نعیم قاسم، دبیرکل حزبالله لبنان، اعلام کرد این گروه در برابر تهدیدهای اسرائیل تسلیم نخواهد شد و علیرغم فشارهایی که برای خلع سلاح وارد میشود، این گروه حمایت جمهوری اسلامی سلاحهای خود را زمین نخواهد گذاشت.
قاسم یکشنبه ۱۵ تیر همزمان با مراسم عاشورا در یک سخنرانی تلویزیونی خطاب به هزاران هوادار حزبالله در جنوب بیروت گفت: «تهدید [اسرائیل] باعث نخواهد شد ما تسلیم را بپذیریم.»
او اضافه کرد: «ما هم برای صلح و هم برای رویارویی با اسرائیل آمادهایم. از ما نخواهید که قبل از عقبنشینی اسرائیل، سلاحهایمان را زمین بگذاریم.»
قاسم که پس از کشته شدن حسن نصرالله در حمله اسرائیل جایگزین او شد، تاکید کرد برای خلع سلاح حزبالله ابتدا باید «تجاوزگری اسرائیل» متوقف شود.
رهبران سیاسی لبنان که پس از جنگ سال گذشته میان اسرائیل و حزبالله به قدرت رسیدند، بارها بر انحصار سلاح در دست دولت تاکید کردهاند. آنها در عین حال خواستار پایبندی اسرائیل به آتشبسی هستند که در نوامبر گذشته به درگیریها پایان داد.
خبرگزاری رویترز ۱۳ تیر به نقل از سه منبع آگاه گزارش داد این گروه فرآیند بازنگری گسترده در راهبردش را آغاز کرده و در حال بررسی کاهش نقش نظامی خود است، هرچند هنوز تصمیمی برای خلع سلاح کامل نگرفته است.
پیشتر نیز منابع آگاه به شبکه العربیه گفته بودند با وجود اظهارات مکرر قاسم درباره بازسازی ساختار داخلی این گروه، حزبالله با کاهش چشمگیر توان نظامی و انسانی خود روبهرو شده است.
تمجید دبیرکل حزبالله از حمایتهای خامنهای
نعیم در ادامه سخنرانی خود در مراسم عاشورا، از مواضع علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی، در قبال حزبالله قدردانی کرد و افزود خامنهای با «شجاعت، ایمان، حمایت و راهنمایی خود از ما پشتیبانی کرده است.»
او افزود: «درود من به ملت ایران که ایستادگی کرد و مانع از رسیدن اسرائیل به اهدافش شد».
۲۶ خرداد، نشریه اکونومیست در گزارشی با اشاره به درگیری میان اسرائیل و ایران و احتمال مداخله نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی نوشت حزبالله شاید چارهای جز کنار ماندن از این جنگ نداشته باشد.
اکونومیست افزود توان نظامی حزبالله محدود شده و تحولات سیاسی داخلی نیز دست و پای این گروه را بسته است.
بر اساس اظهارات پیشین حسن نصرالله، این گروه تا اکتبر ۲۰۲۱ حدود ۱۰۰ هزار نیروی نظامی آموزشدیده در اختیار داشت.
با این حال، شبکه العربیه به نقل از منابع آگاه گزارش داد در جریان جنگ اخیر با اسرائیل، حدود ۱۰ هزار نفر از نیروهای حزبالله از خدمت خارج شدهاند و شمار فعلی نیروهای این گروه به حدود ۶۰ هزار نفر کاهش یافته است.
آینده حزبالله چه خواهد بود؟
سخنرانی اخیر قاسم در حالی ایراد شد که انتظار میرود تام باراک، فرستاده ویژه آمریکا، دوشنبه ۱۶ تیر وارد بیروت شود.
به گفته یک مقام لبنانی که نخواست نامش فاش شود، مقامهای لبنانی قرار است پاسخ خود را به درخواست باراک مبنی بر خلع سلاح حزبالله تا پایان سال جاری میلادی ارائه دهند.
مقامهای لبنانی میگویند در حال برچیدن زیرساختهای نظامی حزبالله در جنوب کشور در نزدیکی مرز اسرائیل هستند.
اسرائیل با وجود آتشبس، همچنان به حملات خود به برخی مواضع حزبالله ادامه داده و میگوید دولت لبنان بهاندازه کافی برای خلع سلاح این گروه اقدام نکرده است.
