مرکز پژوهشهای مجلس شورای اسلامی گزارشی درباره فقر مسکن در ایران منتشر کرد که ساعاتی پس از انتشار از روی وبسایت این مرکز حذف شد. این گزارش فاش میکرد که جمعیتی که در بافت ناکارآمد زندگی میکنند، طی سالهای اخیر افزایش یافته است.
بر اساس این گزارش، مهمترین نمود فقر مسکن در مناطق شهری، سهم بالای اجاره مسکن از هزینه کل خانوار بوده که علت اصلی آن هزینه بالای اجاره و روند افزایشی آن در مناطق شهری است.
این گزارش نشان میداد، در تقسیمات استانی، بالاترین شمار خانوادههای فاقد مسکن یا گرفتار عدم تناسب بین درآمد خاوار و هزینه مسکن، در استان تهران و البرز زندگی میکنند.
همچنین این گزارش تاکید میکند که نزدیک به ۳۳ درصد از جمعیت شهری کشور در بافت ناکارآمد زندگی میکنند که استان تهران دارای بالاترین تعداد جمعیت ساکن در بافت فرسوده و سکونتگاه غیررسمی است.
استان قم به نسبت جمعیت استانی دارای بالاترین درصد جمعیت ساکن در بافت فرسوده و سکونتگاه غیررسمی است.
در سالهای اخیر گزارشهای مختلفی از فرسودگی بافت مناطق شهری در نقاط مختلف ایران منتشر شده است.
در سال ۱۳۹۹، مهدی عبوری، معاون وقت وزارت راه و شهرسازی ایران اعلام کرد که حدود یک چهارم جمعیت کشور در بافتهای فرسوده، ناکارآمد و سکونتگاههای غیررسمی زندگی میکنند.
عبوری با اشاره به اینکه در سطح کشور بیش از ۱۴۸ هزار هکتار بافت فرسوده، سکونتگاه غیررسمی و ناکارآمد وجود دارد، گفت ۲۰ میلیون نفر در این بافتها و سکونتگاهها اقامت دارند.
آمار جدید مرکز پژوهشهای مجلس، نشان میدهد که تعداد ساکنان در بافتهای فرسوده کشور افزایش یافته است.
همچنین بر اساس این گزارش، سهم هزینه اجاره به هزینه خانوار مستاجر طی دهه ۱۳۹۰ روندی افزایشی داشته و برای سال ۱۴۰۱ حدود ۳۶ درصد است.
در مقیاس بینالمللی، سهم هزینه مسکن خانوار در کشور برای سال ۱۴۰۱ حدود ۱.۶ برابر سهم هزینه مسکن اتحادیه اروپا در سال ۲۰۲۲ بوده است.
با توجه به سهم بالای هزینه مسکن، برای خانوارهای شهری سه دهک اول درآمدی در سال ۱۴۰۱، شاخص طول دوره انتظار برای خانهدار شدن به طور متوسط حدود نیم قرن برآورد شده است.
همچنین در سال ۱۴۰۱ خانوارهای زن سرپرست در حدود ۱.۲ برابر خانوارهای مرد سرپرست دچار بدمسکنی و در حدود ۱.۱ برابر دچار عدم دسترسی به مسکن متناسب با استطاعت خود هستند. نرخ بدمسکنی در طبقات پائین جامعه و در فقرا هم بیش از دو برابر غیر فقراست.
یکی از مواردی که جامعهشناسان در سالهای گذشته بارها به آن اشاره کردهاند، تاثیر تورم بر کوچک شدن طبقه متوسط و سقوط این طبقه به زیر خط فقر است که تاثیر آن بیشتر از همه در بازار مسکن نمود پیدا میکند.
پیشتر ایران اینترنشنال در گزارشی درباره بحران مسکن، از افزایش تقاضا برای خانههای اشتراکی خبر داده بود.
خبرگزاری ایلنا روز ۱۶ مهر ماه در گزارشی نوشت گروهی از کارگران پتروشیمی ارغوانگستر ایلام، با حضور در مقابل ساختمان دادگستری شهرستان چوار، خواستار آزادی همکاران خود شدند.
ایلنا به نقل از یک منبع کارگری در شهرستان چوار نوشت که این تجمع کارگران بیکار شده، در حمایت از کارگرانی صورت گرفت که در جریان اعتراضات اخیر کارگران پتروشیمی ارغوانگستر به صورت تلفنی احضار شده و پس از آن، بازداشت و به مکانی نامعلوم منتقل شدند.
