قائم مقام وزیر بهداشت ایران: ۸۰ درصد صندلیها در رشته طب اورژانس دانشگاهها خالی است
علی جعفریان، قائم مقام وزیر بهداشت در ایران، اعلام کرد بیش از ۸۰ درصد ظرفیت رشته طب اورژانس و یک سوم رشته بیهوشی خالی مانده و متقاضی ندارد.
علی جعفریان، قائم مقام وزیر بهداشت در ایران، اعلام کرد بیش از ۸۰ درصد ظرفیت رشته طب اورژانس و یک سوم رشته بیهوشی خالی مانده و متقاضی ندارد.
او یکشنبه ۱۳ مهر در توضیح این مشکل به خبرگزاری ایسنا گفت در طول سه سال گذشته بر اساس تصمیم وزارت بهداشت، باید سالانه ۱۲ درصد به ظرفیت رشتههای تخصصی اضافه میشد و ما این ظرفیت را اضافه کردیم ولی با توجه به اینکه این رشتهها متقاضی ندارند، میزان خالی بودن ظرفیتها افزایش مییابد.
به گفته جعفریان، در سال ۱۴۰۳ حدود ۱۶۰۰ صندلی دستیاری در دانشگاههای ایران خالی ماند و اکنون در رشته کلیدی بیهوشی حدود ۴۴۰ ظرفیت وجود دارد که تنها ۱۱۰ رزیدنت جذب شده و ۱۳۰ صندلی این رشته خالی از دانشجو مانده است.
قائم مقام وزیر بهداشت ایران ادامه داد در رشته طب اورژانس هم ۴۰۰ ظرفیت وجود دارد که فقط ۳۸ دانشجو در این رشته پذیرش شدند و وضعیت در رشتههایی نظیر عفونی، داخلی و زنان نیز به این صورت است.
او تاکید کرد اگر میخواهیم در شهرهای مختلف نیروهای متخصص داشته باشیم، باید شرایط پذیرش دانشجو در دانشگاهها را اصلاح کنیم.
نگرانی از کمبود پزشک در ایران
مسئله کمبود پزشکان متخصص در ایران طی سالهای اخیر بارها در اظهارات مسئولان و تحلیلهای کارشناسان بازتاب داشته و موجب بروز نگرانیهایی نسبت به چشمانداز نظام سلامت کشور شده است.
پایگاه خبری نورنیوز ۲۷ شهریور با استناد به آمار رسمی سازمان نظام پزشکی گزارش داد حدود ۲۹ درصد از پزشکان عمومی ثبتشده در ایران به حرفه طبابت مشغول نیستند.
در تیر ماه نیز عباسعلی رییسکرمی، رییس دانشگاه علوم پزشکی تهران، از کاهش علاقه داوطلبان به شش رشته تخصصی و فوقتخصصی در این دانشگاه خبر داد و گفت نبود داوطلب در این رشتههای مادر، نظام درمان ایران را با چالش روبهرو میکند.
نورنیوز «مرکزگرایی»، «نابرابری جغرافیایی» و «توزیع ناعادلانه پزشکان متخصص» را از دیگر چالشهای نظام سلامت ایران برشمرد و با تکیه بر آمار رسمی افزود بخش قابل توجهی از پزشکان متخصص، معادل ۴۲ درصد، در پنج کلانشهر مستقرند و در برخی رشتهها تا ۶۰ درصد متخصصان تنها در تهران فعالیت میکنند.
این وبسایت همچنین روند فزاینده مهاجرت پزشکان عمومی و متخصص به کشورهای اروپایی و آمریکای شمالی را نگرانکننده خواند و نوشت «مشکلات معیشتی، فشار کاری سنگین، نبود امنیت شغلی و بیاعتمادی به آینده حرفهای» موجب شده بهویژه پزشکان جوان از فعالیت در رشتههای حیاتی در داخل کشور رویگردان شوند.
۲۴ شهریور، شاهین آخوندزاده، معاون تحقیقات و فناوری وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی، شایستهسالاری را مهمترین عامل برای حفظ نخبگان دانست و خبر داد «اغلب ۱۰۰ نفر اول کنکور» در رشتههای علوم پزشکی بهدلیل فراهم نبودن شرایط مناسب جذب در کشور، مهاجرت میکنند.
افزایش خودکشی در میان کادر درمان
ایرج خسرونیا، رییس جامعه متخصصان داخلی ایران، اردیبهشت ۱۴۰۳ با هشدار به مسئولان حوزه سلامت، نسبت به تبعات مشکلتراشی برای کادر درمان ابراز نگرانی کرد.
او خودکشیهای پیاپی، مهاجرت پزشکان و پرستاران را از پیامدهای فشاری دانست که بر جامعه پزشکی وارد شده است.
خسرونیا با بیان اینکه جامعه پزشکی در یک «التهاب و ناراحتی خاص» به سر میبرد، افزود مسوولان و نمایندگان مجلس نهتنها نقش این قشر را از یاد بردهاند، بلکه با تصویب قوانینی دست و پاگیر، مدام کادر درمان را در تنگنا قرار دادهاند تا مجبور به خروج از گردونه درمان یا مهاجرت شوند.