بر اساس توافق آتشبس، حزبالله موظف بود نیروهای خود را به شمال رودخانه لیتانی، در حدود ۳۰ کیلومتری مرز اسرائیل، عقب براند.
در مقابل، اسرائیل نیز متعهد شده بود نیروهایش را بهطور کامل از خاک لبنان خارج کند؛ با این حال، همچنان در پنج منطقه راهبردی، حضور نظامی دارد.
حزبالله اکنون با بحران مالی شدید و همچنین فشار فزاینده واشینگتن برای خلع سلاح و کاهش نفوذ سیاسیاش پس از روی کار آمدن دولتی جدید در لبنان رو بهرو است.
از سوی دیگر، سقوط بشار اسد، متحد اصلی حزبالله در دمشق، یکی از مسیرهای کلیدی انتقال تسلیحات از ایران به لبنان را مختل کرده است.
این گزارش که از سوی کارشناسان اسرائیلی در حوزه جنسیت و حقوق تهیه شده، «داینا» نام دارد و قرار است سهشنبه ۱۷ تیر در اورشلیم منتشر شود. دولت بریتانیا در تامین بخشی از بودجه این مطالعه مشارکت داشته است.
هدف از تهیه این گزارش «مقابله با انکار، اطلاعات نادرست و سکوت جهانی» درباره رخدادهای هفتم اکتبر عنوان شده و به گفته دستاندرکارانش، میکوشد روایت تاریخی را اصلاح و تاکید کند که حماس از خشونت جنسی بهعنوان سلاحی تاکتیکی در جنگ استفاده کرده است.
این گزارش شامل شهادت ۱۵ گروگان سابق، یک بازمانده از تلاش برای تجاوز در جشنواره موسیقی سوپِرنووا و ۱۷ نفر دیگر است که یا خود شاهد خشونتها بودهاند یا روایتهایی را شنیدهاند.
در این گزارش اشاره شده که الگوهای مشخصی در شیوه اعمال خشونت جنسی نیروهای حماس در حمله هفتم اکتبر نمایان است.
از جمله این شواهد، پیدا شدن پیکر زنانی جوان است که کاملا برهنه یا نیمهعریان و با دستهای بسته به درختها یا تیرها بسته شده و با شلیک به ناحیه تناسلی و سر به قتل رسیده بودند.
بر اساس این گزارش، شواهدی نیز از «تجاوز گروهی» به شماری از قربانیان پیش از کشتن آنها وجود دارد.
برخی شاهدان گفتهاند قربانیان تیر خورده بودند و مهاجمان حتی پس از مرگ زنان «تلاش میکردند به آنها تجاوز کنند».
ساندیتایمز بر اساس این دادهها نوشت خشونت جنسی در حمله هفتم اکتبر «گسترده و سازمانیافته» بود و مواردی از تجاوز و تجاوز گروهی دستکم در شش مکان مختلف رخ داد.
در ادامه این گزارش آمده است: «خشونت جنسی در دوران اسارت نیز ادامه داشت؛ بسیاری از گروگانهای بازگشته گزارش دادهاند که برهنه شدهاند، مورد آزار جنسی، جسمی و کلامی و حمله جنسی قرار گرفتهاند و تهدید به ازدواج اجباری شدهاند.»
بر اساس این گزارش، اکثر قربانیان یا در حین این حملات جان خود را از دست دادهاند، یا به میزانی دچار آسیب روانی شدهاند که قادر به سخن گفتن نیستند.
انتقادها از «استاندارد دوگانه» نهادها و فعالان حقوق زنان درباره تجاوز اعضای حماس
به گفته ساندیتایمز، واکنش نهادهای بینالمللی مانند نهاد زنان سازمان ملل به گزارشها درباره خشونتهای جنسی حماس در حمله هفتم اکتبر منجر به شکلگیری خشمی عمومی شده بود.
از سوی دیگر، برخی امدادگران و فعالان استدلال کرده بودند حماس بهعنوان یک سازمان «اسلامی» مرتکب تجاوز جنسی نمیشود، درحالی که نمونههایی مشخص از داعش و بوکوحرام در این زمینه پیشتر اثبات شده بود.
