جوزپ بورل مسوول سیاست خارجی اتحادیه اروپا اعلام کرد که این اتحادیه برای آموزش ۶۰ هزار سرباز اوکراینی در سال جاری برنامهریزی کرده و میخواهد کارهای بیشتری انجام دهد، اما در مورد امکان انجام این کار در خاک اوکراین اختلاف نظر وجود دارد.
بورل روز جمعه کمی پیش از نشست وزرای دفاع اتحادیه اروپا در بروکسل گفت: «ما در مورد راههای توسعه ماموریت خود برای آموزش» سربازان اوکراینی بحث خواهیم کرد.
او افزود: «ما در حال بررسی ایجاد یک مرکز هماهنگی در کییف هستیم، اما توافقی برای آموزش سربازان اوکراینی در خاک اوکراین در چارچوب ساختارهای اروپایی وجود ندارد.»
این موضوع، میان بیست و هفت عضو اتحادیه اروپا اختلاف ایجاد کرده و در حالی که چندین کشور از جمله فرانسه، استونی و سوئد از آموزش سربازان اوکراینی در خاک اوکراین حمایت میکنند، اما برخی دیگر از تشدید درگیریها به دلیل این برنامه نگرانند.
فرانسه در پایان ماه فوریه با تاکید بر این که برنامه اعزام نیروهای غربی به اوکراین حذف نشده، جنجال به پا کرد اما افزود که در حال حاضر «اجماعی» در این زمینه وجود ندارد.
یک منبع دیپلماتیک به خبرگزاری فرانسه گفت که تمدید ماموریت آموزشی اتحادیه اروپا برای سربازان اوکراینی روی میز وزیران دفاع قرار دارد، اما در متن برنامه فعلا اشارهای به امکان انجام این ماموریت در خاک اوکراین نشده است.
بورل همچنین بار دیگر خواستار تسریع تحویل تسلیحات به اوکراین توسط کشورهای اتحادیه اروپا شد.
این درخواست یک روز پس از تماسش با دیمیترو کولبا وزیر خارجه اوکراین مطرح شده است.
بورل گفت: «از ژوئن تاکنون به ویژه در مورد دفاع ضدهوایی در برابر حملات گسترده به شهرهای اوکراین وعدههای زیادی داده شده و واضح است که باید واکنش نشان دهیم.»
او خواستار لغو محدودیتهای اعمال شده توسط غرب برای صادرات تسلیحات به اوکراین شد و ترس برخی کشورها از تشدید تنشها بر اثر لغو این محدودیتها را «مضحک» ارزیابی کرد.
بورل گفت: «من فکر میکنم مضحک است که بگوییم صدور مجوز برای هدف قرار دادن مواضعی در داخل خاک روسیه، به معنای جنگ با مسکو است.»
در مواجهه با حملات هوایی اخیر روسیه، اوکراین بارها از متحدان خود خواسته که محدودیتهای این کشور برای استفاده از سلاحهای مختلف را لغو کنند.
برلین و واشینگتن به دلیل نگرانی از افزایش رویارویی با مسکو با این خواسته کییف مخالف هستند.
در تحولی دیگر، کرملین روز جمعه اعلام کرد که «هیچ نگرانی» در مورد بازداشت احتمالی ولادیمیر پوتین، رییسجمهور روسیه در جریان سفر قریبالوقوع او به مغولستان ندارد.
پیشتر دیوان بینالمللی کیفری حکم بازداشت پوتین را صادر کرده و مغولستان، یکی از کشورهای عضو دیوان کیفری بینالمللی عالیترین نهاد قضایی سازمان ملل متحد است.
دمیتری پسکوف سخنگوی ریاست جمهوری روسیه به خبرنگاران گفت: «هیچ نگرانی وجود ندارد. البته تمام جنبههای این سفر با دقت آماده شده است.»
انتظار می رود ولادیمیر پوتین در روز سهشنبه آینده به مغولستان سفر کند که اولین سفر او به یکی از کشورهای امضاکننده اساسنامه رم از زمان صدور حکم بازداشتش در مارس ۲۰۲۳ است.
مغولستان در سال ۲۰۰۰ اساسنامه رم را امضا کرد و سپس در سال ۲۰۰۲ آن را تصویب کرد.
کرملین که دیوان کیفری بینالمللی را به رسمیت نمیشناسد، همواره اتهامات مطرح شده علیه رییسجمهور روسیه در ارتباط با جنایات علیه بشریت در جریان جنگ اوکراین را قاطعانه رد کرده است.
با این حال، پوتین طی یک سال و نیم گذشته از انجام برخی سفرهای خارج از کشور خودداری کرده است.
به عنوان مثال، او از شرکت در اجلاس سران بریکس در آفریقای جنوبی در تابستان سال گذشته و همچنین اجلاس سران گروه ۲۰ در هند در سپتامبر گذشته خودداری کرده است.
