رسانههای اسرائیل تصاویر اعدام در ملاء عام در غزه را منتشر کردند
رسانههای اسرائیلی و فلسطینی تصاویری منتسب به اعدام فلسطینیها از سوی اعضای حماس، با شلیک به سر آنها، در غزه منتشر کردند. شلیک به این افراد در ملاء عام انجام شده است.
همزمان خبرگزاری رویترز گزارش داد حماس از زمان آغاز آتشبس دستکم ۳۲ نفر را در غزه کشته و موجی از اعدامهای میدانی را به راه انداخته که تردیدها درباره تعهد این گروه به خلع سلاح را افزایش داده است.
منابع امنیتی در غزه گفتند نیروهای حماس پس از تضعیف شدید در جریان جنگ، از جمعه گذشته بهتدریج در خیابانهای غزه ظاهر شدهاند و در جریان سرکوب مخالفان، اعضای یک خاندان محلی را هدف قرار دادهاند.
ویدیوهای منتشرشده در شبکههای اجتماعی نشان میدهد چند مرد نقابدار با پیشبندهای سبز، ظاهراً وابسته به حماس، هفت نفر را در خیابان بهصف کرده و تیرباران میکنند.
این رویداد در حالی است که طرح صلح دونالد ترامپ خواستار برچیدن کامل حماس و اداره غزه توسط کمیتهای فلسطینی تحت نظارت بینالمللی است.
از سوی دیگر، رسانههای فلسطینی گزارش دادند درگیری شدید میان نیروهای حماس و افراد مسلح فلسطینی در شرق جبالیا در شمال غزه در جریان است.
مادرِ ماکسیم هرکین، گروگان آزادشده، گفت پسرش بسیار ضعیف است و درباره دو سال اسارتش نزد افراد مسلح در غزه چیزی به او نگفته است.
ناتاشا به کانال ۱۲ اسرائیل گفت: «زندگی به من برگشته. برای اولینبار خوابیدم. او خیلی ضعیف است، وزن زیادی کم کرده. اصلاً درباره آن دو سال حرف نمیزند.»
او افزود که از پیگیری علنی برای آزادی پسرش میترسید: «میترسیدم حرف بزنم؛ او قبلاً افسر ارتش اسرائیل بود، میترسیدم از او انتقام بگیرند.»
هرکین، شهروند دوزبانه روسی–اسرائیلی که هنگام ربودهشدن ۳۵ سال داشت، دختری سهساله دارد و تامینکننده اصلی هزینههای مادر و برادر ۱۱سالهاش بود.
او بهطور اتفاقی و با دعوت دوستان در آخرین لحظه به فستیوال نُوا رفته بود؛ اولینبار بود که به چنین مراسمی میرفت.
روایتِ یک دیدار دوباره
دانی، پدر عمری میران، دیگر گروگان آزادشده درباره دیدار دوباره با پسرش به شبکه کان گفت: «این محکمترین آغوشی بود که میتوانستم به یک انسان بدهم. اولین حرفم به او این بود: دوستت دارم، دلم برات تنگ شده بود؛ و او جواب داد: بابا، من هم همینطور.»
عمری میران که هفت ۷ اکتبر ۲۰۲۳ از کیبوتص ناحَل عوز ربوده شده بود، دوشنبه ۲۱ مهرماه دوباره با پدرش، همسرش «لیشای میران-لاوی» و دو دخترش «رونی» چهار ساله و «آلما» دوساله، در کنار هم قرار گرفت.
ایوایا تاکِشی، وزیر خارجه ژاپن، سهشنبه ۲۲ مهرماه در یک نشست خبری گفت دولت ژاپن از آزادی گروگانها، تحقق آتشبس و ازسرگیری ارسال کمکهای بشردوستانه به غزه «صمیمانه استقبال» میکند.
تاکِشی مراسم امضای توافق در مصر در ۲۱ مهرماه را «بسیار مهم» خواند و آن را نمادی از تعهد جامعه بینالمللی برای همکاری در جهت آتشبس پایدار، بهبود سریع وضعیت انسانی غزه و پیشبرد راهحل دو دولت دانست.
وزیر خارجه ژاپن همچنین از رهبری دونالد ترامپ و «تلاشهای خستگیناپذیر دیپلماتیک کشورهای درگیر» قدردانی کرد.
بهگفته او، شیگرو ایشیبا، نخستوزیر ژاپن، در نامههایی به رییسجمهوری آمریکا و رییسجمهوری مصر آمادگی توکیو را برای تداوم همکاری جهت بهبود اوضاع اعلام کرده است.