همچنین برخی منتقدان گفتهاند این موضوع مورد استفاده «ابزاری» دولت اسرائیل برای «توجیه جنایات» خود در غزه قرار گرفته است.
روت هالپرین-کاداری، استاد دانشگاه در حوزه فمینیسم و عضو کمیته رفع تبعیض علیه زنان در سازمان ملل که گزارش داینا به ابتکار او تهیه شده، در همین زمینه گفت: «ما احساس میکنیم که از سوی سایر زنان در سراسر جهان نادیده گرفته شدهایم. اگر استاندارد این است که حرف بازماندگان و شاهدان را باور کنیم، هیچ بهانهای برای سکوت وجود ندارد.»
این فعال حقوق زنان تاکید کرد در این مورد «استاندارد متفاوتی» به کار گرفته شد و قربانیان در «جریان سیاسیکاری» گم شدند.
او افزود: «اینکه بسیاری سکوت یا حتی آنچه اتفاق افتاد را انکار کردند، بسیار ناامیدکننده و شکستی جدی در حقوق بشر بینالمللی بود.»
سال گذشته میلادی، چند نهاد بینالمللی از جمله نماینده ویژه سازمان ملل در امور پیشگیری از خشونت جنسی، کمیسیون مستقل سازمان ملل و دادگاه کیفری بینالمللی گزارشهایی منتشر کردند که همگی بر وجود شواهدی از خشونت جنسی، از جمله تجاوز گروهی، در حمله هفتم اکتبر تاکید داشتند.
در همین راستا، تهیهکنندگان گزارش داینا از آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل، خواستهاند هیاتی حقیقتیاب اعزام کند و حماس را در فهرست سیاه گزارش سالانه مربوط به استفاده از خشونت جنسی بهعنوان سلاح جنگی قرار دهد.
در سوی دیگر، گروهی از فلسطینیان که نیروهای امنیتی و شهرکنشینان اسرائیلی را به ضرب و شتم و سوءاستفاده جنسی متهم کردهاند، اسفندماه ۱۴۰۳ در نشستی در مقر سازمان ملل در ژنو شهادت خود را ارائه دادند.
یک کمیته سازمان ملل نیز ۲۳ اسفند سال گذشته اسرائیل را به اعمال خشونت جنسی علیه ساکنان غزه متهم کرد.
گروه ابوشباب در مناطق تحت کنترل نظامی اسرائیل در نوار غزه مانند رفح فعالیت میکند.
رهبر این گروه یکشنبه ۱۵ خرداد در مصاحبه با رادیوی عربیزبان مکان (رسانه رسمی اسرائیل) گفت نیروهایش جوانانی «با اصالت فلسطینیاند» که در قلب غزه زندگی میکنند و به هیچ ایدئولوژی یا جریان سیاسیای وابسته نیستند.
این نخستین مصاحبه زنده رهبر این گروه بود. پیشتر تنها فایلهای صوتی ضبط شده از بیانیههای او منتشر شده بود یا پاسخها از طریق ایمیل ارائه میشد.
ابوشباب گفت: «ما طعم تلخی و بیعدالتی را که از سوی حماس بر ما تحمیل شد، چشیدهایم و بر خودمان واجب دانستهایم که با این تجاوز مقابله کنیم. درگیری با حماس را منتفی نمیدانیم و حتی احتمال جنگ داخلی را هم، به هر قیمتی که باشد، رد نمیکنیم.»
او در این مصاحبه برای نخستین بار تایید کرد نیروهایش «در سطح مشخصی» با ارتش اسرائیل همکاری دارند و گفت: «پیش از این، هیچوقت مانند حالا که در مناطق تحت کنترل اسرائیل هستیم، امنیت نداشتیم. ما وارد این مناطق شدیم و عملیاتهایی فراتر از انتظار انجام دادیم.»
ابوشباب افزود: «تا زمانی که هدف، پشتیبانی و کمک از سوی ارتش اسرائیل باشد و نه بیشتر، وقتی ماموریتی در پیش داریم، آنها را مطلع میکنیم. فقط در همین حد. و بعد عملیات نظامی را خودمان انجام میدهیم.»
