالا هریس خواهد بود.
نتیجه رقابت میان این دو کارزار که پیشبینیاش دشوار است، این رقابت را برای ناظران بسیار جذاب ساخته است. امروز و به خصوص بعد از ترور نافرجام دونالد ترامپ، او احتمالا شناختهشدهترین فرد آمریکایی در دنیاست و کامالا هریس در ماههای آینده برای کسب چنین شهرتی تلاش خواهد کرد.
وضعیت در کارزار ترامپ تا حد بسیاری روشن است. او و همراهانش پیش از این دو کارزار را در سالهای ۲۰۱۶ و ۲۰۲۰ تا پایان مدیریت کردهاند. از این جهت، تا حد زیادی روشن است که این کارزار چگونه سازمانی دارد، چگونه اداره میشود، منابع آن از کجا میآید و پیامهایش چیست.
اما کارزار ریاستجمهوری هریس در سال ۲۰۲۴ وجوه ناشناخته بسیاری دارد. در این نوشته تلاش میکنم با رجوع به کارزارنیمه کاره هریس در سال ۲۰۱۹ روند کارزار او در این دوره را روشن سازم.
نامزدی غیر دموکراتیک
کارزار نامزدی هریس در انتخابات مقدماتی ریاستجمهوری سال ۲۰۱۹ یک فاجعه بود. او در نظرسنجیهای آن دوره از درصد تکرقمی رای دموکراتها فراتر نرفت. در نظرسنجی مورنینگکانسالت در اواخر ژوئیه ۲۰۱۹، در میان حامیان هریس در کالیفرنیا ۲۸ درصد الیزابت وارن را به عنوان گزینه دوم، ۲۶ درصد جو بایدن و ۱۲ درصد پیت بوتیجیج را انتخاب کردند که در نهایت اکثرا هریس را رها کردند.
او حتی یک رای از شهروندان آمریکایی، چه در رقابتهای مقدماتی ۲۰۲۰ و چه در مقدماتی ۲۰۲۴، کسب نکرده است.
هریس غیردموکراتیکترین منتخب حزب دموکرات برای عناوین معاون رییسجمهور و نامزد ریاستجمهوری است. دموکراتها ۱۴ میلیون رای بایدن را نادیده گرفتند و با حدود ۲۲۰۰ نماینده حزبی کامالا هریس را در مقام نامزدی قرار دادند.
هریس تنها دموکرات در سال ۲۰۱۹ بود که از رده بالای نامزدهای سه گانه، دو ماه مانده به شروع رایگیری، به سرعت خارج شد. او نشان داد که تحت تاثیر شرایط بیرونی و رفتار رقبا پیام و تاکتیکهای خود را تغییر میدهد و این امر تاثیر چندانی در موفقیتش نداشت.
روش رفتاری هریس با کارکنانش، چه در دوره کارزارها و چه در کاخ سفید، ایجاد چند دستگی در میان آنها بوده است.۹۲ درصد از کسانی که برای هریس در کاخ سفید کار میکردند، او را رها کردهاند. آرزوهای او در سال ۲۰۲۰ با ناتوانی در عرضه یک پیام منسجم و الگوی ثابت رفتاری دود شد.
هریس در سال ۲۰۱۹ ماهها تلاش کرد تا درصد بسیار پایین رای خود در نظرسنجیها را تغییر دهد و موفق نبود. او در آستانه کنار کشیدن، بدون حضور در حتی یک مقدماتی، تحت فشارهای مالی عقب کشید چون نمیتوانست کمککنندگان را برای تامین هزینه هایش قانع کند. فقدان حمایت و پول منجر به نزاعهای داخلی در ماههای پایانی کارزار هریس شد.
کامالا، با وجود برخورداری از تبلیغات مثبت رسانهها به علت زن و مادر و پدر هندی و جاماییکایی (که همه ارثی هستند و نه اکتسابی)، از ایجاد شور و شوق در نسل جوان ناتوان بود.
هریس کارزار خود را در ۲۰۱۹ با حضور ۲۰ هزار هوادار در اوکلند، کالیفرنیا آغاز و به طور مداوم جمعیت زیادی را در آیووا، کارولینای جنوبی و دیگر ایالتهای اولیه مقدماتی به خود جلب کرد. او در میان ردههای بالای کاندیداها در نظرسنجی و جمعآوری کمک مالی بود و مدت کوتاهی پس از اولین مناظره ریاستجمهوری، زمانی که با معاون رییسجمهور سابق، جو بایدن، در مورد مخالفت اولیهاش با سیاستهای اتوبوسرانی فدرال مواجه شد، برای مدت کوتاهی به سمت بالای فهرست صعود کرد. اما در مدتی کوتاه به علت مشکل سازماندهی و جمعآوری منابع مالی در نظرسنجیها سقوط کرد. از این جهت نمیتوان توجه به او در روزهای اولیه اعلام نامزدی را مستمر و متداوم تصور کرد.
