اعتراضات گسترده پرستاران که از روز ۱۵ مرداد آغاز شده، با وجود فشارهای امنیتی در روز پنجشنبه اول شهریور ادامه یافت. این تجمعات در شهرهای مختلفی از جمله اراک، چابهار و مشهد شکل گرفت. پرستاران معترض در این شهرها دست از کار کشیدند و اعتصاب کردند.
بر اساس ویدیوهای منتشر شده در کانال تلگرام حالوش، پرستاران بیمارستانهای چابهار روز پنجشنبه همزمان با اعتصابات سراسری پرستاران و کادر درمان بیمارستانهای شهرهای مختلف کشور، مقابل فرمانداری این شهر دست به تجمع اعتراضی زدند.
گروهی از پرستاران و کادر درمان در اراک روز پنجشنبه تجمع کردند و شعارهایی چون «حقمون رو نگیریم/ شیفتامونو نمیریم» و «با حقوق ۱۰ تومن نمیشه زندگی کرد» سر دادند.
در مشهد، پرستاران بیمارستان قائم این شهر بار دیگر دست از کار کشیدند و تجمع اعتراضی برگزار کردند.
آنها در جریان این تجمع شعارهایی از جمله «نه تهدید نه احضار/ ما نمیریم سر کار»، «پرستار اعتصاب/ شبستری توی خواب» سر دادند.
اشاره آنها به بیتوجهی محمود محمدزاده شبستری، رییس دانشگاه علوم پزشکی مشهد به خواستههایشان بود.
همزمان با ادامه اعتراضات پرستاران در کشور، محمدرضا ظفرقندی، وزیر بهداشت، درمان و آموزش پزشکی دولت مسعود پزشکیان، در گفتوگویی با شبکه خبر صدا و سیما خبر داد که بودجه بدهی پرستاران، روز چهارشنبه در هیات دولت محاسبه و تصویب شد و به تدریج پرداخت خواهد شد.
بازداشت پرستاران معترض
شورای هماهنگی اعتراضات پرستاران گزارش داد زهرا تمدن، سرپرستار بخش ۱۰ بیمارستان مسیح دانشوری تهران، همراه با شمار دیگری از پرستاران این بیمارستان روز سهشنبه ۳۰ مرداد به دست نیروهای امنیتی بازداشت شد.
طبق این گزارش، در اراک نیز دو نفر از پرستاران معترض بازداشت شدهاند.
این تشکل صنفی در واکنش به بازداشت پرستاران معترض در روزهای گذشته نوشت که «اعتراض، تجمع و اعتصاب» را «حق مسلم پرستاران» میداند و هیچ گونه برخورد قضایی و امنیتی با پرستاران معترض را تحمل نخواهد کرد.
گروههای پرستاری و کادر درمان روز چهارشنبه ۳۱ مرداد نیز برای رسیدگی به مشکلات معیشتی خود در شهرهای مختلفی از جمله اهواز، اصفهان، تبریز، تهران، دهدشت، رشت، کرمانشاه و مریوان، تجمع و اعتصاب کردند.
از روز ۱۵ مرداد و به دنبال درگذشت پروانه ماندنی، پرستار جوان، اعتصابات گسترده پرستاران در شهرهای مختلف کشور آغاز شد.
ماندنی ۳۲ ساله، پرستار بیمارستان «امام حسین» سپیدان استان فارس بود که روز ۱۲ مرداد بعد از همراهی سه بیمار برای اعزام از این بیمارستان به یکی از بیمارستانهای شیراز، به دلیل فشار کار زیاد (در پزشکی به آن «سندروم کاروشی» میگویند) جان خود را از دست داد.
بیش از ۲۲۰ هزار پرستار در بیمارستانهای دولتی و خصوصی در ایران مشغول کار هستند.
در سراسر کشور به ازای هر هزار نفر جمعیت، به طور میانگین ۱/۵ نفر پرستار وجود دارد.
میانگین جهانی پرستار به ازای هر هزار بیمار، سه نفر است.
در حال حاضر به استناد گفتههای شمار زیادی از پرستاران و کادر درمان، آنان نه تنها دچار فرسودگی میشوند بلکه خدمات کامل پرستاری نیز به بیماران ارائه نمیشود.
دستمزد بسیار پایین و شرایط سخت کاری، تقاضا برای این شغل را کاهش داده و نظام درمان ایران را با وضعیتی پیچیده مواجه کرده است.
اعتراضات نظام پرستاری و به طور کلی کادر درمان در ایران محدود به اعتصابات اخیر نبوده است.