آویگدور لیبرمن، وزیر دفاع پیشین اسرائیل و از مخالفان دولت فعلی، ۱۵ خرداد گفته بود که بنیامین نتانیاهو، نخستوزیر اسرائیل، بهصورت یکجانبه با انتقال سلاح به قبیله ابوشباب موافقت کرده است.
او ابوشباب را «گروهی از جنایتکاران و بزهکاران» خواند که «با داعش همپوشانی دارند».
نتانیاهو، همان روز این موضوع را تایید کرد و گفت: «در مشورت با مقامهای امنیتی، از قبایلی در غزه که مخالف حماس هستند، استفاده کردیم .... این اقدام جان سربازان اسرائیلی را نجات میدهد.»
روزنامه لبنانی الاخبار، نزدیک به حزبالله، پیشتر به نقل از منابعی در حماس گزارش داده بود ابوشباب حدود ۳۰۰ عضو دارد که ۵۰ نفر آنها مستقیما از سوی رهبر این گروه جذب شدهاند.
بر اساس این گزارش، سایر اعضای این گروه از سوی سرویس اطلاعاتی تشکیلات خودگردان فلسطین استخدام شدهاند.
کانال ۱۲ تلویزیون اسرائیل گزارش داد در نشست کابینه که شامگاه شنبه ۱۴ تیر برگزار شد، بزالل اسموتریچ، وزیر دارایی و ایتامار بن گویر، وزیر امنیت ملی، با این تصمیم مخالفت کردند و گفتند این اقدام، مانع از تلاشها برای انتقال جمعیت غزه به جنوب خواهد شد.
اسموتریچ یکشنبه ۱۵ تیر تصمیم کابینه را محکوم کرد و گفت: «این تصمیم برای ما قابل قبول نیست و اقدامات لازم را برای مقابله با آن بررسی خواهیم کرد.»
شبکه دولتی کان نیز در همین روز گزارش داد اسموتریچ با ایال زمیر، رییس ستاد کل ارتش اسرائیل، درگیری لفظی پیدا کرده و ارتش را به ناتوانی در مدیریت توزیع کمکهای بشردوستانه در غزه متهم کرده است.
مشخص نیست منظور اسموتریچ از این انتقاد، به «غارت مداوم کمکها از سوی حماس» اشاره دارد یا به بینظمی موجود در مراکز توزیع کمک متعلق به بنیاد آمریکایی-اسرائیلی کمکرسانی بشردوستانه به غزه.
بر اساس این گزارش، نخستوزیر اسرائیل نیز وارد بحث شده و از هر دو طرف انتقاد کرده که بهطور «غیرمنطقی» صحبت میکنند و از آنها خواسته آرام باشند.
نحوه توزیع کمکها در شمال غزه مشخص نیست
یک مقام اسرائیلی به تایمز اسرائیل گفت توزیع کمکها در شمال غزه از طریق نهادهای بینالمللی امدادرسان انجام خواهد شد.
پیش از این، بنیاد جنجالی کمکرسانی بشردوستانه به غزه توزیع کمکها در جنوب و مرکز نوار غزه را بر عهده داشت.
کارل اسکائو، معاون مدیر اجرایی برنامه جهانی غذای سازمان ملل، به این رسانه گفت اسرائیل به این نهاد اجازه میدهد روزانه ۱۰۰ کامیون مواد غذایی از طریق گذرگاههای نتساریم و اریز به شمال غزه وارد کند.
او گفت اگر در غزه آتشبس برقرار شود، برنامه جهانی غذا آماده است از فردای آن روز بین ۵۰۰ تا ۶۰۰ کامیون کمک وارد غزه کند.
روزنامه الاخبار، نزدیک به حزبالله لبنان، دوازدهم تیر گزارش داده بود در چارچوب طرح پیشنهادی آتشبس غزه، روند کمکرسانی به این منطقه تنها از طریق سازمان ملل صورت خواهد گرفت.
فعالیت بنیاد کمکرسانی غزه در هفتههای اخیر با واکنشهای منفی گستردهای مواجه شده است.
دفتر حقوق بشر سازمان ملل ۱۳ تیر اعلام کرد از زمان پایان محاصره ۱۱ هفتهای کمکها در اواخر اردیبهشت، بیش از ۵۰۰ نفر در اطراف مراکز توزیع این بنیاد کشته شدهاند.