سفیر ژاپن در مصر نیز در مراسم امضا حضور داشته و موضع ژاپن را برای طرفهای مربوطه تشریح کرده است.
ژاپن اعلام کرد به همکاری نزدیک با کشورهای ذیربط و نهادهای بینالمللی ادامه میدهد و از همه طرفها خواست طرح جامع را بهطور مستمر اجرا کنند.
همزمان، توکیو قصد دارد بهصورت فعال در تلاشهای بینالمللی برای بهبود وضعیت انسانی، بازسازی و احیای سریع غزه مشارکت کند و نقشی واقعگرایانه و فعال برای برداشتن گامی دیگر به سوی تحقق راهحل دو دولت ایفا کند.
ناصر تقوایی، فیلمساز، عکاس و نویسنده مطرح ایرانی که با ساخت سریال تلویزیونی «دایی جان ناپلئون» در میان مردم ایران به شهرت رسید، در ۸۴ سالگی درگذشت. او در سالهای گذشته بارها از فشارهای حکومت بر فیلمسازان مستقل سخن گفته بود.
مرضیه وفامهر، فیلمساز و همسر تقوایی، سهشنبه ۲۲ مهر در شبکههای اجتماعی از درگذشت این هنرمند خبر داد.
وفامهر نوشت: «ناصر تقوایی، هنرمندی که دشواری آزاده زیستن را برگزید، به رهایی رسید. پروازش را به خاطر بسپاریم.»
تقوایی متولد ۲۲ تیر ۱۳۲۰ در شهر آبادان در جنوب ایران بود.
او در سال ۱۳۵۵ با ساخت سریال تلویزیونی «دایی جان ناپلئون» بر اساس رمانی با همین نام از ایرج پزشکزاد، در میان عامه مردم به شهرت رسید.
کارگردانی از «موج نو» سینمای ایران
تقوایی از پیشگامان سینمای روشنفکری ایران بود و برخی او را از کارگردانان «موج نوی سینمای ایران» نامیدند.
او درباره زمینه فیلمسازی خود گفته بود: «قبل از ما گروهی که همه تحصیلکرده سینما بودند، چون امکان ورود به سینمای فارسی را نداشتند، ناچار جذب فرهنگ و هنر شدند و فیلم کوتاه ساختند. فاروقی، هوشنگ شفتی، هژیر داریوش و چند نفر دیگر. کامران شیردل هم بود. اینها سینمای غرب را هم خوب میشناختند. شیردل سینمای ایتالیا و داریوش سینمای فرانسه را از اساس میشناختند. اینها در جلسات کانون فیلم میآمدند و برای ما حرف میزدند. فیلمهای کوتاه اینها هم باعث امیدواری شد.»
در حوزه سینما، او شش فیلم ساخت: آرامش در حضور دیگران (۱۳۴۹)، صادق کرده (۱۳۵۱)، ناخدا خورشید (۱۳۶۵)، ای ایران (۱۳۶۸)، کاغذ بیخط (۱۳۸۰).
این هنرمند جوایز گوناگونی از جمله تندیس طلایی جشنواره بینالمللی فیلم سانفرانسیسکو، شیر طلایی و نقرهای جشنواره فیلم ونیز، پلنگ برنزی جشنواره فیلم لوکارنو و جوایز داخلی متعددی در ایران کسب کرد.
او با «قصههای کیش» که در آن یک اپیزود به نام «کشتی یونانی» ساخته بود، نامزد نخل طلای جشنواره فیلم کن شده بود.
این کارگردان سینما، سابقه عکاسی و نویسندگی نیز داشت.
تقوایی در سالهای فیلمسازی خود با مشکلات متعدد از جمله سانسور مواجه بود و ساخت آخرین فیلمش، «چای تلخ» در سال ۱۳۸۲ نیمهکاره ماند.
با این حال او گفته بود: «ما با آن گروهی که از فرنگ آمده بودند، یک تفاوت اساسی داشتیم. آنها به دلیل برخورد با دموکراسی غرب، خیلی ایدهآلیست بودند اما ما یاد گرفته بودیم که در شرایط سخت و دشوار کار کنیم.»
تایمز اسرائیل در گزارشی نوشت اسرائیل پایان سهشنبه ۲۲ مهرماه را بهعنوان ضربالاجل برای پیشرفت در بازگرداندن پیکر گروگانهای کشتهشده تعیین کرده و حماس را به نقض تعهدات آتشبس بهدلیل تحویلندادن همه پیکرها متهم کرده است.
