انجام فعالیت‌های روزمره در استقلال بیماران مبتلا به زوال عقل موثر است

بر این اساس، محققان به تازگی در کهکشان راه شیری یک سوسو زدن مداوم و شراره‌های بزرگ‌تری را مشاهده کرده‌اند که تقریبا یک تا سه بار در هر ۲۴ ساعت رخ می‌دهند.

بر پایه این مشاهده، این سیاه‌چاله با جرمی چهار میلیون برابر خورشید، سنگین‌ترین جرم کهکشان راه شیری است و در فاصله‌ حدود ۲۶ هزار سال نوری از زمین قرار دارد.

بسیاری از کهکشان‌ها در مرکز خود سیاه‌چاله‌هایی بسیار فعال دارند اما کمان اِی، نسبتا آرام است.

با این حال، مشاهدات جیمز وب نشان می‌دهد که دیسک چرخانی از گاز و غبار که تحت تاثیر گرانش جذب می‌شود، در حال تغییر و تحول است و این اتفاقات، احتمالا ناشی از گاز و میدان‌های مغناطیسی قوی است.

محققان این پدیده‌ها را به شراره‌های خورشیدی اما در ابعادی بسیار عظیم‌تر تشبیه کرده‌اند.

این مشاهدات درک ستاره‌شناسان را از نحوه‌ تعامل سیاه‌چاله‌ها با محیط اطرافشان، عمیق‌تر می‌کنند.

منجمان در اردیبهشت ماه برای اولین بار تصویری از کمان اِی که مرموزترین جرم کهکشان راه شیری دانسته می‌شود، تهیه کردند.

تصویر تازه با کمک شبکه‌ای از رادیوتلسکوپ‌ها در اطراف زمین، از قطب جنوب گرفته تا قطب شمال تهیه شد.

تلسکوپ فضایی جیمز وب سال ۲۰۲۱ به فضا پرتاب شد و قدرتمندترین تلسکوپی است که تا به حال به فضا پرتاب شده است. این تلسکوپ نتیجه کار و تحقیقات حدود ۱۰ هزار نفر با صرف بودجه‌ای ۱۰ میلیارد دلاری است که به وسیله ناسا، آژانس فضایی اروپا و آژانس فضایی کانادا، هدایت می‌شود.

سال ۲۰۲۰، جایزه نوبل فیزیک به سه فیزیکدان رسید که درباره سیاه‌چاله‌ها پژوهش کرده‌اند.

این جایزه به طور مشترک به راجر پِنروز از بریتانیا، آندریا گِز از آمریکا و همکار آلمانی او، راین هارد گِنزِل اهدا شد.

مایکروسافت در مقاله خود در نشریه علمی نیچر توضیح داد که ماده جدیدی با استفاده از آرسنید ایندیم (نوعی نیمه‌هادی) و بخشی از آلومینیوم (یک ابررسانا در دماهای پایین) ساخته که در دمای ۴۰۰ درجه زیر صفر نوعی رفتار ماورایی از خود نشان می‌دهد.

بر اساس اعلام مایکروسافت، این شرکت توانسته است هشت کیوبیت توپولوژیکی را روی یک چیپ قرار دهد و در آینده ممکن است مقیاس آن به یک میلیون کیوبیت برسد.

کیوبیت‌ها واحدهای اطلاعاتی در محاسبات کوانتومی‌ هستند و نسبت به بیت‌ها که واحدهای اطلاعاتی در کامپیوترهای کلاسیک امروزی به‌ شمار می‌روند، ظریف‌تر و در برابر نویزهای محیطی حساس‌تر هستند.

در سال ۱۳۹۲ و پس از انتشار برخی از اسناد آژانس امنیت ملی آمریکا از سوی ادوارد اسنودن، پیمانکار پیشین آژانس امنیت ملی آمریکا، مشخص شد که این آژانس در کار ساختن یک اَبَرکامپیوتر کوانتومی بسیار قوی است.

کیوبیت توپولوژیکی می‌تواند توسعه همه چیز را از باتری گرفته تا دارو و هوش مصنوعی، تسریع کند.

به گفته مایکروسافت، یک تراشه با یک‌میلیون کیوبیت می‌تواند شبیه‌سازی‌هایی را انجام دهد که بسیار دقیق‌ هستند.