سازمان ملل میگوید این نهاد آمریکایی «نه بیطرف است و نه خنثی» و مردم غزه را مجبور میکند برای دریافت کمک، مسافتهای طولانی را پیاده طی کنند.
این بنیاد که علاوه بر امدادگران، از پیمانکاران نظامی خصوصی آمریکایی برای محافظت از مراکز توزیع خود استفاده میکند، میگوید از آغاز فعالیتش، موفق شده کمکها را به فلسطینیها برساند، در حالیکه محمولههای دیگر نهادهای بشردوستانه «تقریبا بهطور کامل غارت شدهاند».
اسرائیل گروه حماس را به ربودن محمولههای کمکهای بشردوستانه سایر نهادها متهم کرده است.
پیش از آغاز حملات اسرائیل به ایران، دستگاه امنیتی این کشور یک شبکه گسترده از شهروندان خود را شناسایی کرد که برای تهران جاسوسی میکردند.
از زمان نخستین حمله موشکی جمهوری اسلامی به اسرائیل در اواخر فروردین ۱۴۰۳ تاکنون، بیش از ۳۰ اسرائیلی به اتهام همکاری با تهران تحت پیگرد قرار گرفتهاند.
در بسیاری از موارد، تماسها با پیامهایی ناشناس آغاز میشده است که در ازای اطلاعات یا انجام ماموریتهای ساده، پیشنهاد پرداخت پول میدادند و بهتدریج این پرداختها در برابر درخواستهای خطرناکتر، افزایش پیدا میکرده است.
روزنامه گاردین با توجه به اسناد دادگاه نوشت موج فعالیتهای جاسوسی جمهوری اسلامی در سال گذشته میلادی دستاورد چشمگیری نداشت و نتوانست به هدف اصلی خود یعنی «ترور مقامات بلندپایه اسرائیلی» دست یابد.
با این حال، شمار زیاد اسرائیلیهایی که حاضر بودند ماموریتهای کوچک را انجام دهند، ممکن است این کارزار جاسوسی را از جهت جمعآوری دادههای میدانی درباره سایتهای استراتژیک که بعدا هدف موشکهای بالستیک جمهوری اسلامی قرار گرفتند، موفقیتآمیز کرده باشد.
در پرونده اسرائیلیهایی که به جاسوسی برای تهران متهماند، دادستانی کیفرخواستهایی با جزییات کامل ارائه کرده است.
گرچه تاکنون فقط یک نفر در موج اخیر بازداشتها در اسرائیل محکوم شده اما اسناد دادگاه تصویری روشن از شیوه عمل جمهوری اسلامی در جذب گسترده عوامل بالقوه ترسیم میکند.
روش کار جمهوری اسلامی برای جذب جاسوس
این فرایند معمولا با یک پیامک از سوی فرستندهای ناشناس آغاز میشد.
یکی از این پیامها که با نام فرستنده «خبرگزاری» ارسال شده بود، میپرسید: «اطلاعاتی درباره جنگ داری؟ ما حاضریم آن را بخریم.»
پیام دیگری که از طرف «تهران-قدس» برای یک شهروند فلسطینیالاصل اسرائیل ارسال شده بود، آشکارا نوشت: «قدس آزاد، مسلمانان را متحد میکند. اطلاعاتی درباره جنگ برای ما بفرست.»
این پیام حاوی لینکی به اپلیکیشن تلگرام بود که مکالمه در آنجا ادامه پیدا میکرد.
این مکالمه تلگرامی گاه با فردی که نامی عبری داشت انجام میشد و پیشنهاد پول در ازای انجام ماموریتهایی ساده مطرح میشد.
اگر گیرنده علاقه نشان میداد، از او خواسته میشد که حساب پیپال و یک اپلیکیشن دریافت ارز دیجیتال راهاندازی کند.
در پرونده یکی از مظنونان که مهر سال گذشته بازداشت شد، آمده است: نخستین ماموریت این بود که در ازای حدود هزار دلار، به پارکی برود و بررسی کند آیا کیسهای سیاهرنگ در نقطهای خاص دفن شده یا نه.
این فرد در آن محل چیزی پیدا نکرد و برای اثبات موضوع، ویدیویی ارسال کرد.
