حکومت با طرح «تشدید مجازات جاسوسی و همکاری با اسرائیل» سرکوب شهروندان را شدت می‌بخشد

این پرسش مطرح می‌شود که چه بر سر ما آمده است و چگونه جامعه‌ای که روزگاری مأمن مهاجران و پناه‌جویان بود، امروز با چنین خشونت و بی‌رحمی آنان را از خود می‌راند.

پاسخ را باید در تلاقی سه عامل جست: بحران ساختاری دولت، استیصال اجتماعی، و نهادینه شدن پروژه‌ای آگاهانه برای «دیگری‌سازی» که با پشتوانه‌ قدرت سیاسی و رسانه‌ای به‌پیش می‌رود.

فرار از پاسخگویی، پناه بردن به ناسیونالیسم افراطی
جمهوری اسلامی سال‌هاست که در تامین نیازهای ابتدایی شهروندان خود ناتوان است. از تامین نان و اشتغال گرفته تا مسکن و آب سالم، کارنامه‌ دولت نه تنها خالی، بلکه به‌شدت منفی است. اضافه کنید به این بحران‌ها، شکست‌های منطقه‌ای از جمله ناکامی در «نبرد با اسرائیل» و بی‌نتیجه‌ماندن سیاست‌های توسعه‌طلبانه منطقه‌ای.

در این شرایط، بهترین راه برای مهار خشم عمومی، انحراف ذهن جامعه به سوی یک «دشمن در دسترس» است. مهاجران افغانستانی، به‌عنوان گروهی بی‌صدا، بی‌حامی و فاقد تشکل‌های رسمی، هدفی ساده‌اند. آن‌ها نه قدرت رسانه‌ای دارند و نه ابزار چانه‌زنی سیاسی. از همه مهم‌تر: آنان «غریبه» تلقی می‌شوند.

رسانه‌سازی نفرت: اغراق، دروغ و بی‌اخلاقی
پروژه‌ نفرت‌پراکنی علیه مهاجران، کاملاً سازمان‌یافته و مبتنی بر دروغ و اغراق است. در حالی که آمار رسمی تعداد مهاجران افغانستانی را حدود ۲ تا ۳ میلیون نفر اعلام می‌کند، رسانه‌های نزدیک به نهادهای امنیتی و حتی برخی شخصیت‌های سیاسی، بی‌هیچ سندی از «۵ تا ۱۰ میلیون مهاجر» سخن می‌گویند.

مهاجران متهم می‌شوند به اشغال مشاغل، فشار بر بازار مسکن، افزایش جرم، و حتی تهدید امنیت ملی. اما هیچ پژوهش مستقلی این ادعاها را تایید نمی‌کند. بالعکس، بسیاری از این مهاجران، در شرایط بی‌حقوقی کامل، سخت‌ترین و کم‌دستمزدترین مشاغل را انجام می‌دهند و بار سنگینی از اقتصاد غیررسمی ایران را به دوش می‌کشند.

جامعه‌ خشمگین، قربانی‌جوی
اما چرا جامعه نیز با این پروژه همراه می‌شود؟ پاسخ، تلخ اما واقعی است: جامعه‌ ایرانی خشمگین است؛ از فقر، از تبعیض، از سرکوب، از آینده‌ای مبهم. این خشم، اگر مسیر درست نیابد، به سادگی می‌تواند به «قربانی‌جویی» بینجامد. همان‌طور که در تاریخ دیگر کشورها نیز دیده‌ایم، توده‌های مأیوس همواره آماده‌اند تا خشم خود را بر «دیگری»‌ای که به آنان شبیه نیست، خالی کنند.

جاناتان ساکس، فیلسوف اخلاق‌گرای بریتانیایی، درباره ریشه‌های نفرت‌پراکنی می‌نویسد: ما جانورانی قبیله‌ای هستیم. با کسانی که «ما» هستند همدلی داریم، اما از غریبه‌ها می‌ترسیم. این ترس اگر مهار نشود، ما را به هیولا تبدیل می‌کند. از نظر ساکس، اخلاق تنها در صورتی نجات‌بخش است که «من» را به «ما» تبدیل کند، بی‌آنکه «آن‌ها» را از دایره‌ انسانیت بیرون براند. اما همین‌که «ما» ساخته می‌شود، همزمان «دیگری» نیز خلق می‌شود؛ و این آغاز دگرستیزی است.

از منظر روان‌شناسی اجتماعی، این نیاز به یافتن مقصر، نه تنها ابزاری برای کنترل خشم است، بلکه مکانیسمی دفاعی برای پرهیز از رویارویی با واقعیت‌های تلخ است. پذیرش اینکه بحران‌های کشور حاصل دهه‌ها سوءمدیریت، فساد سیستماتیک و انزوای بین‌المللی است، دشوارتر از آن است که بتوان در یک گفت‌وگوی روزمره یا یک تصمیم سیاسی ساده بیانش کرد. بنابراین، فرد مهاجر، که نه رسانه دارد و نه مدافع، به قربانی مطلوب تبدیل می‌شود.