یک کامپیوتر معمولی با بیت‌ها کار می‌کند که یا به صورت صفر یا یک نمایش داده می شود. بیت‌های کوانتومی می‌تواند هم‌زمان هم به صورت صفر و هم به صورت یک نمایش داده شود.

این خاصیت به کامپیوترهای کوانتومی امکان می‌دهد که بخش بزرگی از محاسبات ریاضی لازم را برای حل کلیدهای پیچیده رمزگذاری شده، دور بزنند.

با این حال این فن‌آوری هنوز هم خطاهای زیادی دارد و برخی متخصصان بر این باورند که تا ساخت ابریارانه کوانتومی هنوز مدت زیادی باقی مانده است.

نشریه تلگراف با اشاره به افزایش روزافزون موارد ابتلا به اختلال پردازش شنوایی در میان نسل جوان نوشت که متخصصان شنوایی‌سنجی سرویس سلامت ملی بریتانیا (NHS) استفاده گسترده از هدفون‌های نویزگیر را عامل بروز این مشکلات عصبی در مغز جوانان می‌دانند.

به گفته این متخصصان، تعداد زیادی از جوانان با شکایت از مشکلات شنوایی به آن‌ها مراجعه می‌کنند اما معاینات نشان می‌دهند گوش این افراد سالم است و مشکل اصلی به ناتوانی مغز در پردازش صداها برمی‌گردد.

این اختلال که با نام «اختلال پردازش شنوایی» (APD) شناخته می‌شود، زمانی رخ می‌دهد که مغز در درک و تفکیک صداها و کلمات از نویز پس‌زمینه، دچار مشکل می‌شود.

افراد مبتلا به این اختلال در موقعیت‌های اجتماعی برای گفت‌وگو با مشکل مواجه می‌شوند و شنیدن دستورالعمل‌ها در محیط کار یا مدرسه برایشان دشوار است. همچنین درک افرادی که تند صحبت می‌کنند یا لهجه‌های متفاوت دارند، برای آن‌ها چالش‌برانگیز است.

سوفی، دختر ۲۵ ساله‌ای که در لندن به‌عنوان کارمند در یک اداره کار می‌کند، پس از این‌که بارها به او گفته شد خوب گوش نمی‌دهد، حواس پرت است یا کمی گیج می‌زند، متوجه شد به این اختلال مبتلاست.

او گفت: «صداها را می‌شنوم اما نمی‌توانم تشخیص دهم از کجا می‌آیند. می‌دانم چه کسی در حال صحبت است اما مغزم نمی‌تواند به سرعت حرف‌هایش را پردازش کند.»

سوفی در ادامه توضیح داده است که در کلاس‌های دانشگاه، حرف‌های استاد برایش نامفهوم به نظر می‌رسید و به همین دلیل ترجیح می‌داد به جای حضور در کلاس، سخنرانی‌‌های ضبط شده را با زیرنویس تماشا کند.

متخصص شنوایی‌سنج سوفی معتقد است استفاده از هدفون‌های نویزگیر به مدت پنج ساعت در روز، باعث این مشکل شده‌ است.

او از متخصصانی است که خواستار تحقیقات بیشتر درباره رابطه این اختلال با استفاده بیش از حد از هدفون هستند.

شنیدن و گوش دادن

رنه آلمیدا، مدیر بخش شنوایی‌سنجی بزرگسالان در بیمارستان امپریال کالج لندن، به تازگی شاهد افزایش مراجعه جوانان به این بخش است.

به گفته او، شنیدن صداهای متنوع برای مغز انسان بسیار ضروری است تا بتواند تشخیص دهد که روی کدام صدا باید تمرکز کند.

آلمیدا در گفت‌وگو با بی‌بی‌سی جهانی تاکید کرد: «بین شنیدن و گوش دادن تفاوت وجود دارد. ما متوجه شده‌ایم که مهارت‌های گوش دادن در حال آسیب دیدن است.»

پیش‌تر این اختلال بیشتر با مواردی مانند آسیب مغزی در دوران کودکی، عفونت گوش یا نقص ژنتیکی مرتبط بود اما امروز تعداد زیادی از افراد بدون داشتن این سوابق نیز به این اختلال مبتلا می‌شوند.

متخصصان شنوایی‌سنجی در حال بررسی این موضوع هستند که آیا استفاده از هدفون‌های نویزگیر می‌تواند یکی از عوامل این مشکل باشد یا خیر.