همزمان، میانجیها گفتهاند یافتن همه پیکرها در غزه دشوار است.
بنابر ارزیابی شبکه کان، اسرائیل معتقد است برخی پیکرها نزد حماس است اما تحویل نشده و در این موضوع اهرم موثر کافی در اختیار ندارد.
یک دیپلمات عرب از کشورهای میانجی نیز به هاآرتص گفت میانجیها روی موضوع کار میکنند و توافق غزه در خطر نیست.
حماس دوشنبه ۲۱ مهرماه چهار پیکر را تحویل داد و پیکرها برای شناسایی به موسسه پزشکی قانونی ابوکبیر در تلآویو منتقل شد و درباره ۲۴ پیکر دیگر سکوت ادامه دارد.
نشریه لانگوار ژورنال در گزارشی درباره اعتراضات اخیر دانشجویان دانشگاه همدان به آزار دانشجویان دختر ایرانی از سوی دانشجویان عراقی، نوشت که جمهوری اسلامی برای سرکوب جنبشهای ضدحکومتی در درون ایران همواره از نیروهای نیابتی خود در منطقه استفاده کرده است.
در این گزارش آمده است: «حزبالله لبنان، گروههای شبهنظامی شیعه عراق و تیپ فاطمیون افغانستان، همگی در سرکوب جنبشهای ضدحکومتی در درون ایران نقش ایفا کردهاند.»
لانگوار ژورنال سهشنبه ۲۲ مهر تاکید کرد: «نگرانی فزایندهای درباره استفاده از نیروهای خارجی مستقر در ایران در دورههای ناآرامی داخلی برای سرکوب اعتراضها وجود دارد؛ روشی که نخستینبار در جریان موج اعتراضهای سال ۸۸ گزارش شد.»
این نشریه نوشت که در آن زمان، حدود پنج هزار نیروی مسلح حزبالله لبنان برای کمک به سرکوبها به ایران اعزام شدند.
دانشجویان دانشگاه بوعلی همدان، ۱۴ مهر با همراهی گروهی از مردم در اعتراض به «حضور دانشجویان عراقی وابسته به حشد شعبی و مزاحمتهای آنان برای دختران دانشجو» تجمع کردند و خواستار اخراج آنان شدند.
چند روز بعد و در ۱۹ مهر نیز شماری از شهروندان در همدان قصد داشتند در اعتراض به اقدامات یک دانشجوی عراقی مقابل دانشگاه بوعلیسینا تجمع کنند که با واکنش ماموران حکومت مواجه شدند.
به گفته شهروندان، نیروهای امنیتی با استفاده از باتون و تهدید به بازداشت، مردم را متفرق کردند.
پیشتر سایت خبری الجبال عراق در گزارشی تایید کرده بود یک دانشجوی عراقی به نام «سیف صدام حسین»، به یک دانشجوی دختر ایرانی در دانشگاه همدان توهین کرده و او را آزار داده است.
در سالهای اخیر، شمار دانشجویان عراقی در ایران به دهها هزار تن رسیده است.
لانگوار ژورنال همچنین به استفاده از نیروهای نیابتی در دیگر اعتراضات ایران از جمله اعتراضات «زن، زندگی، آزادی» اشاره کرده است.
بر اساس گزارش این نشریه، در جریان این اعتراضات، اعضای حزبالله و نیروهای شبهنظامی حشد شعبی عراق در سرکوب تظاهرات به نیروهای بسیج ایران کمک کردند و به گفته شاهدان عینی، «مردانی با لباس شخصی و لهجه عربی لبنانی» در چندین شهر به سرکوب معترضان پرداختند.
این اولین بار نیست که گزارشهایی از حضور نیروهای نیابتی جمهوری اسلامی در سرکوب اعتراضات ایران منتشر میشود.
پیشتر میدلایست فوروم در مقالهای نوشت: «نیروی قدس سپاه پاسداران مسئول مهمترین دستاورد سیاست خارجی جمهوری اسلامی، یعنی گروهای سیاسی-نظامی نیابتی در کشورهای همسایه است و در این زمینه از روشی منحصربهفرد در جنگ سیاسی نامتقارن استفاده میکند.»
بر اساس این مقاله، «سرکوب مخالفتهای داخلی به خشنترین شکل ممکن با استفاده از نیروهای بسیج و اعضای گروههای نیابتی عرب»، یکی از کارکردهای این نیروهای نیابتی است.