این مکانیزم قربانی‌سازی، اگر بی‌پاسخ بماند، تنها به مهاجران ختم نمی‌شود. دیر یا زود، نوبت دیگر گروه‌های اجتماعی هم می‌رسد: زنان، اقلیت‌ها، جوانان منتقد، و هر صدایی که «با ما نیست»، به تدریج در دایره‌ «دیگری» قرار می‌گیرد. این فرآیند، پیش‌درآمدی‌ست بر فروپاشی همبستگی ملی و اخلاق جمعی.

اگر خشم مشروع مردم در مسیر درستی هدایت نشود، و اگر جامعه نتواند راهی برای نقد واقعی ساختار قدرت پیدا کند، قربانی‌جویی به یک عادت خطرناک تبدیل خواهد شد؛ عادتی که در آن «دشمن» همیشه در همسایگی ماست، و مسئولیت هیچ‌گاه متوجه سرچشمه‌های واقعی بحران نمی‌شود.

دولت، مسئول مستقیم وضعیت است
در این میان، نقش دولت نه‌ فقط در دامن‌زدن به نفرت، که در ترک وظایف اولیه‌اش برجسته است. چرا پس از چهل سال، هیچ ساختار سازمان‌یافته‌ای برای جذب، آموزش و هدایت مهاجران ایجاد نشده است؟ چرا هنوز هیچ کمپ رسمی و دائمی برای پناهندگان در شرق کشور وجود ندارد؟ چرا دسترسی مهاجران به حقوق اولیه‌ انسانی، از جمله آموزش، بهداشت و دادخواهی، این‌چنین محدود و سلیقه‌ای است؟

پاسخ ساده است: نه فقط غفلت، بلکه یک اراده‌ سیاسی برای بی‌ثبات نگاه داشتن مهاجران و بهره‌برداری سیاسی از موقعیت آنان وجود دارد. وضعیت نیمه‌قانونی و فاقد حمایت حقوقی این مهاجران، آنان را به نیروی کاری ارزان، مطیع و بی‌صدا تبدیل کرده و هم‌زمان به ابزاری برای فرافکنی مشکلات داخلی بدل نموده است.

دِگرستیزی آغاز فروپاشی اخلاقی است
آنچه امروز در قبال مهاجران افغانستانی رخ می‌دهد، تنها یک بحران انسانی نیست، بلکه نشانه‌ای هشداردهنده از فروپاشی اخلاقی در جامعه‌ای است که زمانی به همزیستی فرهنگی و دینی‌اش می‌بالید. دِگرستیزی، اگر بی‌پاسخ بماند، مرز نمی‌شناسد. نفرت، اگر نهادینه شود، فقط مهاجران را هدف نمی‌گیرد؛ دیر یا زود، سراغ اقلیت‌های قومی، دینی و فکری جامعه نیز خواهد رفت — همان‌طور که پیش از این رفته است.

فراموش نکنیم که پیش از این، همین سازوکار حذف و طرد علیه کردها، بلوچ‌ها، بهایی‌ها و دیگر اقلیت‌های مذهبی و قومی به‌کار رفته است؛ همان‌طور که علیه دگراندیشان سیاسی، نویسندگان مستقل، فعالان مدنی و روشنفکران منتقد هم اعمال شده است. دِگرستیزی، صرفاً یک ابزار برای سرکوب «دیگری» نیست، بلکه به تدریج، «ما» را هم دچار فروپاشی می‌کند. جامعه‌ای که عادت کند گروهی از انسان‌ها را غیرقابل تحمل، غیرقابل‌قبول یا فاقد شأن انسانی بداند، دیگر نمی‌تواند بر هیچ ارزش اخلاقی یا انسانی پایداری استوار بماند.

همبستگی اجتماعی، بر شالوده‌ اخلاق بنا می‌شود؛ و اخلاق، یعنی به‌رسمیت شناختن انسانیت حتی در آن‌که با ما تفاوت دارد. هر گامی در مسیر بی‌انسانیت کردن دیگری، یک گام در مسیر نابودی وجدان جمعی ماست. اگر امروز مهاجران افغانستانی را قربانی کنیم، فردا نوبت خود ما خواهد بود. این یک پیش‌بینی نیست، بلکه درسی است که تاریخ بارها به ما داده است. آیا این بار، گوش شنوایی برای شنیدن آن هست؟

وضعیت حدود ۷۰ زندانی سیاسی زن که پس از حمله اسرائیل به زندان اوین در دوم تیرماه به زندان قرچک منتقل شدند، همچنان بحرانی گزارش شده است.