هریس در مسایل مورد جدال در آمریکا مدام میان دیدگاههای سوسیالیستی و کمی سوسیالیستی نوسان داشته است. به عنوان نمونه، او چندین بار موضع خود را در مورد موضوعی تعیینکننده برای دموکراتها، یعنی بیمههای بهداشت و درمان، تغییر داده است. هریس در ابتدا از حذف کامل بیمه درمانی خصوصی حمایت کرد، اما بعدا یک طرح بیمه را مطرح کرد که به برنامههای خصوصی اجازه میداد تا زمانی که استانداردهای دولتی را رعایت کنند، به فعالیت خود ادامه دهند.
کامالا هریس در اکثر موضوعات عضو «حزب باد» است: له و علیه بیمه درمان خصوصی، له و علیه حکم اعدام، له و علیه زندانی کردن فروشندگان ماریجوانا و همچنین له و علیه وثیقه گذاری برای آزاد کردن مجرمان خشن.
او از معدود بازپرسهایی در تاریخ آمریکاست که خواستار کاهش یا قطع کامل بودجه پلیسهای مستقل در شهرهای مختلف شده است. هریس در مورد جنگ اسرائیل و حماس هم طرفدار حق دفاع اسرائیل و هم آتشبس دائمی است که با هم همخوانی ندارند.
فرصت زودگذر
اگر هریس به همان نحوی عمل کند که در سال ۲۰۱۹ عمل کرد، تا چند هفته به عنوان جایگزین بایدن و نجاتدهنده دموکراتها و تهدید علیه ترامپ با یادآوری دادستان بودن خود در خبرها خواهد بود و در حدود اوایل سپتامبر در نظرسنجیها سقوط خواهد کرد، مگر آن که ماشین حزبی کلینتونها و بعدا اوباما (که با تاخیر او را تایید کرد) به یاریاش بشتابند: یعنی منابع مالی سرشاری را در اختیارش بگذارند تا چالهچوله ها را با پول پر کند و سازمان خود را نیز در اختیارش بگذارند تا برای او متن سخنرانی کوتاه (بدون سالاد کلمات) بنویسند، از ریزش مشاوران و دستیاران هریس جلوگیری کنند و با فرستادن داوطلبان به درو کردن برگههای رای پستی از درخانهها اقدام کنند.
دموکراتها البته با پولپاشی تلاش خواهند کرد شبکههای تلویزیونی را از انبوهی از تبلیغات ضد ترامپ پر کنند. از حزبی که چهار سال در مورد پر انرژی و فعال بودن بایدن تا زمان مناظره با ترامپ دروغ گفت، انتظار نمیرود در مورد میزان پولی که برای کارزارها به آنها میرسد، راست بگوید.
چالشهای پیشرو
چالش های هریس اکنون عمیقتر است؛ این که چگونه در کارزاری که چند ماه بیشتر فرصت ندارد، یک ائتلاف ضدترامپ در شش ایالت چرخشی ایجاد کند.
او باید در این ایالات کشاورزان، زنان حومه شهرها، رایدهندگان کمربند صنعتی از میانرفته، یهودیان و طرفداران حماس در حزب دموکرات، و آفریقایی-لاتینتبارها را قانع کند که به نیازهای آنها رسیدگی خواهد کرد.
بخش قابل توجهی از رایدهندگان سنتی و باورمندان به سیاست هویتی، خریدار تبلیغ آفریقاییتبار بودن هریس نیستند. سقط جنین نیز ظرفیت بسیار اندکی برای جلب در ایالتهایی که بر اساس فدرالیسم خود در آن باب تصمیم گرفته یا خواهند گرفت دارد. در تنها ۱۴ ایالات محدودیتها بر سر سقط جنین شدید است و آنها اکثرا به جمهوریخواهان رای میدهند.