در مراحل بعدی، ماموریتهایی مانند توزیع شبنامه، نصب پوستر یا شعارنویسی به او سپرده شد که اغلب مضامینی علیه بنیامین نتانیاهو داشتند؛ مانند «همه با هم علیه بیبی»، «بیبی حزبالله را اینجا آورد» یا «بیبی = هیتلر».
در مرحله بعد، ماموریتها شامل گرفتن عکس میشد.
یک اسرائیلی با تبار آذربایجانی مامور شد که از تاسیسات حساس در سراسر کشور عکس بگیرد و به نظر میرسد این کار را به یک پروژه خانوادگی تبدیل کرده بود.
او از بستگانش خواسته بود از تاسیسات بندری حیفا که بعدا در جریان جنگ ۱۲ روزه هدف موشکهای جمهوری اسلامی قرار گرفت، پایگاه هوایی نواتیم، سامانههای دفاع موشکی گنبد آهنین در سراسر کشور و مقر اطلاعات نظامی گلیلوت در شمال تلآویو عکس بگیرند.
همان فردی که مامور بررسی وجود کیسه سیاه در پارک شده بود، در ادامه ماموریت یافت تا از خانه یک دانشمند هستهای شاغل در موسسه وایزمن عکس بگیرد.
این موسسه که قطب علمی اصلی اسرائیل محسوب میشود، از مدتها پیش مورد توجه جدی جمهوری اسلامی قرار داشت و در جریان جنگ ۱۲ روزه به آن حمله کرد.
چرا جمهوری اسلامی در تمام اهدافش برای ترور اسرائیلیها شکست خورد؟
به نظر میرسد عکسهایی که عوامل جمهوری اسلامی در اسرائیل از این موسسه تهیه کرده بودند در این هدفگیری موثر بودهاند. با این حال، تلاش برای ترور دانشمندان آن به شکست انجامید.
در واقع، به نظر میرسد وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی و سپاه پاسداران، در این جنگ سایهوار موفق به ترور هیچیک از اهداف خود نشدند.
در حالیکه موساد بر نفوذ یک هسته عملیاتی از عوامل آموزشدیده و حرفهای به داخل ایران تکیه داشت، رویکرد دستگاه اطلاعاتی جمهوری اسلامی این بود که بسنجد عوامل تازهکار تا چه اندازه حاضرند پیش بروند.
یوسی ملمان، کارشناس اطلاعاتی اسرائیل، از قول یکی از مقامهای آژانس امنیت اسرائیل (شینبت) این روش را «رویکرد دانه پاشیدن و دعا کردن» یا همان انداختن تیری در تاریکی توصیف کرد که بهدنبال دستیابی به تعداد محدودی عامل باکیفیت از طریق سرمایهگذاریهای کمریسک روی تعداد زیادی از افراد است.
پس از انجام وظایف سادهای مانند نصب پوستر یا گرفتن عکس، از این عوامل خواسته میشد ماموریتهای جدیتری را در ازای پول بیشتر انجام دهند.
یکی از این افراد که از خانه دانشمند هستهای موسسه وایزمن عکاسی کرده بود، پیشنهادی ۶۰ هزار دلاری برای قتل آن دانشمند و خانوادهاش و آتش زدن خانهشان گرفت.
بر اساس کیفرخواست، این فرد پیشنهاد را پذیرفت و چهار مرد خشن محلی را که همگی از شهروندان عربتبار اسرائیل بودند برای اجرای ماموریت اجیر کرد اما شب ۲۵ شهریور ۱۴۰۳، وقتی این گروه برای اجرای نقشه به درِ ورودی موسسه وایزمن رسیدند، از نگهبانی جلوتر نرفتند و با حالتی آرام محل را ترک کردند.
روز پس از آن حمله نافرجام، رابطان ایرانی به آن فرد که یک یهودی اسرائیلی بود گفتند دوباره به موسسه وایزمن برود و عکسهای بیشتری بگیرد.
او در روشنای روز به محل رفت، توانست از نگهبانی عبور کند و از خودروی دانشمند مورد نظر فیلم بگیرد و در مقابل، ۷۰۹ دلار دستمزد دریافت کند.
در ادامه، عوامل جمهوری اسلامی از او پرسیدند که آیا حاضر است یک دستگاه ردیاب روی خودرو نصب کند که او این درخواست را رد کرد.
این الگو بارها و بارها در کیفرخواستها تکرار شده است.