این زندانیان سیاسی، مانند سایر زنان محبوس در زندان قرچک، از ابتدایی‌ترین حقوق خود، از جمله دسترسی به آب آشامیدنی سالم محروم‌اند و در گرمای طاقت‌فرسای این روزها، نبود فضای باز، خراب بودن کولرها یا ناکارآمدی سیستم‌های سرمایشی و فقدان تهویه مناسب، شرایط آن‌ها را دشوارتر کرده است.

تراکم شدید و کمبود فضای مناسب برای زنان زندانی

گزارش‌های رسیده نشان می‌دهد زندان قرچک با تراکم جمعیتی چند برابری، کمبود شدید امکانات بهداشتی، قطعی‌های مکرر آب و برق و تلفن، غذای بی‌کیفیت و شرایط طاقت‌فرسای جسمی و روانی برای زندانیان همراه است.

بررسی‌های ایران‌اینترنشنال از منابع متعدد نشان می‌دهد بیش از هزار و ۲۰۰ زندانی زن با اتهامات مختلف در زندان قرچک ورامین در شرایط غیرانسانی نگهداری می‌شوند.

تعدادی از زنان زندانی در قرچک همراه با کودکانشان دوران حبس خود را می‌گذرانند و با محرومیت‌ها، محدودیت‌ها و مشکلات مختلفی دست و پنجه نرم می‌کنند.

• 

  زندانیان سیاسی در تهران بزرگ و قرچک ورامین در شرایطی طاقت‌فرسا و غیرانسانی به‌سر می‌برند

ظرفیت واقعی بندهای مختلف این زندان بسیار کمتر از تعداد زندانیان است و به گفته یکی از زندانیانی به تازگی از این زندان آزاد شده، «در بندهایی مثل قرنطینه و مشاوره، تراکم زندانی‌ها سه برابر ظرفیت است.»

خانواده یکی از زندانیان محبوس در این زندان با تاکید بر اینکه فضای هواخوری بندهای مختلف این زندان، تنها آسفالت خالی است، گفت در هواخوری‌ها حتی یک درخت یا فضای سبز وجود ندارد.

بحران بهداشت و درمان در قرچک

طبق اطلاعات رسیده، مشکلات بهداشتی زندانیان نیز گسترده است و دسترسی محدود به حمام و سرویس‌های بهداشتی باعث صف‌های طولانی و شرایط غیربهداشتی شده است.

شرایط بهداشتی بندهای مختلف زندان قرچک فاجعه‌بار توصیف شده و شیوع بیماری‌های پوستی در بندهای شلوغ به‌ویژه در فصل تابستان و با گرم شدن هوا شدت گرفته است.

علاوه بر وضعیت بهداشتی، کمبود خدمات درمانی از بحران‌های اصلی این زندان است. به گفته منابع مطلع، بسیاری از زندانیان حتی برای بیماری‌های مزمن و حیاتی به پزشک متخصص دسترسی ندارند.

داروهای ضروری یا نایاب‌اند یا با هزینه‌های سنگین تهیه می‌شود و بسیاری از بیماران با درد و رنج مزمن بدون درمان رها می‌شوند.

به گفته منابع مطلع، کمبود جدی حمام و سرویس بهداشتی در این زندان به شکل چشم‌گیری به مشکلات زندانیان دامن زده است.

در بیشتر بندهای زندان قرچک شیرهای آب روشویی و ظرفشویی در کنار یکدیگر قرار گرفته‌اند و زندانیان به اجبار یا به اشتباه برای شستن دست‌ها از همان محل شستن ظرف‌ها استفاده می‌کنند.

قطعی‌های مکرر برق، آب، تلفن و مشکلات ملاقات

از سوی دیگر، قطع شدن‌های مکرر آب و برق و تلفن به یک بحران روزانه در زندان تبدیل شده است.

قطع شدن آب باعث ازدحام در حمام‌ها و سرویس‌های بهداشتی و تشدید تنش و درگیری بین زندانیان شده است.

قطع شدن برق نیز گرم‌تر شدن هوا به دلیل خاموش شدن کولرها و قطع تماس‌های تلفنی را در پی دارد و حتی با وصل برق اضطراری، زندانیان ساعت‌ها بدون امکان تماس می‌مانند.

زندانیان همچنین از هزینه‌های بسیار بالای تماس تلفنی که از طریق شرکت آسیاتک برقرار می‌شود، گلایه دارند.

وضعیت ملاقات زندانیان نیز با مشکلات جدی همراه است و خانواده‌ها می‌گویند فاصله طولانی مسیر زندان تا شهر قابل تغییر نیست، اما فضای سالن ملاقات با وجود هزاران زندانی، بسیار کوچک و ناکافی است.