اعتماد شنبه ۱۲ مرداد نوشت سیاست تازه جمهوری اسلامی در محدود کردن حضور «اتباع غیرمجاز» افغانستانی باعث شده در سال جاری بسیاری از کودکان بیشناسنامهای که هویت ایرانی دارند نیز از تحصیل محروم شوند.
این در حالی است که از سال ۱۳۹۶ با دستورالعمل وزارت آموزش و پرورش، کودکان فاقد شناسنامه میتوانستند با معرفینامه فرمانداری و دریافت نامه خوداظهاری، در مدارس ثبتنام کنند.
حسن بروشکی، مدیرکل پیشین آموزش و پرورش استان سیستان و بلوچستان، در مصاحبه با اعتماد گفت تا سال گذشته این کودکان با معرفینامه فرمانداری ثبتنام میشدند، اما امسال سختگیریها بیشتر شده است و برخی ادارات از معرفی آنها خودداری میکنند.
اسماعیل زهی، فعال اجتماعی، هم در همین زمینه گفت امسال بهطور کلی سامانه ثبتنام کودکان فاقد شناسنامه مسدود شده است.
بر اساس آمار سال ۱۴۰۲، حدود یک میلیون نفر در کشور شناسنامه ندارند و بیش از ۴۰۰ هزار نفر از آنان کودک هستند.
بیش از چهار هزار و ۵۰۰ کودک بیشناسنامه در سیستان و بلوچستان زندگی میکنند.
اعتماد در ادامه گزارش خود، با پدر دو کودک به نامهای عمر و عثمان گفتوگو کرد که متولد ۱۳۵۲ است، خودش را «خاک» مینامد و شناسنامه ندارد.
او از محرومیت نسلی گفت که «بیشناسنامگی» را به ارث برده است: «سه پسر بزرگم هم شناسنامه ندارند و درس نخواندند. اگر مدارک من را ندهند، بچههایشان هم همینطور میمانند. این چرخه همینطور نسل در نسل ادامه پیدا میکند.»
در روزهای گذشته تصاویر و ویدیوهایی از دانشآموزان سیستان و بلوچستان منتشر شد که از تحصیل محروم شده بودند و با کیفهایشان پشت در مدارس اشک میریختند.
دختر ۱۱ سالهای در یکی از این ویدیوها گفت: «۲۵۰ نفریم که بهخاطر شناسنامه نمیتوانیم درس بخوانیم... ما بلوچ هستیم و من میخواستم امسال به کلاس چهارم بروم.»
رضا بلوچ، فعال مدنی، به اعتماد گفت تاکنون هزار خانواده از زابل تا چابهار خبر دادهاند که فرزندانشان بهدلیل نداشتن شناسنامه از ادامه تحصیل بازماندهاند.
او افزود: «مسئولان برخی مدارس اجازه نمیدهند این کودکان سر کلاس بروند و آنها را از کلاس بیرون کردهاند.»
عظیم شهبخش، استاد دانشگاه، با اشاره به این بحران هشدار داد پیامدهای محرومیت از آموزش برای این کودکان، «دامن حاکمیت را هم خواهد گرفت» و نسل بیسواد در نهایت «چرخه فقر، ناآگاهی و آسیب» را تکرار خواهد کرد.
خبرنامه امیرکبیر شنبه ۱۲ مهر و همزمان با خاکسپاری این دانشجو، به نقل از دوستان و همکلاسیهای او، جزییات تازهای از حادثه انفجار منتشر کرد.
نزدیکان این دانشجو گفتند او بارها نسبت به «خطرناک بودن پروژه» هشدار داده و حتی اعلام کرده بود که تمایلی به کار روی این موضوع ندارد.
با این حال، محمود نیلی احمدآبادی، استاد راهنمای کلاته که از چهرههای جریان موسوم به اصلاحطلب و رییس دانشگاه تهران در دولت حسن روحانی بود، بر اجرای این پروژه اصرار داشت و آن را به این دانشجو تحمیل کرد.
یک منبع آگاه به خبرنامه امیرکبیر گفت: «این دانشجو پیشتر به دلیل ابراز عقاید میهنپرستانه مخالف جمهوری اسلامی، دو بار از سوی نهادهای اطلاعاتی احضار شده بود.»
دانشگاه تهران ۱۰ مهر با انتشار اطلاعیهای خبر داد بر اثر انفجار یک کپسول هیدروژن در زمان تعویض در آزمایشگاه، یک دانشجو کشته و دو دانشجوی دیگر زخمی شدند.
به گفته منابع آگاه دانشجویی، حادثه در ساعت ۱۴:۳۰ رخ داد، اما تا ساعتها پس از آن، نه نیلی احمدآبادی و نه رییس دانشکده، به بیمارستان یا محل حادثه نرفتند.
خبرنامه امیرکبیر به نقل از یکی از همکلاسیهای کلاته نوشت هیچکدام از مسئولان دانشگاه تهران «کوچکترین مسئولیتی» را در این زمینه بر عهده نگرفتند.