این منبع آگاه با بیان این که در اعتراض روز دوشنبه، دهها کارگر بیکار شده پتروشیمی ارغوانگستر حاضر شدند، افزود: «اعتراض کارگران پتروشیمی ارغوانگستر ایلام در حالی از حدودا سه ماه پیش ادامه پیدا کرده که آنها خواستار بازگشت به کار و تعیین تکلیف وضعیت شغلی خود هستند.»
به گفته این منبع آگاه، تمامی کارگران از بومیان منطقه و شهرستان چوار هستند که بعد از سالها کار و تلاش در پتروشیمی، هماکنون برای تامین معاش خانوادههای خود خواهان بازگشت به کار هستند.
او با بیان این که کارگران این واحد به دلیل افزایش فشارهای مالی حاضرند با دستمزد کم در پتروشیمی ارغوانگستر مشغول به کار شوند، گفت: «اعتراض کارگران پتروشیمی ارغوانگستر بعداز سه ماه بیکاری، صرفا برای بازگشت به کار است.»
این فعال کارگری در گفتوگو با ایلنا، منع کارگران از اجتماع صنفی را «ناعادلانه و غیرقانونی» دانست.
خودسوزی و خودکشی کارگران پتروشیمی چوار
خبر خودسوزی دو تن از معترضان در تجمع روز دوشنبه کارگران چوار در حالی منتشر شد که در سالهای گذشته گزارشهای بسیاری درباره خودسوزی و خودکشی شماری از کارگران بیکار شده این پتروشیمی منتشر شده است.
(به توصیه کارشناسان اگر با کسی یا کسانی روبهرو میشوید که از جملهها و عبارتهایی نشاندهنده افسردگی یا تمایل به پایان زندگی استفاده میکنند، از آنان بخواهید با پزشک معتمد، نهادهایی که در این زمینه فعالیت میکنند یا فردی مورد اعتماد درباره نگرانیهایشان صحبت کنند. اگر به خودکشی فکر میکنید، در ایران با اورژانس اجتماعی با شماره تلفن ۱۲۳ تماس بگیرید.)
خبرگزاری ایلنا روز سوم مرداد امسال گزارش داد در طول یک هفته سه نفر در چوار ایلام دست به خودکشی زدند که دو نفرشان کارگران پیمانکاری پتروشیمی ارغوانگستر هستند.
طبق این گزارش، این افراد به تازگی از کار بیکار شده بودند و نفر سوم نیز همسر یکی دیگر از کارگران بیکار شده همین پتروشیمی است.
ایلنا، روز ۹ مرداد ۱۴۰۲ نیز در گزارشی نوشت چهار کارگر پتروشیمی چوار ایلام در یک سال اخیر خودکشی کردهاند.
طبق این گزارش، پس از آخرین مورد خودکشی که حیدر محسنی، کارگر با ۱۸ سال سابقه کار بود، کارگران مقابل فرمانداری تجمع کردند.
مرداد ۱۴۰۱ نیز دو کارگر این مجتمع پتروشیمی به نامهای محمد منصوری و علی محمدکریمی، از اهالی روستای آبزا و شهر چوار خودکشی کردند.
دی ۱۴۰۱ هم آرش تبرک، یک کارگر پیمانکاریِ پتروشیمی چوار در پی مصرف قرص برنج جان خود را از دست داد.
به گفته متخصصان، رشد بیعدالتی، فقر، فساد، سرکوب و ناکامی در ایران باعث شده تا سلامت روان جامعه در معرض خطر جدی قرار بگیرد.
در این میان کارگران به طور ویژه بارها در اعتراض به موارد مختلف از جمله پرداخت نشدن دستمزد، پایین بودن میزان آن و اخراج از کار، تجمع اعتراضی برگزار کردهاند.
با وجود برگزاری این تجمعات، حکومت پاسخ درخوری به ایشان نداده است و در موارد بسیاری، فعالان کارگری را بازداشت کرده است.
بیشتر بخوانید: شکاف ۱۵ میلیون تومانی دستمزد و هزینههای زندگی کارگران
این شهروندان در زندانهای مختلف ایران از جمله در شهرهای اصفهان، اهر، اهواز، ایلام، بم، بیرجند، تبریز، تربت حیدریه، خمین، زنجان، سراوان، سمنان، شیراز، کاشان، کرج، کرمان، کهنوج، گرگان و مشهد، به دار آویخته شدهاند.