تیر ماه امسال نیز پرستاران دست به اعتراض زدند.
فریدون مرادی، عضو شورای عالی نظام پرستاری، در همین ماه اعلام کرد ماهانه ۱۵۰ تا ۲۰۰ نفر از پرستاران مهاجرت میکنند.
بیشتر بخوانید: پرستاران و فروپاشی نظام سلامت
براساس حکم صادر شده از سوی احمد گنجعلی دارانی، رییس شعبه ۳۷ دادگاه تجدیدنظر استان اصفهان، ارشیا روحانی، حمید منزوی و آرش نبوی هرکدام به تحمل دو سال حبس، پرداخت ۲۴ میلیون تومان جریمه نقدی و دو سال ممنوعیت خروج از کشور و ممنوعیت فعالیت در فضای مجازی محکوم شدند.
هرانا به نقل از یک منبع نزدیک به خانواده این شهروندان بهائی نوشت که جلسه دادگاه تجدیدنظر آنها اوایل مرداد امسال برگزار شده بود.
آرش نبوی در مرداد ۱۴۰۲ به دست نیروهای امنیتی در اصفهان بازداشت و پس از دو ماه قرار تامین آزاد شد.
روحانی و منزوی روز هشت آبان ۱۴۰۲ به دادسرای اصفهان احضار و فردای آن روز با تودیع وثیقه سیصد میلیون تومانى آزاد شدند.
واحدهای صنفی متعلق به این دو شهروند بهائی در شهریور ۱۴۰۲ به دست ماموران اداره اطلاعات اصفهان پلمب و پس یک ماه رفع پلمب شد.
ادامه بازداشت و بلاتکلیفی چهار شهروند بهائی
متین فهندژ سعدی و مصباح دولت، شهروندان بهائی با گذشت ۱۹ روز از زمان بازداشت همچنان به صورت بلاتکلیف در زندان کرمان بهسر میبرند.
دولت روز یکشنبه ۱۴ مرداد و فهندژ سعدی روز دوشنبه ۱۵ مرداد از سوی ماموران اطلاعات سپاه پاسداران در کرمان بازداشت شدند.
ماموران اطلاعات سپاه روز ۱۸ مرداد خانه فهندژ سعدی را تفتیش کردند و ضمن فیلمبرداری از خانه، کتابهای دینی و تلفن همراه او را ضبط کردند.
منزل مصباح دولت نیز روز پنجشنبه به دست ماموران اطلاعات سپاه تفتیش شد.
ماموران در زمان تفتیش خانه از پاسخگویی درباره محل نگهداری این شهروند بهائی سر باز زدند و کتابها و وسایل الکترونیکی او را ضبط کردند.
این دو شهروند بهائی روز ۲۵ مرداد با پایان مراحل بازجویی به بند عمومی زندان کرمان منتقل شدند.
مژگان سلمانزاده، شهروند بهائی و محقق حوزه روانشناسی فیزیولوژیک نیز با گذشت ۵۰ روز از زمان بازداشت، همچنان به صورت بلاتکلیف در زندان ارومیه بهسر میبرد.
سلمانزاده روز ۱۴ تیر ماه امسال در شهر ماکو به دست نیروهای امنیتی بازداشت و مدتی بعد به زندان ارومیه منتقل شد.
ناهید بهروزی، یکی دیگر از شهروندان بهائی است که با گذشت ۲۵ روز از زمان بازداشت کماکان در زندان کچویی کرج بهبسر میبرد.
این شهروند بهائی ۶۲ ساله روز دوشنبه هشتم مرداد امسال، بدون تفهیم اتهام به دست نیروهای اداره اطلاعات در منزل شخصی خود در فردیس کرج بازداشت شد.
او روز ۲۵ مرداد با پایان بازجوییها از بازداشتگاه اداره اطلاعات به زندان کچویی کرج منتقل شد.
بهروزی از بیماری آسم رنج میبرد و ایراناینترنشنال روز ۲۲ مرداد در گزارشی نوشت که از دریافت داروهای مورد نیازش محروم مانده است.
بهائیان بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ به طور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار گرفتهاند.
فشارهای جمهوری اسلامی بر بهائیان در ایران طی هفتههای اخیر شدت گرفته است.
منابع غیررسمی میگویند بیش از ۳۰۰ هزار شهروند بهائی در ایران زندگی میکنند.
قانون اساسی جمهوری اسلامی تنها ادیان اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتی را به رسمیت میشناسد.