این هدفون‌ها گرچه می‌توانند از گوش در برابر صداهای آزاردهنده محافظت کنند اما به گفته کارشناسان، استفاده از آن‌ها ممکن است باعث شود مغز توانایی طبیعی خود را «در تشخیص و جداسازی صداهای محیطی» از دست بدهد.

توانایی جداسازی صداهای محیطی

کلر بنتون، معاون آکادمی شنوایی‌سنجی بریتانیا، معتقد است وقتی صداهای روزمره مثل صدای قطار یا بوق ماشین‌ها با هدفون مسدود می‌شوند، ممکن است مغز کم‌کم توانایی‌اش را در تفکیک و پالایش صداها از دست بدهد: «با استفاده از این هدفون‌ها، شما خودتان را در یک محیط غیرطبیعی قرار می‌دهید که فقط صداهای دل‌خواهتان را می‌شنوید و مغزتان دیگر مجبور نیست برای تشخیص صداها تلاش کند.»

بنتون توضیح داد که مهارت‌های پیچیده شنیداری مغز تا اواخر دوره نوجوانی در حال تکامل است. به همین دلیل، استفاده مداوم از هدفون‌های نویزگیر در این سن می‌تواند روند طبیعی رشد توانایی‌های مغز در پردازش گفتار و صدا را مختل کند.

در حال حاضر، بیمارستان سلطنتی گوش و حلق و بینی وایستمن تنها مرکز سیستم درمان ملی بریتانیا در انگلستان است که ارزیابی کامل اختلال پردازش شنوایی را انجام می‌دهد و بیماران باید دست‌کم ۹ ماه برای دریافت نوبت صبر کنند.

به گفته پروفسور دوریس-اوا بامیو که مسئول انجام این ارزیابی‌ها است، زمان‌بر بودن فرآیند تشخیص یکی از دلایل این صف طولانی است: «این یک روند پرهزینه است چون فراتر از یک تست ساده شنوایی‌سنجی است. هر آزمایش می‌تواند تا دو ساعت طول بکشد و نیاز به بررسی‌های تکمیلی دارد. برای بزرگسالان، ارزیابی شناختی هم لازم است و در مورد کودکان، گاهی باید با روان‌شناس تربیتی هم مشورت شود.»

تماشای برنامه‌ها با زیرنویس

از زمان شیوع کرونا، عادت‌های مردم در گوش دادن به موسیقی و تماشای ویدیو و تلویزیون تغییر کرده ‌است.

بر اساس نظرسنجی موسسه یوگاو، بیش از ۶۰ درصد جوانان ۱۸ تا ۲۴ ساله، برنامه‌های مورد علاقه‌شان را با زیرنویس تماشا می‌کنند.

به گفته دکتر امجد محمود، رییس بخش شنوایی‌سنجی بیمارستان گریت اورموند استریت، تعداد مراجعه‌کنندگان زیر ۱۶ سال به کلینیک این بیمارستان به‌طور چشم‌گیری افزایش یافته ‌است.

روش‌های درمانی متنوعی برای این اختلال وجود دارد که متخصصان سعی می‌کنند با این روش‌ها، به گوش و مغز فرد آموزش دهند چطور کلمات را از میان صداهای اطراف تشخیص دهند.

این روش‌ها شامل بازی‌های تلفن همراه و سمعک‌های ضعیف می‌شوند که به بیمار کمک می‌کنند تا مهارت تشخیص صداها را تمرین کند.

گاردین در گزارشی با اشاره به تجربه لورین کلی، مجری سرشناس تلویزیون بریتانیا، نوشت که او در سال ۲۰۱۷ تصمیمی شجاعانه گرفت؛ کلی قصد داشت با یک چهره سرشناس درباره خشکی واژن در دوران یائسگی مصاحبه کند اما هیچ‌کس حاضر به گفت‌وگو در این زمینه نشد و سرانجام لورین کلی، تصمیم گرفت خودش پیشگام شود.

او در برنامه صبحگاهی پرطرفدارش، برای نخستین بار درباره تجربه شخصی‌اش از یائسگی صحبت کرد و از تاثیر عمیق این دوران بر زندگی روزمره‌اش گفت.

این اقدام، تبدیل به نقطه عطفی در شکستن تابوی صحبت درباره خشکی واژن در دوران یائسگی در رسانه‌های بریتانیا شد.

