ایراناینترنشنال
انتشار ناگهانی هزاران صفحه سند بهدست آمده از املاک جفری اپستین و همزمان انتشار سه ایمیل از سوی دموکراتهای مجلس نمایندگان، بار دیگرفضای سیاسی واشینگتن را بهطورکامل تحتتاثیر قرار داده است.
این موضوع نه اولینبار است و نه احتمالا آخرینبار؛ پدیدهای که هر بار در یک مقطع بحرانی باز میگردد و معادلات قدرت را بهطور موقت بر هم میزند.
آنچه امروز رخ داد، بیش از یک افشای ساده اسناد بود؛ لحظهای بود که در آن دو حزب آمریکا بار دیگر نشان دادند چگونه میتوان از یک پرونده قضایی برای شکلدادن به میدان نبرد روایتها استفاده کرد.
سه ایمیل کوتاه، یک انفجار سیاسی بزرگ
سه ایمیلی که دموکراتها منتشر کردند، از نظر محتوایی بسیار کوتاه، اما از نظر اثرگذاری بسیار بزرگ بودند.
در ایمیلی مربوط به سال ۲۰۱۱، اپستین ادعا میکند دونالد ترامپ «ساعتها» با یکی از قربانیان او در خانهاش وقت گذرانده است و ترامپ را «سگی که پارس نکرده» توصیف میکند.
همین یک جمله کافی بود تا روایت رسانهای روز را به کلی دگرگون کند، زیرا نهتنها ترامپ نامی است که هر اشاره به آن اثر سیاسی فوری دارد، بلکه ارتباط او با اپستین —هرچند بارها تکذیب شده— در فضای عمومی آمریکا زخمی التیامنیافته است.
دموکراتها نام قربانی را سانسور کردند، اما کمی بعد مشخص شد نسخه بدون سانسور همین ایمیل در مجموعه اسنادی قرار دارد که کمیته نظارت، تحت کنترل جمهوریخواهان، منتشر کرده است.
همین تضاد، نمادی از دو رویکرد کاملا متفاوت به مدیریت این پرونده است: دموکراتها تلاش کردند با رعایت حساسیتها همزمان روایتی سیاسی بسازند؛ در حالیکه جمهوریخواهان با انتشار نسخه کامل، نشان دادند آمادهاند این میدان نبرد را تا آخر باز نگه دارند.
پاسخ کاخ سفید و تلاش برای مهار روایت
سخنگوی کاخ سفید دموکراتها را به «درز گزینشی» اسناد و تلاش برای «ساختن روایتی جعلی علیه ترامپ» متهم و دوباره تاکید کرد که قربانی مورد اشاره همان ویرجینیا جفری است که بارها گفته ترامپ مرتکب هیچ تخلفی نشده است.
این پاسخ فوری نشان میدهد دولت ترامپ بهخوبی میداند که پرونده اپستین، حتی بدون ارائه هیچ شواهد جدیدی، میتواند بهتنهایی کافی باشد تا یک چرخه رسانهای کاملا جدید ایجاد کند، چرخهای که برای دولت او بهویژه در مقطع کنونی خوشایند نیست.
اما در سوی دیگر میدان، جمهوریخواهان کمیته نظارت با انتشار بیش از ۲۰ هزار صفحه، روایت دیگری ارائه کردند.
این اسناد، که بخش بزرگی از آنها فاقد زمینه یا توضیح کافیاند، در واقع سِیلی از داده تولید کردند که هدف اصلیاش شکستن انحصار روایتی دموکراتها بود.
در واشینگتن، انتشار انبوه اسناد یکی از تاکتیکهای شناختهشده برای ایجاد «مه خبری» است: هرقدر مواد اطلاعاتی بیشتر باشد، تمرکز رسانهها دشوارتر میشود و هیچ بخش خاصی از اسناد نمیتواند به شکل موثری مرکز توجه قرار گیرد.
این یعنی جمهوریخواهان تصمیم گرفتند توپخانهٔ اطلاعاتی را یکباره به راه بیندازند تا تمرکز افکار عمومی از سه ایمیل اصلی منحرف شود.