سازمان دیدهبان حقوق بشر روز ۱۳ فروردین امسال در گزارشی با عنوان «چکمه روی گردنم: جنایت مقامهای ایران در آزار و اذیت بهائیان» اعلام کرد اقدامهای جمهوری اسلامی علیه بهائیان، «مصداق جنایت علیه بشریت» است.
ویدیوهای رسیده به ایراناینترنشنال نشان میدهند کارگران معترض در جریان تجمع خود در روز پنجشنبه شعارهایی از جمله «کارگر میمیرد/ ذلت نمیپذیرد»، «کارگر باغیرت/ حمایت حمایت»، «ننگ ما ننگ ما/ مدیر الدنگ ما» و «کارگر داد بزن/ حقت رو فریاد بزن» سر دادند.
آنها همچنین با سر دادن شعار «ملانژاد حیا کن/ کارخونه رو رها کن» خواستار برکناری مرتضی ملانژاد، مدیرعامل شرکت واگن پارس اراک (مپنا) شدند.
تصاویر منتشر شده نشان میدهند بر روی بنری که کارگران معترض در راهپیمایی در دست دارند، نوشته شده است: «ما کارگران شرکت واگن پارس به دلیل توهین مدیرعامل شرکت به کارگران و مردم شریف اراک خواهان برکناری و عزل ایشان هستیم.»
شرکت واگن پارس اراک وابسته به گروه صنعتی «مپنا» (شرکت مدیریت پروژههای نیروگاهی ایران) است که بخش عمده سهام آن متعلق به وزارت نیرو و آستان قدس رضوی است.
دور تازه اعتراضات در این شرکت که در حال حاضر هزار و ۱۷۰ کارگر دارد، از روز چهارم مرداد آغاز شد.
کارگران معترض در این روز دلایل اعتراض خود را «پایین بودن حقوق و مزایای مزدی و سیاستهای تبعیضآمیز مدیریتی» عنوان کردند.
آنها همچنین خواستار یکساله شدن قراردادهای شرکت برای ایجاد امنیت شغلی خود شدند.
پس از آن در روز ششم مرداد، کارگران معترض از ممنوعالورود شدن شماری از همکاران خود که در اعتراضات حضور داشند، مطلع شدند.
این موضوع باعث شد اعتراضات آنها در روزهای بعد به شکل گستردهتری دنبال شود.
آنها در ادامه خواستار «پایان کار پیمانکاران، همسانسازی حقوق و مزایای کارگران با دیگر کارخانجات همجوار و گروه مپنا، رسمی شدن قرارداد کارگران و دست کم یکسالهشدن قراردادها و بازگشت به کار همکاران اخراجی» شدند.
خبرگزاری ایلنا روز ۲۴ مرداد در گزارشی نوشت در ادامه اعتراضات کارگران شرکت واگن پارس اراک، این کارخانه تعطیل شد.
کارگران معترض همان زمان از امضای طوماری خطاب به مقامهای استان مرکزی خبر دادند و اعلام کردند به مطالبهگری خود «تا حصول نتیجه» ادامه خواهند داد.
با توجه به محقق نشدن خواستههای کارگران شرکت واگن پارس و بیتوجهی مسئولان، اعتراضات آنها همچنان ادامه دارد.
طی سالهای گذشته کارگران در سراسر ایران بارها در اعتراض به وضعیت معیشتی و حقوقی خود تجمع کردهاند اما مطالبات آنان هنوز محقق نشده است.
سایت هرانا روز ۱۱ اردیبهشت امسال در گزارشی به مناسبت روز جهانی کارگر نوشت که در بازه زمانی یازدهم اردیبهشت ۱۴۰۲ تا هشتم اردیبهشت ۱۴۰۳، خبر ۴۲۸ تجمع کارگری و هزار و ۴۴۸ تجمع صنفی به رسانهها یا نهادهای مدنی رسیده است.
طبق این گزارش، تجمعات صنفی با ۱۰۰ درصد و تجمعات کارگری با ۹۰ درصد افزایش نسبت به مدت مشابه سال قبل از آن همراه بودهاند.
عدم رسیدگی به مطالبات صنفی و معیشتی کارگران و برگزاری تجمعهای اعتراضی در شرایطی است که برخی رسانهها و تحلیلگران از حرکت صنایع مادر مانند فولاد و پتروشیمی به سمت رکود خبر میدهند.
تداوم نرخ کاهش سرمایهگذاری، توقف پروژههای سرمایهگذاری در حوزههای فولاد و پتروشیمی و ریزش کمسابقه و پیاپی شاخص بورس و «دوپینگهای مکرر» از منابع ملی صندوق توسعه ملی، از جمله نشانههای رکود مورد اشاره ناظران هستند.