اعدام این زندانیان با اتهامات مختلف از جمله «قتل شهروندان، قتل ماموران انتظامی، نگهداری یا حمل مواد مخدر و تجاوز به عنف» صورت گرفته است.
اعدام این افراد از سوی منابع مختلف حقوق بشری از جمله خبرگزاری هرانا، سازمان حقوق بشر ایران، کردپا، حالوش و برخی نیز در خبرگزاریهای داخل ایران اطلاعرسانی شده است.
۱۱ مهر ماه سیاهترین روز اعدامها در هفت روز گذشته است. طی این روز دستکم ۱۹ زندانی در زندانهای ایران به دار آویخته شدند.
پس از آن، ۱۰ مهر نیز با ۱۲ اعدام از پراعدامترین روزهای هفت روز گذشته در زمینه اعدام شهروندان در ایران بوده است.
از میان افراد اعدامشده در هفت روز گذشته، سه نفر زن و ۴۰ تن، مرد بودهاند.
حکم دو تن از اعدامشدگان این بازه زمانی، روز ۹ مهر ماه، در ملاء عام و مقابل چشمان مردم در شهرستان خمین اجرا شد.
این دو زندانی در خصوص پرونده قتل یک مامور انتظامی و به اتهام «مشارکت در محاربه»، از سوی دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به اعدام در ملاء عام محکوم شده بودند.
سایت هرانا روز اول مهر ماه در تازهترین گزارش ماهانه خود درباره وضعیت نقض حقوق بشر در ایران نوشت در شهریور امسال دستکم ۵۲ نفر در زندانهای سراسر ایران به دار آویخته شدند.
طبق این گزارش، دستگاه قضایی جمهوری اسلامی در این بازه زمانی ۱۴ تن را به اعدام محکوم کرد و حکم اعدام چهار تن دیگر را تایید کرد.
به گزارش سازمانهای حقوق بشری، از ابتدای سال جاری میلادی بیش از ۵۱۴ نفر، از جمله ۱۸ زن در زندانهای مختلف ایران به دار آویخته شدهاند.
اکنون در آستانه ۱۰ اکتبر، روز جهانی مبارزه با اعدام، این آمارها نشان میدهند جمهوری اسلامی به اجرای احکام اعدام در ایران شدت بخشیده و موجی از اعدام شهروندان را در روزهای گذشته به راه انداخته است.
حمایت از کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»
کارزار اعتصاب غذای زندانیان سیاسی با نام کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» که از بهمن ۱۴۰۲ برای توقف اعدامها از سوی زندانیان سیاسی محبوس در زندان قزلحصار کرج آغاز شد، روز سهشنبه ۱۷ مهر ماه وارد سیوهفتمین هفته خود خواهد شد.
تا به امروز زندانیان ۲۲ زندان ایران شامل زندانهای اوین، قزلحصار، مرکزی کرج، تهران بزرگ، خرمآباد، نظام شیراز، اسدآباد اصفهان، بم، مشهد، قائمشهر، لاکان رشت، اردبیل، تبریز، ارومیه، خوی، نقده، سلماس، سقز، بانه، مریوان، کامیاران و اراک به این کارزار پیوستهاند و هر سهشنبه دست به اعتصاب غذا میزنند.
سازمان حقوق بشر ایران و کارزار جهانی نه به اعدام در ایران، قرار است روز ۱۷ مهر، ۲۴ ساعت برنامه زنده با همکاری و مشارکت نهادها، سازمانها و گروههای حقوق بشری، مدنی و سیاسی در حمایت از این کارزار برگزار کنند.
برگزارکنندگان این برنامه از همگان خواستهاند تا در این روز به پیشواز روز جهانی علیه مجازات مرگ بروند و از کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» زندانیان در ایران حمایت کنند.
سازمان عفو بینالملل در آخرین گزارش سالانه خود با اشاره به افزایش چشمگیر اعدام در ایران نوشت که نزدیک به ۷۵ درصد از کل اعدامهای ثبتشده در سال ۲۰۲۳ در جهان، در ایران انجام شده است.
طبق این گزارش، جمهوری اسلامی بعد از خیزش «زن، زندگی، آزادی»، استفاده از مجازات اعدام را برای القای وحشت در میان مردم و تشدید کنترل خود بر قدرت افزایش داده است.
بیشتر بخوانید: انتقام از «زن، زندگی، آزادی» با افزایش اعدامهای سیاسی