طبق اطلاعات رسیده، سالن ملاقات تنها چهار میز دارد و همزمان امکان پذیرش بیش از چهار خانواده وجود ندارد، در حالی که ملاقات‌ها تنها شش روز در هفته برقرار است و همین امر باعث شده عملا فرصت ملاقات حضوری برای بسیاری از زندانیان از بین برود.

براساس اطلاعات رسیده، وضعیت هواخوری بند قرنطینه قرچک به‌شکل فاجعه‌باری غیرانسانی توصیف شده و سایه‌بان، فضای نشستن یا حداقل امکانات اولیه در حیاط و هواخوری وجود ندارد.

تمامی کف هواخوری آسفالت‌ است و سطح زمین نیز در نقاط مختلف دچار ترک شده و چاله‌های پر از آب و تجمع حشرات شده و عبور و مرور زندانیان را مختل می‌کند.

فشار روانی، تحقیر و خشونت کلامی علیه زندانیان

علاوه بر کمبود امکانات، زندانیان با برخوردهای توهین‌آمیز و تحقیرآمیز از سوی برخی ماموران زندان مواجه‌اند.

چندین زندانی آزادشده تاکید کرده‌اند که استفاده از الفاظ رکیک، تهدید به تنبیه و فشار روانی از جمله روش‌های رایج در برخورد با زندانیان است.

طی روزهای اخیر و پس از انتقال زندانیان سیاسی زن از اوین به قرچک، تنها اقدامی که برای بهبود شرایط انجام شد، ساخت یک حوض سیمانی روی سکوی یک‌متری بود که حتی دسترسی بسیاری از زندانیان را غیرممکن می‌کرد و تنها پس از اعتراض‌ها، دو پله به این حوض اضافه شد.

کولرهای موجود در بندها عملا قادر به خنک کردن فضا نیستند و سیستم سرمایشی زندان در گرمای شدید تابستان کاملا ناتوان است.

این وضعیت باعث افزایش گرمازدگی و تشدید مشکلات پوستی در میان زندانیان شده است.

به گفته منابع مطلع، تمامی اتاق‌های زندان قرچک دارای کانال‌کشی کولر هستند که همیشه روشن است اما به دلیل گرمای شدید و ناکارآمدی سیستم سرمایشی، کولرها پاسخگوی تهویه مناسب نیستند و حتی با وجود دو اسپیلت در برخی بخش‌ها، زندانیان از گرمای طاقت‌فرسا و خفگی در بندها شکایت دارند.

سالن ورزش، باشگاه، کارگاه‌ها و بخش‌های اشتغال زندان نیز فاقد کولر مناسب‌اند و تنها یک هواکش ناکارآمد دارند.

برخی زندانیان که به تازگی از زندان قرچک به مرخصی اعزام شده‌اند، شرایط بهداشتی زندان را بحرانی گزارش کرده و گفته‌اند تعداد اندک سرویس‌های بهداشتی و حمام پاسخگوی جمعیت بالای زندانیان نیست.

خرابی شیرآلات، گرفتگی مکرر لوله‌ها و عدم وجود روشویی در کنار سرویس‌های بهداشتی موجب تشدید آلودگی شده و شیوع گسترده حشرات در بندها نیز به این وضعیت نابسامان دامن زده است.

• 

  زنان محبوس در زندان قرچک ورامین از ابتدایی‌ترین امکانات محروم‌ هستند

بحران تغذیه و سوءتغذیه زندانیان

کیفیت غذا نیز بحرانی و میزان آن ناکافی گزارش شده است. طبق اطلاعات رسیده در روزهایی که خورشت در زندان پخته می‌شود، تنها تعداد معدودی از زندانیان سهمی اندک از گوشت دارند و در روزهایی مرغ پخته می‌شود، تنها چند رشته مرغ یا استخوان و بال به برخی زندانیان می‌رسد.

در جیره غذایی زندانیان زندان قرچک، گوشت قرمز عملا وجود ندارد و زندانیان برای ماه‌ها حتی یک وعده گوشت قرمز دریافت نمی‌کنند.

کمبود شدید کالری و مواد غذایی، سلامت جسمی زندانیان را به‌شکل جدی به خطر انداخته است.

منابع نزدیک به خانواده‌های زندانیان به ایران‌اینترنشنال گفته‌اند یک فست‌فود داخلی نیز در زندان فعال است که اقلام ساده‌ای مانند املت و تخم‌مرغ را با قیمت‌های بسیار بالا به زندانیان عرضه می‌کند.

به گفته این منابع آگاه، املت تا ۷۵ هزار تومان و تخم‌مرغ آب‌پز به قیمت ۱۴ هزار تومان به فروش می‌رسد و زندانیان می‌گویند کیفیت غذاهای این فروشگاه بسیار پایین و اغلب بی‌مزه است.