به گفته دانشجویان، چند ماه پیش در آزمایشگاهی زیر نظر نیلی احمدآبادی، دست یکی از دانشجویان زیر دستگاه نورد آسیب دید، اما در این مدت هیچگونه اقدامی برای افزایش ایمنی از سوی مسئولان انجام نگرفت.
این اولین بار نیست که حوادثی از این دست در آزمایشگاههای دانشگاههای ایران گزارش میشود.
در اردیبهشت ۱۴۰۲ آزمایشگاه مهندسی خاک دانشکده مهندسی عمران دانشگاه صنعتی شریف بهدلیل آنچه «اتصال جریان برق روشنایی سقف آزمایشگاه» اعلام شد، آتش گرفت.
فروردین ۱۴۰۱ نیز بر اثر وقوع آتشسوزی در آزمایشگاه پردیس ابوریحان دانشگاه تهران، یک دانشجو و کارشناس آزمایشگاه دچار سوختگی شدند.
با وجود تاکید دانشجویان بر ناکافی بودن ایمنی آزمایشگاه، مسئولان دانشگاه تهران دانشجو و کارشناس آزمایشگاه را بهعنوان مقصران حادثه معرفی کردند.
دانشجویان دانشگاه تهران در پی مرگ کلاته، به وضعیت فرسوده و ناایمن تجهیزات آزمایشگاهی اشاره کردند و گفتند بسیاری از دستگاهها و امکانات آزمایشگاه دهههاست بهروزرسانی نشده است.
خبرنامه امیرکبیر تاکید کرد جان باختن کلاته و رویکرد مسئولان دانشگاه تهران موجی از خشم و اعتراض را در گروههای دانشجویی دانشگاه تهران به راه انداخته است.
دانشجویان خواستار پاسخگویی فوری مسئولان درباره نقش مستقیم نیلی احمدآبادی و «بیتوجهی سیستماتیک» مدیریت دانشکده در وقوع این فاجعه شدهاند.
وفایی ثانی به اتهام «افساد فی الارض از طریق تحریق و تخریب اموال عمومی» به اعدام محکوم شده است.
پاکنیا شنبه ۱۲ مهر در شبکه اجتماعی ایکس نوشت در خصوص «ایرادات و دخالت اشخاص ثالث در روند دادرسی» به پرونده وفایی ثانی، با غلامحسین محسنی اژهای، رییس قوه قضاییه، مکاتبه کرده است.
او افزود: «امیدوارم قبل از آنکه دیر شود، بازرسان ویژه ایشان به موضوع ورود کنند.»
پیشتر حکم اعدام این بوکسور ۲۹ ساله چندین بار از سوی دیوان عالی کشور نقض شده بود.
خرداد سال گذشته پاکنیا خبر داده بود شعبه نهم دیوان عالی کشور دادنامه بدوی را «اصراری تلقی نکرده» و ضمن مخالفت با حکم اعدام، پرونده وفایی ثانی را برای رسیدگی مجدد به شعبه همعرض ارجاع داده است.
نیروهای امنیتی وفایی ثانی را اسفند ۹۸ و متعاقب اعتراضات آبان خونین در مشهد بازداشت و به زندان وکیلآباد منتقل کردند.
حدود دو سال بعد و در دی ۱۴۰۰، وفایی ثانی از سوی دادگاه انقلاب مشهد به اعدام محکوم شد.
حکم دادگاه بدوی برای اعدام پس از فرجامخواهی از سوی دیوان عالی کشور نقض و پرونده وفایی ثانی به شعبه همعرض ارجاع شد.
شعبه دو دادگاه انقلاب مشهد اوایل آبان ۱۴۰۲ در محاکمهای مجدد، این ورزشکار معترض را به اعدام محکوم کرد که این حکم ۱۸ خرداد ۱۴۰۳ برای بار دوم از سوی دیوان عالی کشور نقض شد.
پیشتر برخی منابع حقوق بشری گفته بودند وفایی ثانی از زمان بازداشت برای اخذ اعتراف اجباری، تحت شکنجه قرار داشته است.
اعتراضات سال ۹۸ در واکنش به افزایش قیمت بنزین در ۲۴ آبان آغاز شد، اما خیلی زود ماهیت ضدحکومتی پیدا کرد و ظرف یک هفته، موج تجمعات علیه جمهوری اسلامی ۲۹ استان و صدها شهر را دربر گرفت.
همان زمان، برخی منابع از کشته شدن هزار و ۵۰۰ نفر در جریان سرکوب این اعتراضات خبر دادند.
نیروهای امنیتی همچنین دستکم هشت هزار و ۶۰۰ نفر را در استانهای مختلف کشور دستگیر کردند.
در جریان دادرسیهای ناعادلانه دستگاه قضایی جمهوری اسلامی، برخی از بازداشتشدگان بدون دسترسی به وکیل انتخابی به حبسهای طولانیمدت محکوم شدند.
برخی معترضان بازداشتی نیز مانند وفایی ثانی، بدون وجود ادله و شواهدی که حتی از سوی مراجع قضایی جمهوری اسلامی معتبر باشند، به اعدام محکوم شدند.