اگرچه جذب افرادی که حاضر بودند در ازای پول، عکس بگیرند یا شبنامه پخش کنند، برای ماموران اطلاعات جمهوری اسلامی آسان بود اما به نظر میرسد مسئولان اطلاعاتی در تهران بیش از حد عجله داشتند و نتوانستند عوامل بلندمدت را بهدرستی پرورش دهند.
در چندین مورد، تنها چند روز پس از انجام ماموریتهای اولیه، ناگهان از این افراد پرسیده شد که آیا حاضرند مقامات بلندپایه را ترور کنند؟
در مورد گروه آذربایجانی تبارها، از آنها خواسته شده بود که یک قاتل حرفهای پیدا کنند اما آنها نپذیرفتند.
از همان فردی که حاضر نشده بود دستگاه ردیاب روی خودروی دانشمند نصب کند، چند روز بعد پرسیده شد آیا مایل است یک کوکتل مولوتف به سمت خودروی نتانیاهو پرتاب کند؟
در جریان این پروندهها، تاکنون تنها یکی از مظنونان به اتهامات اعتراف کرده، محکوم شده و به زندان افتاده است.
این مطلب افزود با توجه به فعال ماندن جبهه درگیری با حوثیها در یمن و تمایل و توانایی آشکار جمهوری اسلامی برای احیای بخشهایی از برنامه هستهای خود، دولت اسرائیل هم فرصت کافی و هم نیاز اساسی برای اصلاح این دو اشتباه را دارد و ممکن است جنگ ۱۲ روزه، تنها نخستین جنگ ایران و اسرائیل بوده باشد: «در پی دو اشتباه در میانه لحظاتی طلایی و بیسابقه برای اسرائیل، اکنون این احساس وجود دارد که کار هنوز به پایان نرسیده و پیروزی نظامی، ناقص مانده است.»
به نوشته جروزالم پست، عملیات گسترده اسرائیل علیه ایران که ماه گذشته آغاز شد، هم از نظر گستره و هم از نظر پیچیدگی، بینظیر بود: حملهای همهجانبه با بهرهگیری از ابزارهای متعارف و مخفی که جهانیان را در بهت فرو برد.
در عرض چند ساعت، اسرائیل ساختارهای نظامی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی را هدف قرار داد و بسیاری از چهرههای کلیدی برنامه هستهای ایران را حذف کرد. تنها طی چند روز، تاسیسات هستهای نطنز و اصفهان از کار افتادند و مراکز حیاتی دیگر نیز نابود شدند.
همزمان، نیروی هوایی اسرائیل برتری کامل بر آسمان ایران را بهدست آورد.
این برتری هوایی به اسرائیل امکان داد مقادیر گستردهای از تسلیحات جمهوری اسلامی و بخشهای بزرگی از صنایع دفاعی ایران را هدف قرار داده و نابود کند. عملیات، در مسیر ثبت درخشانترین صفحات تاریخ نظامی اسرائیل قرار داشت تا اینکه دو اشتباه، یکی جدی و دیگری قابل جبران، روند را تغییر دادند.
ورود مستقیم آمریکا به میدان؛ اشتباهی راهبردی؟
نویسنده مطلب جروزالم پست بر این باور است که اشتباه اصلی روز ۲۲ ژوئن رخ داد؛ زمانی که اسرائیل به ایالات متحده اجازه داد بهصورت مستقیم در حملات علیه جمهوری اسلامی مشارکت کند.
با وجود محدود بودن اقدام آمریکا، این مشارکت باعث شد تا سابقه منحصربهفرد اسرائیل در اتکای کامل به توان نظامی خود، خدشهدار شود و همچنین، به گفته منتقدان، خنثیسازی تاسیسات بسیار محافظتشده فردو بهطور کامل انجام نشود.
بازدارندگی اسرائیل، از ابتدا بر این اصل بنیادین بنا شده که «خودمان از خودمان دفاع میکنیم».