مجموع گزارش‌ها از زندان قرچک ورامین نشان‌دهنده وضعیت غیرانسانی و محرومیت سیستماتیک زنان زندانی است.

سازمان حقوق بشر ایران آذر ۱۴۰۳ در گزارشی با عنوان «زندان قرچک؛ جهنمی برای زنان و کودکان»، تاکید کرده بود مسئولان زندان قرچک و مقام‌های مرتبط با آن باید به‌دلیل نقض حقوق بشر پاسخگو شوند و تحت پیگرد قضایی قرار گیرند.

هم‌زمان با جنگ ۱۲ روزه اسرائیل و جمهوری اسلامی، دسترسی شهروندان در ایران به جی‌پی‌اس، ارتباطات مخابراتی و اینترنتی قطع یا مختل شد.

در روزهای گذشته شماری از مخاطبان ایران‌اینترنشنال با ارسال پیام‌ها و ویدیوهایی، گفتند جی‌پی‌اس موقعیت آن‌ها را در شهر و حتی کشوری دیگر نشان می‌دهد.

ایران‌اینترنشنال از مخاطبان خود پرسید اختلال گسترده در جی‌پی‌اس چه تاثیری بر زندگی روزمره شما داشته است.

یک شهروند با ارسال پیام صوتی گفت: «جمهوری اسلامی از برق و آب تا اینترنت و جی‌پی‌اس، همه‌چیز را قطع می‌کند.»

شهروندی دیگر مقامات جمهوری اسلامی را «بی‌کفایت و جنایتکار» خواند و گفت: «به لطف سعی و تلاش بی‌وقفه حکومت کم‌کم داریم به صدر اسلام یا حتی عصر حجر برمی‌گردیم، اما خامنه‌ای به وضعیت فعلی می‌گوید رسیدن به قله.»

مخاطبی هم با اشاره به اینکه تمام ابعاد زیست روزمره شهروندان به اینترنت و ماهواره‌ها وصل است، گفت حتی با قطع چند ساعته این خدمات هم زندگی شهروندان فلج می‌شود.

احسان چیت‌ساز، معاون وزیر ارتباطات دولت پزشکیان، دوشنبه ۲۳ تیر در گفت‌وگو با روزنامه هم‌میهن، اختلال‌های گسترده در سرویس‌های موقعیت‌یاب را تایید کرد و گفت برخی اختلال‌های ایجاد شده در جی‌پی‌اس، به دلایل «امنیتی» و «نظامی» و «از داخل کشور» اعمال شده‌اند.

او در عین‌حال بدون ارائه شواهد، بخشی از موضوع را متوجه آمریکا دانست و گفت احتمالا «اولویت ماهواره‌ها تغییر کرده» است.

• 

  آیا جمهوری اسلامی به دنبال قطع کامل جی‌پی‌اس و جایگزینی «بِی‌دو» است؟

موضوعاتی که فرزین ندیمی، پژوهش‌گر انستیتو واشینگتن، آن‌ها را بی‌معنی خواند و به ایران‌اینترنشنال گفت اختلال ایجاد شده در سیگنال‌های جی‌پی‌اس در ایران به طور کامل داخلی و نتیجه تصمیم مقامات جمهوری اسلامی است.

مخاطبی به طنز و کنایه گفت جی‌پی‌اس هم در ایران شده «مثل آخوند»، قاطی کرده و نمی‌داند چه کار کند.

شهروندی با ارسال پیام صوتی به ایران‌اینترنشنال گفت: «با قطع شدن مسیریاب‌ها نه جایی می‌توانیم برویم و نه چیزی سفارش بدهیم. این اختلال در گوشی‌های آیفون هم به مراتب بدتر از اندرویدی‌هاست.»

مخاطبی دیگر گفت: «برای پیدا کردن یک آدرس ساده در شهر باید بارها دور سر خودمان بچرخیم و در نهایت هم مسیر و مقصد را بعد از دست‌کم نیم ساعت تا ۴۰ دقیقه تاخیر،‌ از روی تابلوهای راهنما پیدا کنیم.»

یک شهروند که خود را راننده آمبولانس معرفی کرد، با اشاره به مشکلی جدی که برایش پیش آمده گفت سه روز پیش قرار بود بیماری را از شهر زنجان به بیمارستان قلب تهران منتقل کنند، اما چون مسیر و شهر تهران را نمی‌شناختند با اپلیکیشن داخلی نشان به سمت مقصد حرکت کردند.

او توضیح داد که پس از حدود دو ساعت «از این خیابان به آن خیابان رفتن در اوج گرما» و بد شدن حال بیمار، در نهایت با پرداخت پول به یک موتورسوار، از او به‌عنوان راهنما تا مقصد بیمارستان استفاده کردند.

اختلال در سامانه موقعیت‌یابی جهانی (جی‌پی‌اس) در ایران سابقه‌ای طولانی دارد.