این حساسیت مخصوصا از زمانی تشدید شده که یک زن یعنی کامالا هریس، معاون رییسجمهوری مستقر آمریکا به عنوان نامزد دموکرات وارد میدان شده تا شانس خود را برای این که اولین رییسجمهور زن ایالات متحده باشد بیازماید. روندی که جنیفر رابین، ستوننویس سرشناس روزنامه واشینگتنپست از آن با عنوان «زنستیزی در ستادهای انتخاباتی دونالد ترامپ، نامزد حزب جمهوریخواه» یاد میکند و معتقد است با مطرح شدن هریس به عنوان یکی از رقبای انتخاباتی، آشکارا تشدید شده است.
اما این سویههای جنسیتی که ناظران و کنشگران برابری جنسیتی را نگران میکند چیست و رد پای آن را کجاها میتوان دید؟
یک مشت زن بیبچه گربهدوست!
جمهوریخواهان میگویند کامالا هریس برای ریاستجمهوری آمریکا مناسب نیست چون فرزند بیولوژیکی ندارد و هرگز زایمان نکرده و مادر نشده است. گفتمانی که با اظهارات هفته گذشته جیدی ونس، سناتور جوان ایالت اوهایو که به عنوان نامزد معاونت دونالد ترامپ در کارزار انتخاباتی سال ۲۰۲۴ رقابت میکند اهمیت بیشتری هم پیدا کرد. ونس زنان حزب دموکرات را «یک مشت زن بیفرزند گربهدوست که زندگیهای ملالآوری دارند» توصیف کرد.
او پیشتر هم در مصاحبهای در سال ۲۰۲۰ کسانی را که نمیخواهند بچهدار شوند «جامعهستیز» و «روانپریش» خوانده بود. این اظهارات موجی از نقد و اعتراض را در رسانهها و میان کاربران آمریکایی شبکههای اجتماعی و مخصوصا زنان و فعالان برابری جنسیتی به دنبال داشت. بسیاری از کاربران زن با انتشار ویدیوهایی که آنها را در کنار گربههاشان نشان میدهد گفتند: «من با گربهام زندگی میکنم. به زندگی ملالآورم خوش آمدید.»
ونس البته ناگزیر به عذرخواهی شد اما نه عذرخواهی از زنان؛ او از گربهها عذر خواست و بلافاصله تاکید کرد: «متاسفانه جانِ کلام من حقیقت داشت».
در این میان منتقدان چنین اظهاراتی را زنستیزانه و صرفا پاسخی به جنسیتِ رقیب دموکرات در این انتخابات میدانند. درست است؛ کامالا هریس هرگز زایمان نکرده، دقیقا مانند تمام ۴۶ مردی که پیش از او رییسجمهوری آمریکا بودهاند.
علاوه بر این، خانم هریس مادرخوانده «کُل» و «اِلا»، فرزندان بیولوژیک همسرش داگ امهاف است. واقعیتی که حتی پای همسر سابق امهاف را هم به میدان رقابتهای انتخاباتی باز کرد تا از هریس به عنوان مادری دوستداشتنی، حامی و همیشه حاضر برای کُل و اِلا یاد کند که در پرورش و تربیت آنها نقش مهمی داشته است؛ زندگی خانوادگی درست شبیه آنچه سیاستمردانی از جمله جرج واشینگتن، از پدران بنیانگذار و اولین رییسجمهوری آمریکا و جیمز مدیسن، از نویسندگان قانون اساسی این کشور داشتند؛ آنها هم فرزند بیولوژیکی نداشتند و البته آنها به هر حال مرد بودند.
اینجاست که فیث هیل، نویسنده مجله آتلانتیک مینویسد: «آیا پرستاری و مراقبت که در نگاه سنتی و پدرسالارانه ویژگیهایی زنانه شناخته شدهاند، واقعا زنانهاند؟ و آیا الزاما پیشنیاز مراقبت از دیگران و جامعه، داشتن فرزند، آن هم الزاما فرزندی است از خون شما یا حتما محصول ساختار خانواده و ازدواج؟ میلیونها نفر در جهان از پدر و مادر و اعضای سالخورده خانواده یا حتی سالمندان محله مراقبت میکنند. میلیونها نفر از اعضای خانواده یا همسری که از آلزایمر رنج میبرد پرستاری میکنند؛ بی آنکه الزاما کودکی را به این دنیا آورده باشند. این تلقی که تنها مادران بیولوژیک، مراقبت و پرستاری و حتی آنچه را که مهر مادری خوانده میشود میفهمند؛ نادیده گرفتن بخش بزرگی از واقعیتِ جامعه آمریکاست.»