او در این مدت از چین، کره شمالی و جمهوری آذربایجان بازدید کرد که هیچ یک از این کشورها عضو دیوان بینالمللی کیفری نیستند.
به گزارش آسوشیتدپرس، بارانهای موسمی شدیدی که از روز سهشنبه در یمن آغاز شد، باعث جاری شدن سیل و رانش سنگ در منطقه ملحان در استان المحویت شد.
علی الزیکم، دبیر شورای محلی استان المحویت، شامگاه چهارشنبه در فیسبوک نوشت که سیل باعث کشته شدن ۳۳ نفر، تخریب ۲۸ خانه و ایجاد شکاف در ۲۰۰ خانه دیگر شده است.
او افزود سیل همچنین پنج خودرو را با خود برد و چندین نفر مفقود شدند.
هلال احمر یمن اعلام کرد که در جستوجوی ۳۸ فرد مفقود شده است.
این نهاد امدادی تاکید کرد: «میزان فاجعه در المحویت قابل توجه است.»
مردم یمن که در یک دهه گذشته پیامدهای یک جنگ داخلی ویرانگر را تحمل کردهاند، با مشکلاتی چون کمبود شدید مواد غذایی مواجه هستند.
در سال ۲۰۱۴، زمانی که حوثیهای تحت حمایت جمهوری اسلامی کنترل پایتخت صنعا و بخشهایی از شمال این کشور را به دست گرفتند، با دولت قانونی یمن که از سوی جامعه بینالمللی و عربستان سعودی به رسمیت شناخته میشود، وارد جنگ شدند.
در پی توافق عادیسازی روابط میان عربستان سعودی و جمهوری اسلامی با میانجیگری چین در اسفند ۱۴۰۱، راه برای گفتوگوها میان عربستان سعودی و حوثیها نیز هموار شد.
بسیاری از مردم یمن که فقیرترین مردم در میان کشورهای حاشیه خلیج فارس هستند، بر اثر این جنگ مجبور به ترک خانههای خود شدند.
از زمان شروع فصل بارانهای موسمی در یمن از یک ماه و نیم پیش، بیش از ۳۳ هزار خانواده در سراسر این کشور تحت تاثیر جاری شدن سیل قرار گرفتهاند.
روز چهارشنبه، حوثیها در بیانیهای اعلام کردند ۸۶ نفر بر اثر سیل در استانهای جنوب این کشور جان خود را از دست دادند.
صندوق جمعیت سازمان ملل نیز اعلام کرد بر اثر سیل اخیر، هزار و ۲۰ خانواده آسیب دیده و دهها خانه ویران شدهاند.
پیشبینی میشود در ماههای آینده در مرکز و غرب یمن، بارندگیهای شدید بیشتری رخ دهد.
سازمان بهداشت جهانی روز دوشنبه هشدار داد: «انتظار میرود ارتفاعات مرکزی، مناطق ساحلی دریای سرخ و بخشهایی از ارتفاعات جنوبی، تحت تاثیر بارش بیسابقه قرار گیرند.»
سازمان ملل در اوایل این ماه اعلام کرد برای تقویت واکنش اضطراری به شرایط جوی شدید در کشور جنگزده یمن، به حدود پنج میلیون دلار نیاز است.
کوههای غرب یمن همواره در معرض بارانهای فصلی شدید بودهاند اما تغییرات اقلیمی باعث افزایش فراوانی و شدت بارانهای فصلی در مناطق کوهستانی است.
بیشتر این مناطق در کنترل حوثیها هستند.
مقامهای حوثی که صنعا و بخشهای وسیعی از این منطقه را کنترل میکنند، روز چهارشنبه از تشکیل کمیتهای برای مدیریت بحران خبر دادند و گفتند که تامین غذا و سرپناه را برای خانوادههای آسیبدیده، آغاز کردهاند.
برتون که انبوهی شاهکار در دهه ۸۰ و ۹۰ میلادی در کارنامهاش به ثبت رسانده (از «ادوارد دست قیچی» تا «بازگشت بتمن»)، در نزدیک به سه دهه اخیر به نوعی مغلوب استودیوها و هالیوود شده بود اما «بیتلجوس، بیتلجوس» که در واقع ادامه یکی از فیلمهای تحسین شده دهه هشتادش است («بیتلجوس» محصول ۱۹۸۸)، فیلمی کاملا شخصی است که با دنیا و سبک و سیاق خاص برتون -و بدون توجه به الگوهای هالیوودی و استودیویی- ساخته شده و شاید به همین دلیل بهترین فیلم سازندهاش در سه دهه اخیر را رقم میزند.