• 

  به خطر افتادن معیشت شهروندان در پی افزایش اختلال جی‌پی‌اس در ایران

تیر ۱۳۹۸ اختلال گسترده در سیستم جی‌پی‌اس باعث شد دسترسی به اینترنت موبایل در بسیاری از مناطق ایران قطع شود.

یکی از فراگیرترین مشکلاتی که شهروندان با اختلال در جی‌پی‌اس در روزهای اخیر تجربه کرده‌اند، در زمینه استفاده از تاکسی‌های اینترنتی هم برای رانندگان و هم برای مسافران بوده است.

یک راننده تاکسی با ارسال پیام صوتی به ایران‌اینترنشنال گفت: «خیلی از سفرها را نمی‌توانم انتخاب کنم چون مقصد را نمی‌شناسم و گم می‌شوم. در محدوده خانه هم که کار می‌کنم باز گیر می‌افتم چون مسیریاب قطع است و نمی‌دانم کجا بروم.»

چندین راننده در پیام‌هایی گفتند «فعلا» و به شکل موقتی کار در اسنپ را تعطیل یا کم کرده‌اند تا ببینند تکلیف این اختلال‌ها چه می‌شود.

راننده‌ای در پیامش تاکید کرد «خیلی سخت می‌شود مسافر و مقصد را پیدا کرد» و شهروندی دیگر به کنایه گفت: «دوباره برگشته‌ایم به دوره قبل نرم‌افزارهای مکان‌یاب و مدام باید سرمان را از شیشه ماشین بیرون بیاوریم و از رهگذران آدرس بپرسیم.»

روزنامه هم‌میهن ۲۳ تیر در گزارشی در این زمینه نوشت: «با شروع جنگ، اپلیکیشن‌های تاکسی اینترنتی از کار افتاد. راننده در شهرری بود و درخواست مسافری از ونک را قبول می‌کرد، در حالی‌ که روی نقشه، موقعیت مکانی راننده در خیابان شیراز بود.»

بر اساس این گزارش، پشتیبانی اپلیکیشن‌های تاکسی اینترنتی در پاسخ به مطالبات می‌گفتند: «دست ما نیست. به‌دلیل مسائل امنیتی این اتفاق افتاده است.»

چند شهروند در پیام‌های خود به ایران‌اینترنشنال گفتند همین اختلال‌ها باعث شده همه‌چیز به تاخیر بیفتد، خیلی‌ها به قرارهایشان دیرتر برسند و در شرایط کلافگی و بلاتکلیفی به سر ببرند.

علاوه بر این مشکلات روزمره، ارسال پارازیت روی این شبکه، طیف گسترده‌ای از سیستم‌های ناوبری مورد استفاده در هواپیماهای تجاری، شبکه‌های ارتباط موبایلی و نمونه‌های حیاتی دیگر را مختل می‌کند.

آذر ۱۴۰۲ مجله وایس با انتشار گزارشی درباره افزایش اختلالات جی‌پی‌اس در خاورمیانه، جمهوری اسلامی را مسئول ارسال پارازیت‌های مخرب روی این سامانه معرفی کرد.

گستره این اختلالات بین‌المللی تا جایی پیش رفت که دست‌کم ۲۰ هواپیمای تجاری در آسمان مرزی ایران و عراق از مسیر خود منحرف شدند.

این افراد و نهادها به گسترش تروریسم در خاک اروپا متهم شده‌اند.

بارو سه‌شنبه گفت: «ما دارایی‌های ۹ فرد و نهاد ایرانی مسئول ترور در خاک اروپا را مسدود کرده و ورود آن‌ها به اروپا را ممنوع کرده‌ایم.»

او افزود: «این نتیجه تلاش‌هایی است که شخصا رهبری آن را بر عهده داشتم و از این نتیجه استقبال می‌کنم.»

وزیر خارجه فرانسه همچنین خواستار «آزادی فوری و بدون قید و شرط» شهروندان فرانسوی بازداشت‌شده در ایران شد و بر لزوم بازگشت بازرسان آژانس بین‌المللی انرژی اتمی و آغاز فرآیند دیپلماتیک جدیدی برای مهار رفتار بی‌ثبات‌کننده تهران تاکید کرد.

وزیر امور خارجه فرانسه همچنین ابراز امیدواری کرده است که تحریم‌هایی علیه روسیه نیز در آینده نزدیک تصویب شود.

تحریم‌شدگان کیستند؟

افراد تحریم‌شده به نقش‌آفرینی مستقیم در طراحی و اجرای ترورها و عملیات‌های امنیتی علیه مخالفان حکومت ایران در کشورهای اروپایی متهم هستند.