هیل بلافاصله مینویسد: «و همه اینها در حالی است که دونالد ترامپ پنج فرزند بیولوژیک دارد و و هم اوست که ۵هزار کودک خانوادههای مهاجر را از والدینشان جدا کرد». و در آخر هم تاکید میکند که: «راستش مادر بودن یا نبودن یک زن هیچ اهمیتی در انتخابات و آینده کشور ما ندارد».
جمهوریخواهان بهطور سنتی خود را طرفدار خانواده و مخالف حق پایان خودخواسته بارداری معرفی میکنند. جیدی ونس که خود سه فرزند دارد، پیش از این تا آنجا پیش رفته که گفته بود «شهروندانی که بچه دارند باید قدرت رای بیشتری داشته باشند» و این در حالی است که ۴۷ درصد آمریکاییان زیر ۵۰ سال میگویند انتخابشان این است که هرگز بچهای نداشته باشند و برآوردها نشان میدهد که ۴۵ درصد از زنان آمریکایی در سال ۲۰۳۰ نهتنها بچهای نخواهند داشت که خارج از ساختار ازدواج زندگی میکنند؛ شیوهای از زیست و تجربه زنانه که به نظر میرسد محافظهکاران آمریکایی از آن هراس دارند.
زنان و اتاق خوابی نه از آن خود!
مثل همیشه باز هم وقتی پای درخشش، موفقیت و قدرت زنی در میان است سر و کله یک اتهامِ قدیمی پیدا میشود: «باز کردن راه خود از طریق سکس».
جامعه مردسالار زنانی را که روابط متعدد و خارج از ازدواج را تجربه کردهاند، تحقیر و قضاوت میکند و ای بسا از آنها بهراسد. برچسب «زیادی آزاد» در این موارد از قبل آماده است تا بر پیشانی زن بنشیند.
شکل دیگری از کلیشههای جنسیتی و گفتمان زنستیز که مخالفان هریس این روزها در شبکههای اجتماعی و رسانههای آمریکایی پیش میبرند: او زنی است که به واسطه رابطه عاشقانه خارج از ازدواج با ویلی براون متاهل، از سیاستمدران بانفوذ کالیفرنیا پیشرفت کرده است.
ویلی براون که اکنون ۹۰سال سن دارد، شهردار پیشین سانفرانسیسکو بود. او و کامالا هریس در سالهای ۱۹۹۰ رابطهای عاشقانه داشتند یا به اصطلاح «دیت» میکردند. براون پیش از آن رابطه و در سال ۱۹۸۲ از همسرش جدا شده بود. او در سال ۲۰۲۰ در مقالهای برای نشریه فرانسیسکو کرونیکال نوشت: «البته که با کامالا هریس در رابطه بودم. خب که چی؟» و تصریح کرد که در جریان اولین ورود هریس به میدان رقابتهای سیاسی برای مسند دادستانی سانفرانسیسکو از او حمایت کرده، همانطور که از فهرست بلندبالایی از دیگر سیاستمداران از جمله نانسی پلوسی هم حمایت کرده بود.
اتهام «استفاده از سکس برای پیشرفت حرفهای» علیه کامالا هریس در سال ۲۰۱۹ و از شبکه تلویزیونی محافظهکار فاکسنیوز آغاز شد، وقتی که تامی لارن، از مجریان این شبکه نوشت: «کامالا! آیا برای اهدافت جنگیدی یا راهت را با خوابیدن با ویلی براون باز کردی؟» همان کلیشه جنسیتزده قدیمی که زن را در بدن و روابط جنسیاش خلاصه میکند و نمیتواند بپذیرد زنی با تکیه بر پشتکار، تلاش، تحصیلات، استعداد و کاراکترِ خودش موفق شود.
چنین کلیشهای از سوی دیگر، مهر تاییدی است که بر پدرسالار بودنِ ساختارهای موجود میزنیم؛ چرا که نشان میدهیم ساختار قدرت بهقدری مردسالار و آلوده به انواع تبعیضهای جنسیتی است که ممکن نیست زنی بتواند بدون تن دادن به رابطه جنسی با مردان متنفذ گامی به پیش بردارد.
فقط هم ویلی براون نیست. مخالفان کامالا هریس پای مردان دیگری را هم به جدالهای سیاسی باز کردهاند؛ مثلا مانتل ویلیامز، مجری شوهای تلویزیونی که زمان کوتاهی در سال ۲۰۰۰ با کاملا هریس در رابطه بود. ویلیامز در حسابش در شبکه ایکس (توییتر سابق) نوشت: «من و کاملا ۲۰ سال پیش، زمانی که هر دو مجرد بودیم رابطه کوتاهمدتی داشتیم» و پرسش مهمی را در برابر جامعه آمریکا قرار داد: «سوالم این است که آیا اگر او یک نامزد مرد بود هم همین قدر مهم بود که با چه کسانی رابطه داشته؟»
یک زن زیاد و دو زن نشدنی است!