هفت سال پس از آن گفت‌وگوی تاثیرگذار، چهره‌های سرشناس بسیاری از جمله میشل اوباما، سلما هایک و گوینت پالترو، درباره تجربیات یائسگی خود سخن گفتند.

این گفت‌وگوها به زنان بسیاری کمک کرد تا بدانند در مسیری که حدود ۱۳ میلیون نفر در بریتانیا آن را تجربه می‌کنند، تنها نیستند.

خشکی واژن، عارضه‌ای فراتر از یک مشکل جزیی

با وجود گسترش گفت‌وگوها درباره یائسگی، خشکی واژن همچنان موضوعی است که کم‌تر درباره آن صحبت می‌شود.

داوینا مک‌کال، مجری تلویزیون، در مستند سال ۲۰۲۱ خود با عنوان «جنسیت، افسانه‌ها و یائسگی»، پرده از واقعیت دردناک این عارضه برداشت.

مک‌کال در این مستند توضیح داد خشکی واژن برای او به حدی شدید بوده که حتی پاک کردن ناحیه اندام جنسی پس از استفاده از دستشویی برایش عذاب‌آور بوده است.

این عارضه که پیش از این به‌عنوان آتروفی ولوواژینال شناخته می‌شد و اکنون به سندرم تناسلی-ادراری یائسگی (GSM) تغییر نام داده، بین ۶۰ تا ۸۰ درصد زنان را درگیر می‌کند.

کاهش سطح استروژن در دوران یائسگی باعث نازک شدن و کاهش انعطاف‌پذیری بافت واژن می‌شود.

با این حال، مطالعات نشان می‌دهند یک‌سوم زنان مبتلا هرگز این مشکل را با پزشک خود در میان نمی‌گذارند.

پیامدهای جدی تشخیص دیرهنگام

دکتر هیثم هامودا، متخصص زنان و مسئول بخش یائسگی بیمارستان کینگز کالج، در مصاحبه با گاردین، از موانع متعدد در مسیر درمان این عارضه گفت.

او توضیح داد که اگرچه بیشتر پزشکان عمومی اطلاعات کافی دارند و خدمات خوبی ارائه می‌دهند اما تفاوت‌های قابل توجهی در دسترسی به خدمات درمانی وجود دارد؛ بخشی از مشکل به خدمات در دسترس، گزینه‌های درمانی پیشنهادی و میزان راحتی بیمار در طرح موضوع برمی‌گردد.

تجربیات دکتر هامودا نشان می‌دهند شدت مشکل، گاه به حدی است که برخی بیماران حتی تحمل پوشیدن لباس زیر ندارند. اما مسئله نگران‌کننده‌تر، تاثیر این عارضه بر آزمایش‌های غربالگری سرطان دهانه رحم است.

او توضیح داد که در مواردی، خشکی شدید واژن مانع از باز شدن اسپکولوم می‌شود: «در چنین شرایطی مجبوریم از بیمار بخواهیم دو ماه استروژن واژینال مصرف و سپس برای پاپ اسمیر مراجعه کند.»

به گفته این متخصص، چنین موقعیتی بیش از آنچه تصور می‌شود رایج است و می‌تواند روند تشخیص زودهنگام سرطان را با مشکل مواجه کند.

دکتر رنه هوندرکمپ، پزشک عمومی و متخصص یائسگی نیز تاکید کرد که این مشکل می‌تواند فعالیت‌های روزمره مانند ورزش، دوچرخه‌سواری و حتی بالا رفتن از پله‌های ایستگاه مترو را غیرممکن سازد.

او یادآور شد که خشکی واژن تنها مختص دوران یائسگی نیست و می‌تواند در شرایط دیگری نیز رخ دهد: «برای مثال، شیردهی طولانی‌مدت بیش از شش ماه می‌تواند سطح استروژن را به حدی کاهش دهد که منجر به خشکی واژن شود. مصرف قرص‌های ضدبارداری یا داروهای ضدافسردگی نیز با سرکوب تولید هورمون‌های طبیعی بدن می‌توانند این عارضه را ایجاد کنند.»

آثار اجتماعی درمان دیرهنگام

چهار سال پیش، امیلی ۴۴ ساله که به درخواست خودش نامش تغییر کرده، با دردی شدید مواجه شد که آن را به «فرو کردن یک میله داغ» تشبیه می‌کند.