بر اساس بیانیه منتشرشده، در این فهرست نام محمدرضا انصاری، فرمانده یگان ۸۴۰ نیروی قدس سپاه پاسداران، دیده می‌شود؛ فردی که به صدور دستور ترور خبرنگاران شبکه ایران اینترنشنال متهم است.

علاوه بر او، نام‌های ناجی ابراهیم زین‌دشتی، عبدالوهاب کوچاک عامل اجرایی زین‌دشتی و قاتل مسعود مولوی، علی اسفنجانی مأمور وزارت اطلاعات و همدست در قتل مسعود مولوی، علی کوچاک همدست زین‌دشتی و مظنون به مشارکت در قتل سعید کریمیان، اکرم عبدالکریم اوزتونج خواهرزاده زین‌دشتی و عضو شبکه تحت هدایت او، نیهات عبدالقدیر آسان عضو شبکه زین‌دشتی و رضا حمیدی راوری عضو وزارت اطلاعات و ناظر بر عملیات‌های زین‌دشتی از جمله ترور مخالفان جمهوری اسلامی در این فهرست دیده می‌شوند.

• 

  یک سایت خبری اسپانیایی زبان، گزارشی درباره فرمانده واحد ۸۴۰ نیروی قدس سپاه منتشر کرد

شبکه وابسته به ناجی زین‌دشتی نیز به عنوان یک نهاد تحت تحریم قرار گرفته است.

این اقدام اتحادیه اروپا در حالی صورت می‌گیرد که مقامات اروپایی طی ماه‌های گذشته بارها نسبت به افزایش فعالیت‌های اطلاعاتی و تروریستی جمهوری اسلامی در خاک اروپا هشدار داده بودند.

اعلام خبر این تحریم‌ها پس از آن صورت گرفت که وزیر امور خارجه فرانسه، هشدار داد در صورتی که مذاکرات هسته‌ای با جمهوری اسلامی به «توافقی قابل راستی‌آزمایی» ختم نشود، مکانیسم ماشه علیه ایران ۹ شهریور فعال خواهد شد.

یک مجتمع مسکونی پنج طبقه ۶۰ واحدی در خیابان «پاسدار گمنام» تهران حدود ساعت چهار و نیم صبح سه‌شنبه ۲۴ تیر آتش گرفت.

به گفته جلال ملکی، سخنگوی سازمان آتش‌نشانی شهرداری تهران، محل اصلی آتش‌سوزی طبقه همکف و پارکینگ در طبقه منفی یک مجتمع بود که تعداد زیادی خودرو در آن پارک شده بود.

او گفت در این حادثه سه خودرو و یک موتورسیکلت گرفتار آتش شدند، اما چون میزان سوختگی یک خودروی ام‌وی‌ام بسیار بیشتر بود، احتمال اینکه آتش از آنجا آغاز شده و به خودروهای کناری سرایت کرده باشد، بیشتر است.

ملکی از مهار آتش پس از چند ساعت خبر داد و افزود علت اصلی آتش‌سوزی پس از «بررسی دقیق از سوی کارشناسان» اعلام خواهد شد.

چند ساعت پس از این حادثه و حوالی ساعت هشت صبح سه‌شنبه، گزارش‌ها و تصاویری از آتش‌سوزی در برج زمرد بلوار ۲۹ بهمن تبریز منتشر شد.

حدود سه ساعت بعد، اکبر دشتی، معاون عملیات سازمان آتش‌نشانی شهرداری تبریز، از مهار آتش‌سوزی در این برج خبر داد و گفت حریق از یک فروشگاه پوشاک آغاز شده بود.

او افزود علت دقیق حادثه پس از «بررسی کارشناسان» اعلام می‌شود.

در مشهد نیز بامداد سه‌شنبه آتش‌سوزی گسترده‌ای در مجتمع تجاری قائم واقع در میدان ۱۷ شهریور اتفاق افتاد.

به گفته حمیدرضا کافی‌نیا، مدیرعامل سازمان آتش‌نشانی مشهد، ۱۵۰ آتش‌نشان به محل اعزام شدند و توانستند حریق را پس از ۱۰ ساعت مهار کنند.

او اعلام کرد آتش از طبقه منفی یک این مجتمع تجاری آغاز شده و نقطه کانونی حادثه، محل نگهداری لوازم آرایشی و بهداشتی بوده است.

به گفته کافی‌نیا، تمامی این مجموعه آتش گرفته بود که با تلاش آتش‌نشانان مهار و از سرایت آن به واحدهای مجاور جلوگیری شد اما امکان ریزش ساختمان وجود دارد.

او همچنین تاکید کرد این مجتمع قدمتی بیش از ۶۰ سال دارد و به‌عنوان یکی از ساختمان‌های ناایمن در مشهد، چندین بار اخطار دریافت کرده بود.