از منظر راهبردی و حتی بقای اسرائیل، این اصلی اساسی است. تنها مورد دخالت مستقیم نیروهای خارجی در تاریخ جنگهای اسرائیل، مربوط به بحران سینا در سال ۱۹۵۶ بود که در آن، فرانسه و بریتانیا بهطور موازی و با اهداف جداگانهای وارد میدان شدند. تفاوت کلیدی با اقدام اخیر آمریکا این بود که آن کشورها بهصورت جداگانه و در جغرافیایی مستقل از اسرائیل عمل میکردند، در حالی که حمله هوایی آمریکا به فردو در چارچوب عملیات اسرائیل انجام شد.
با وجود پوشش رسانهای فراوان، اطلاعات تازه از شنود مکالمات مقامات ایرانی حاکی از آن است که اثربخشی حمله هوایی آمریکا به فردو محدود بوده و حتی با شگفتی مقامات ایرانی از ناکارآمدی آن همراه شده است.
به نظر میرسد بخشی از توان عملیاتی اسرائیل که قرار بود برای خنثیسازی فردو بهکار رود، صرف ارزیابی خسارات ناشی از حمله هواپیماهای بی-۲ آمریکایی شده است و نه اجرای طرح اصلی اسرائیل برای نابودی کامل این سایت استراتژیک.
دادههای منتشرشده از قطع مسیرهای دسترسی به فردو بهوسیله اسرائیل و اظهارات اتفاقی دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، درباره حضور ماموران اسرائیلی در محل برای ارزیابی خسارات، نشانههایی هستند از اینکه اسرائیل در واقع برنامههایی مستقل و مشخص برای هدفگیری فردو در اختیار داشته است.
تضعیف بازدارندگی اسرائیل
با واگذاری حتی بخشی از عملیات به قدرتی خارجی، اسرائیل بهطور موقت بازدارندگی تاریخی خود را تضعیف کرده است؛ حتی اگر آن اقدام خارجی از نظر فنی موفق بوده باشد.
این مساله بهویژه در مورد سایت فوقمحرمانه فردو اهمیت دارد چرا که این مکان بهعنوان مهمترین و محافظتشدهترین سایت هستهای در ایران شناخته میشود.
همین حال، ایالات متحده با ورود به عملیات، از منظر سیاسی سود برده است.
این اقدام به دولت ترامپ در واشینگتن امکان داد تا ضمن کاستن از خطر برای نیروهای آمریکایی، مشارکت مستقیم در اقدام علیه حکومت ایران را در کارنامه خود ثبت کند.
واشینگتن که بهدلیل نتایج محدود در جنگهای یمن، عراق و افغانستان زیر فشار بود، اکنون بهدنبال بازسازی قدرت بازدارندگی آمریکا و بهبود چهره رییسجمهور است: «هرچند رسانههای آمریکایی منتقد ترامپ بهسادگی این روایت را نپذیرفتهاند و محدودیت نتایج عملیات فردو نیز روایت تبلیغاتی کاخ سفید را تحتالشعاع قرار داده است.»
اشتباهی قابل جبران؛ خامنهای زنده ماند
در ادامه مطلب جروزالم پست آمده است که دومین اشتباه اسرائیل در این عملیات، از نوعی دیگر بود: «عدم هدفگیری و حذف آیتالله علی خامنهای و پسرش مجتبی که بهعنوان جانشین احتمالی وی شناخته میشود.»
به باور نویسنده، جمهوری اسلامی مبتنی بر ایدئولوژی آخرالزمانی و ضداسرائیلی است و جاهطلبی هستهای آن، «جزیی از یک ماموریت الهی برای نابودی اسرائیل و برپا کردن امپراطوری نوین اسلامی-ایرانی» است.
در چنین فضایی، اگر نابودی کامل حکومت ممکن نیست، باید دستکم به تضعیف جدی آن در کوتاهمدت پرداخت: «از بین بردن شخص رهبر و وارث احتمالیاش، میتوانست به تحقق این هدف - هم از منظر عملیاتی و هم نمادین - کمک کند. کشتن ولیفقیه که نماد زمینی نمایندگی خداوند و پیامبر است، شکستی ماورایی برای جمهوری اسلامی محسوب میشود.»
در مجموع، با در نظر گرفتن این دو اشتباه (یکی راهبردی و دیگری عملیاتی)، نویسنده بر این باور است که اگرچه اسرائیل به یک پیروزی تاریخی دست یافته اما ماموریت هنوز کامل نیست و آنچه بهدست آمده، تنها سهچهارم مسیر تا پیروزی نهایی است.