او بلافاصله به دنبال کمک پزشکی رفت اما چون علائمش در ۴۰ سالگی شروع شده بود، پزشکان یائسگی زودرس را در نظر نگرفتند.

امیلی گفت: «این وضعیت فاجعه‌بار بود، درد به حدی بود که تمرکز را برایم غیرممکن می‌کرد. چهار شغل را در چهار سال از دست دادم. خانه‌ام را فروختم و از دوستانم دور شدم تا پس‌اندازی برای روزهای ناتوانی داشته ‌باشم. این شرایط تاثیر عمیقی بر سلامت روانی‌ام گذاشته ‌است.»

او معتقد است تاخیر طولانی در تشخیص و درمان صحیح، باعث وخیم‌تر شدن شرایطش شده ‌است.

امیلی در حال حاضر علاوه بر درمان خشکی واژن، به طور مجزا برای عفونت ادراری مزمن نیز تحت درمان است.

راه‌های درمان و اهمیت آگاهی‌بخشی

دکتر پائولا بریگز، متخصص سلامت جنسی و تولیدمثل در بیمارستان زنان لیورپول، معتقد است برخلاف سایر علائم یائسگی که با گذر زمان کاهش می‌یابند، سندرم ژنیتواوریناری به تدریج بدتر می‌شود و درمان آن دشوارتر است.

او پیشنهاد داد همه زنان از حدود ۴۵ سالگی باید استروژن واژینال دریافت کنند.

استروژن واژینال، برخلاف سایر اشکال هورمون درمانی، خطر سرطان پستان را افزایش نمی‌دهد و حتی برای بیشتر زنانی که سابقه سرطان پستان دارند نیز قابل استفاده است.

مرطوب‌کننده‌ها و روان‌کننده‌های واژینال نیز می‌توانند به عنوان درمان اولیه مورد استفاده قرار گیرند اما آگاهی‌بخشی در این زمینه، کلید اصلی حل مشکل است.

متخصصان تاکید می‌کنند که خشکی واژن، برخلاف تصور رایج، بخشی اجتناب‌ناپذیر از روند پیری نیست و زنان نباید درد ناشی از آن را در سکوت تحمل کنند.

این عارضه در اکثر موارد با تشخیص به‌موقع و درمان مناسب قابل کنترل است.

افسردگی و تفاوت‌های بنیادین زنان و مردان

وب‌سایت «سایکولوژی تودی» در توضیح تفاوت نشانه‌های افسردگی در مردان و زنان نوشت افسردگی در زنان معمولا خود را با علائم آشکاری مانند گریه و گوشه‌گیری نشان می‌دهد، اما در مردان داستان متفاوت است.

مردان افسرده اغلب با رفتارهای پرخاشگرانه، ریسک‌پذیری بالا و بی‌حسی عاطفی واکنش نشان می‌دهند.

متخصصان سلامت روان در تلاش برای ارائه خدمات درمانی به مردان، همچنان از روش‌هایی استفاده می‌کنند که برای زنان طراحی شده‌ است.

این رویکرد یکسان، بدون توجه به تفاوت‌های عمیق روانشناختی، فرهنگی و زیستی میان مردان و زنان، نه‌تنها کمکی به درمان مردان نمی‌کند، بلکه می‌تواند آسیب‌زا نیز باشد.

این تفاوت‌ها تنها به عوامل زیستی محدود نمی‌شوند، بلکه ریشه در انتظارات اجتماعی و فرهنگی از مردان دارند.

در جامعه امروز، مردان از کودکی می‌آموزند که باید قوی باشند و احساسات خود را پنهان کنند. این الگوی رفتاریِ عمیقا ریشه‌دار باعث می‌شود آن‌ها در مواجهه با مشکلات روانی، کمتر به دنبال کمک متخصصان بروند.

تفاوت‌های زیستی و عصب‌شناختی مردان و زنان

پژوهش‌های علمی حاکی از آن است که علاوه بر عوامل فرهنگی، ساختار مغز و سیستم‌های هورمونی مردان و زنان به شیوه‌های متفاوتی به استرس واکنش نشان می‌دهند.

در حالی که زنان در شرایط استرس‌زا به رفتارهای مراقبتی و جست‌وجوی حمایت اجتماعی تمایل دارند، مردان بیشتر به سمت «واکنش‌های جنگ یا گریز» کشیده می‌شوند.