برتون در این فیلم به تماشاگرش باج نمیدهد. دنیایی دیوانهوار بنا میکند که ربطی به هیچ فیلمساز دیگری ندارد و به طور مستقیم بیانگر جهان تلخ و پیچیده خودش است که از دوران کودکی (از تنهاییهای ممتد و پناه بردنش به تخیل در شهر کوچک بربنک کالیفرنیا، جایی که کودکی سختی را پشت سر گذاشت) شکل گرفته و تا امروز ادامه داشته است؛ با انبوهی موجودات عجیب و غریب و ترسناک، باور به ماوراء الطبیعه، انسانهای بدون سر، دست و پای جدا شده و در نهایت جهان تکاندهندهای که به شکل ویژهای با دنیای کمدی میآمیزد و ترکیب غریبی خلق میکند که در آن تماشاگر هم میترسد، هم میخندد و هم همراه میشود با روایتی که به شکل عادی غیر قابل باور به نظر میرسد.
اما هنر برتون در توانایی خارقالعادهاش در خلق بصری جهان ذهنیاش نمود مییابد. جهان ذهنیای که روی کاغذ و مجسمههایش هم دیده میشود (از جمله در نمایشگاه کاملی از آثار او در پراگ که هنوز برپاست) و حالا به شکلی قویتر و جذابتر شاهد ترجمان سینمایی آن هستیم.
به این دلیل عجیب نیست که معشوقش، مونیکا بلوچی، از دل تاریخ با لباسی سیاه بیرون میآید با صحنهای فراموش نشدنی: تکههای مختلف بدن او که هر کدام در یک جعبه جداگانه هستند، به راه میافتند و به هم میرسند و او خودش تکههای مختلف بدنش را به هم منگنه میکند!
اما برتون برخلاف غالب داستانهای جن و پری، مفهوم خیر و شر مطلق را زیر سوال میکشد و به هر کدام از شخصیتها -از جمله آنها که به جهان دیگری تعلق دارند- جلوههایی از خوبی و بدی در کنار جذابیت و حماقت میبخشد و به نتیجه حیرتانگیزی میرسد.
فیلم در دو جهان در جریان است: جهان واقعی ما و جهان پس از مرگ که رفتهرفته این دو جهان با هم یکی میشود.
«بیتلجوس، بیتلجوس» با تمسخر کردن باور به جهانی دیگر آغاز میشود اما آسترید، دختر نوجوانی که مهمترین مخالف باورهای مادرش (لیدیا) است، ناخواسته به جهان پس از مرگ سفر میکند.
از این رو فیلم اسطورههای یونانی را به کمک میگیرد و داستان سفر به جهان پس از مرگ (مثلا اورفه) را با فانتزی جهان کودکانه آسترید/یعنی خود برتون میآمیزد و دست تماشاگرش را میگیرد تا همراه او به جهان پس از مرگ سفر کند.
در نتیجه اهمیتی ندارد که تماشاگر اصلا و اساسا به جهان پس از مرگ و ارواح اعتقادی دارد یا نه. برتون این قدرت را دارد که از تخیلیترین شخصیتها و اتفاقات، واقعیترینهایشان را شکل دهد و تماشاگر خواهناخواه در دو ساعت تماشای فیلم همه این اتفاقات ماوراءالطبیعه را باور میکند و با آن همراه میشود.
فیلم از گزافهگویی پرهیز دارد و هیچ نما و سکانس اضافهای ندارد. همه چیز به غایت حسابشده و درست پیش میرود و حرکت از جهان واقعی به جهان پس از مرگ به قدری ملموس و لطیف رخ میدهد که به نظر میرسد شخصیتها گریز و گزیری از آن ندارند.
در عین حال که فیلم هجویهای بر سینمای وحشت است (و اصلا درباره سینماست که یکی از مهمترین مایههای آثار برتون را شکل میدهد)، به شدت پایبند است به واقعیت. به یک معنی فیلم در جهان خودش داستان بسیار واقعیای را روایت میکند و از ما میخواهد که باورش کنیم. این داستان که در جهان خارج از فیلم ممکن است غیرقابل باورترین داستان جهان به نظر برسد، با تمهیدات ویژه برتون و توانایی فیلمسازیاش، داستانی «رئالیستی» به نظر میرسد در حالی که با وقایعی به غایت سوررئال طرف هستیم که نسبتی با واقعیت ندارد.
نقطه قوت فیلم از همین جا نشأت میگیرد؛ این که برتون در نقبی به درون دنیای ذهنی پیچیدهاش -که گاه تلخ و سیاه هم به نظر میرسد- راهکاری برای گریز از آن مییابد: جایی که میتواند تمام نقطههای سیاه ذهنش -از کودکی تا به امروز- را با زبانی شاد و سرزنده (تا آنجا که همه در کنار قطار یک طرفه مرگ در حال رقص و شادی هستند) با مخاطبش قسمت کند و ابایی نداشته باشد که برای برخی تلخ یا نامفهوم به نظر برسد؛ چیزی که برتون را برای دههها از دنیای شخصیاش دور کرده بود و چه حیف.