انفجارها و آتش‌سوزی‌های مشکوک دوشنبه

آتش‌سوزی‌های گسترده در شماری از شهرهای ایران پس از توقف جنگ ۱۲ روزه با اسرائیل خبرساز شده و مورد توجه شهروندان و کاربران رسانه‌های اجتماعی قرار گرفته است.

یک مخاطب دوشنبه ۲۳ تیر با ارسال ویدیوهایی به ایران‌اینترنشنال، از وقوع انفجار و آتش‌سوزی در گرمدره خبر داد و گفت دود عظیم ناشی از این آتش‌سوزی برای تمام ساکنان کرج قابل مشاهده است.

به گفته یکی از شهروندان، این حریق در شهرک خاتم‌الانبیا مقابل شهرک جهان‌نما رخ داده است.

محمد یساولی، رییس سازمان آتش‌نشانی شهرداری کرج، اعلام کرد این آتش‌سوزی در یک کارگاه مبل‌سازی به مساحت هزار متر مربع رخ داد، اما علت دقیق آن هنوز مشخص نیست.

در این روز همچنین گزارش‌هایی از انفجار و آتش‌سوزی در نقاطی دیگر از ایران مانند تبریز، قم، تهران و مشهد منتشر شد که از آن جمله می‌توان به «انفجار» در فرودگاه مشهد و به اشتراک‌گذاری ویدیوهایی از دود سفید در نزدیکی این مکان منتشر شد.

روابط عمومی فرودگاه مشهد وقوع انفجار را تکذیب و اعلام کرد دود ناشی از «سوزاندن برنامه‌ریزی‌شده علف‌های هرز» بود.

دوشنبه همچنین گزارش‌هایی از وقوع دست‌کم دو انفجار در حوالی خیابان انقلاب و شریعتی تهران منتشر شد.

مقام‌های جمهوری اسلامی علت حادثه در خیابان انقلاب را آتش‌سوزی در یک فروشگاه کفش اعلام کردند، اما درباره علت بروز حریق توضیحی ارائه ندادند

ویدیوهای رسیده به ایران‌اینترنشنال در ۲۳ تیر نشان می‌داد یک خودرو در شهرک غرب تهران آتش گرفته است.

در همین روز، بخشی از یک ساختمان در مجتمع پردیسان قم منفجر و طبقه اول ساختمان آن به‌شدت تخریب شد.

مدیرعامل سازمان آتش‌نشانی قم گفت درباره انفجار این ساختمان «احتمال نشت گاز» وجود دارد.

هم‌زمان خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، نوشت در چند روز گذشته برخی چهره‌های «ضدانقلاب» و «اکانت‌های مرتبط با اسرائیل» تلاش می‌کنند هر سانحه یا حادثه طبیعی متداول را با هدف ایجاد اضطراب در بین مردم به جنگ مرتبط کنند.

فارس نوشت ساکنان ساختمانی که در قم دچار انفجار شده، «شهروندان عادی» هستند.

این رسانه وابسته به سپاه افزود اگر حمله‌ای در ایران رخ داده باشد، مردم با «فعال شدن آژیر خطر در اسرائیل» از آن مطلع خواهند شد.

تسنیم، دیگر خبرگزاری وابسته به سپاه پاسداران، نیز در گزارشی نوشت انفجارهای اخیر در برخی مناطق کشور، ناشی از «نشتی گاز» بوده و به مسائل «امنیتی یا تروریستی» ارتباطی ندارد.

حساب فارسی‌زبان وزارت خارجه اسرائیل در شبکه ایکس،‌ ۲۳ تیر در واکنش به این حوادث که مقام‌های حکومتی دلیلشان را «نشت گاز» عنوان می‌کنند، نوشت اگر جمهوری اسلامی «به‌جای ارسال میلیون‌ها دلار به تروریست‌های ورشکسته منطقه، لوله‌های گاز را ترمیم می‌کرد بهتر نبود؟»

اعلام «نشت گاز» به‌عنوان علت این حوادث مانند انفجار در برج‌های پامچال چیتگر تهران با واکنش شهروندان مواجه شده است.

شماری از کاربران رسانه‌های اجتماعی معتقدند این حوادث که بلافاصله پس از اعلام آتش‌بس میان جمهوری اسلامی و اسرائیل در ایران آغاز شدند، می‌توانند دلایلی مانند «تلاش برای حذف هدفمند مقامات حکومت»، «خرابکاری» یا «حمله خارجی» داشته باشند.

جیسون برادسکی، مدیر سیاست‌گذاری سازمان اتحاد علیه ایران هسته‌ای، ۲۳ تیر آتش‌سوزی‌ها و انفجارهای پرشمار در ایران را «مرموز» توصیف کرد و در ایکس نوشت: «گزارش‌های تایید نشده‌ای درباره بلند شدن دود در پارچین وجود دارد، این یعنی نشت گاز خیلی زیاد.»