این تفاوت‌ها ریشه در ساختارهای متفاوت مغزی و سطوح متغیر هورمون‌ها دارد. برای نمونه، سطوح متفاوت تستوسترون و استروژن می‌تواند بر نحوه پردازش استرس و واکنش‌های هیجانی تاثیر بگذارد.

همچنین مسیرهای عصبی متفاوت در پردازش اطلاعات هیجانی می‌تواند توضیح دهد که چرا مردان و زنان از روش‌های متفاوتی برای مقابله با استرس استفاده می‌کنند.

این تفاوت‌های زیستی نشان می‌دهد چرا برخی روش‌های درمانی مبتنی بر گفت‌وگو و حمایت اجتماعی که برای زنان موثر است، ممکن است برای مردان کارآیی لازم را نداشته‌ باشد.

چالش‌های سیستم درمانی موجود

سیستم فعلی سلامت روان که بیشتر بر پایه تجربیات و نیازهای زنان شکل گرفته، در درمان مردان با موانع جدی روبه‌رو است.

برای مثال، جلسات گروه‌درمانی که بر ابراز احساسات تاکید دارند، اغلب برای مردانی که با این نوع رویکرد راحت نیستند، نتیجه معکوس می‌دهد.

روش‌های درمانی مبتنی بر خودکاوی عاطفی که در درمان زنان موفق عمل کرده‌اند، ممکن است برای مردان نه‌تنها مفید نباشند، بلکه احساس شرم و ناکارآمدی را در آن‌ها تشدید کنند.

همچنین تمرین‌های مبتنی بر ذهن‌آگاهی و مراقبه که نیازمند آرامش و درون‌نگری است، با روحیه عمل‌گرای مردان که ترجیح می‌دهند مشکلات را به شکل مستقیم حل کنند و به دنبال هدف‌گذاری هستند، همخوانی ندارد.

این مساله می‌تواند به ترک زودهنگام درمان یا عدم پیگیری آن منجر شود.

راهکارهای نوین برای درمان موثر

برای حل این چالش‌ها، نیاز به تغییری بنیادین در نظام سلامت روان دیده می‌شود.

رویکردهای درمانی باید به گونه‌ای طراحی شوند که با ویژگی‌های خاص مردان همخوانی داشته‌ باشند. در این شیوه درمانی می‌توان از فعالیت‌های بدنی، تمرین‌های هدفمند و کارگاه‌های مهارت‌آموزی استفاده کرد که برای مردان موثرتر از روش‌های صرفا درون‌نگرانه است.

درمانگران باید بیاموزند چگونه درمان را به زبانی ارائه دهند که برای مردان قابل پذیرش باشد. در این مسیر، به جای تاکید بر آسیب‌پذیری، می‌توان بر مفاهیمی مانند قدرت شخصی و رشد فردی تمرکز کرد.

آموزش و آگاهی‌رسانی

یکی از مهم‌ترین گام‌ها در بهبود شاخص سلامت روان مردان، آموزش متخصصان درباره تفاوت‌های جنسیتی در بروز و درمان مشکلات روانی است.

درمانگران باید بیاموزند که چگونه علائم خاص افسردگی و اضطراب در مردان را تشخیص دهند و به جای اصرار بر روش‌های معمول گفت‌وگودرمانی، از شیوه‌های عملی و هدفمند استفاده کنند.

همچنین لازم است جامعه درک بهتری از اهمیت سلامت روان مردان پیدا کند. باید این پیام را منتقل کرد که کمک خواستن نه تنها نشانه ضعف نیست، بلکه نشان‌دهنده قدرت و مسئولیت‌پذیری است.

سلامت روان مردان موضوعی است که نمی‌توان آن را با رویکردهای سنتی و یکسان حل کرد. ما نیاز به درک عمیق‌تر تفاوت‌های جنسیتی و طراحی راهکارهای متناسب با نیازهای خاص مردان داریم.

تنها با چنین رویکرد جامع و هدفمندی می‌توان امیدوار بود که مردان بیشتری برای حفظ سلامت روان خود قدم پیش بگذارند و از خدمات درمانی مناسب بهره‌مند شوند.

این تغییر نه تنها به نفع مردان، بلکه به نفع کل جامعه خواهد‌ بود، چرا که سلامت روان مردان تاثیر مستقیمی بر کیفیت روابط خانوادگی، عملکرد شغلی و در نهایت سلامت عمومی جامعه دارد.