کامالا هریس که با ورود به رقابتهای انتخاباتی ۲۰۲۴ خیلی زود توانست به پیشتازی ترامپ در نظرسنجیها پایان دهد، حالا باید معاون و همراه انتخاباتیاش را در این رقابتها معرفی کند و اگر نیک بنگریم یکی از بزرگترین تورهای ساختار مردسالار مبتنی بر کلیشههای جنسیتی دقیقا همین جاست که پهن است.
اینجاست که هریس در تقاطع تبعیضها میایستد؛ او نه تنها زن که سیاهپوست و آسیایی-آمریکایی است و با این زمینهها البته که باید معاون خود را از میان مردان سفید انتخاب کند. البته اگر میخواهد پیروز رقابتها باشد و رایدهندگان را مایوس نکند. چنین گمانهزنی حاوی این پیشبینی است که جامعه به ترکیب دو زن اعتماد نخواهد کرد چرا که آمریکا هرگز شاهد مبارزه یک زوج سیاسی که هر دو زن باشند نبوده است.
همین وضعیت درباره نژاد زوجی که میخواهند به اتاق بیضی کاخ سفید راه پیدا کنند هم صادق است؛ دو نامزد که هیچ یک سفید نیستند شانس چندانی میان رایدهندگان نژادپرست ندارند. پس هریس الزاما باید یک مرد سفید را انتخاب کند. گویی وقتی پای رقابت زنان برای کسب بالاترین ردههای قدرت در میان است، تحلیلگران فراموش میکنند که در تمام دورههای پیشین، این مردان سفید بودهاند که کاخ سفید را در اختیار داشتهاند (باراک اوباما یک استثناست) و هیچ کس هم از تسلط این الگو شگفتزده نشده و پیشبینی نکرده که جامعه به دو مرد که هر دو سفید هم باشند رای نخواهد داد.
بازگشت به دوران رام کردن زن سرکش!
فعالان حقوق زنان و کنشگران برابری جنسیتی شاید هیچ زمانی در طول تاریخ آمریکا تا این حد نگران دستاوردهای جنبشهای زنان نبودهاند. میلیونها زن آمریکایی از سال ۲۰۲۲ و در پی لغو حکم تاریخی «رو در برابر وید» حق قانونی خود برای پایان بارداری (سقط جنین) را از دست دادهاند.
حالا هم یکی از نامزدهای ریاستجمهوری کشور مردی است که نه تنها با حق زنان بر بدنها و سرنوشتشان مخالف است بلکه سوابقی چون آزار جنسی و تجاوز اثباتشده در دادگاه و تحقیر و توهین جنسیتی نسبت به زنان را هم در کارنامه دارد. معاون او هم میگوید زنان حتی در صورتِ بارداری حاصل از تجاوز یا زنای محارم نباید حق سقط جنین داشته باشند.
همان ترکیبی که جنیفر رابین، ستوننویس روزنامه واشینگتنپست میگوید: «هدفش توهین به زنان آمریکایی است» و لورا کی فیلد، نویسنده و نظریهپرداز سیاسی در نشریه پولیتیکو از آن با عنوان یک گفتمان فلسفی جدید حرف میزند؛ گفتمانی که به نوشته فیلد هدفش روشن است: «زیر سوال بردن فمینیسم مدرن و ارزشهایی مثل برابری جنسیتی».
از نگاه این نظریهپرداز سیاسی چسبی که این روزها بازیگران حزب جمهوریخواه آمریکا و بهطور مشخص اردوگاه سیاسیِ «ترامپ+ونس» را به هم میچسباند نوعی «شوونیسم افراطی زنستیزانه» است که از یک سو دستاوردهای فمینیسم برای زنان را زیر سوال میبرد و از سوی دیگر ارزشهای سنتی مثل ایمان مذهبی، خانواده و باروری را در مقابل ارزشهای مدرنی چون برابری جنسیتی، عاملیت و حق انتخاب زنان قرار میدهد. او از یک جنگ فرهنگی حرف میزند؛ جنگ طرفداران جنبش ماگا (MAGA) با آزادی زنان؛ جنگی برای بازگرداندن آمریکا به دوران «رام کردن زن سرکش»!