نبرد پارلمانی بر سر درخواست تخلیه و ۲۱۸ امضا
همزمان با این نبرد رسانهای، تحولی جدیتر در سطح ساختاری در جریان است: تلاش دو نماینده —توماس ماسی و رُ خانا— برای استفاده از روند نادر «درخواست تخلیه» بهمنظور مجبور کردن مجلس به رایگیری درباره انتشار کامل پروندههای اپستین.
این ابزار پارلمانی بهندرت استفاده میشود و تنها زمانی فعال میشود که ۲۱۸ نماینده آن را امضا کنند.
با سوگند آدلیتا گریهالوا، این رقم کامل شد و مسیر بهسوی رایگیری باز خواهد شد، مگر آنکه یکی از امضاکنندگان —مثل بوبرت یا مارجوری تیلور گرین— امضای خود را پس بگیرد.
همین شکنندگیِ ائتلاف، اهمیت نمادین حضور دو زن از قربانیان اپستین را در مراسم سوگند گریهالوا توضیح میدهد: حضور آنان بهنوعی سپری اخلاقی است برای جلوگیری از عقبنشینی سیاسی نمایندگان.
اپستین بهعنوان بازیگر پنهان روایتسازی رسانهای
در بخش دیگر اسناد، مکاتبهها میان اپستین و مایکل ولف —نویسنده و روزنامهنگاری که در جریان نگارش کتابهایش درباره ترامپ با اپستین گفتوگو میکرد— ابعاد دیگری از تلاش اپستین برای اثرگذاری بر روایتهای رسانهای را آشکار میکند.
در این ایمیلها، اپستین میکوشد به ولف مشاوره دهد که از ترامپ چه بپرسد و چگونه میتوان مصاحبهای ترتیب داد که «ترامپ را تمام کند».
چنین جزئیاتی نشان میدهد حتی پس از محکومیت اولیه، اپستین خود را در موقعیتی میدید که میتواند بر شکلگیری تصویر عمومی چهرههای سیاسی اثر بگذارد.
این بُعد کمتر دیدهشده پرونده —یعنی نقش اپستین بهعنوان بازیگر پشتپرده روایتسازی رسانهای— سبب میشود اسناد جدید نه فقط مسائل اخلاقی، بلکه روابط رسانه و قدرت را نیز در معرض بازبینی قرار دهد.
چرخش کامل دستور کار کنگره؛ از بودجه تا بحران اپستین
بازگشت دوباره پرونده اپستین به صدر اخبار زمانی رقم خورد که کنگره پس از تعطیلی طولانی خود به کار بازگشته و قرار بود بر مسائل مرتبط با بودجه و اختلافات داخلی تمرکز کند. اما افشای ایمیلها و انتشار اسناد از سوی دو حزب، عملا دستور کار را تغییر داد.
دموکراتها احتمالا از این تغییر فضا ناخشنود نیستند، زیرا توجهها را از تنشهای درونحزبیشان منحرف میکند. جمهوریخواهان نیز تلاش کردند با انتشار اسناد وسیع، ابتکار عمل را دوباره به دست گیرند.
و دولت ترامپ، که ناچار است با چالشهای اقتصادی و نگرانیهای عمومی دستوپنجه نرم کند، اکنون باید با موج جدیدی از پرسشها درباره گذشتهای روبهرو شود که هر بار یادآوری آن هزینه سیاسی دارد، حتی اگر هیچ ادعای جنایی مطرح نباشد.
نبرد روایتها
واقعیت این است که پرونده اپستین دیگر یک پرونده قضایی نیست؛ به موضوعی تبدیل شده است که هر بار باز شدنش معنای سیاسی دارد، تعادلها را برهم میزند و شکافهای عمیق سیاسی را عمیقتر میکند.
انتشار اسناد نشان میدهد جنگ اصلی نه بر سر کشف حقیقت، بلکه بر سر مالکیتِ روایت است.
اینکه آیا مجلس واقعا در ماههای آینده به انتشار کامل تمام اسناد رای خواهد داد یا نه، تنها یک تصمیم پارلمانی نیست؛ بلکه آزمونی است برای سنجش میزان ظرفیت نظام سیاسی آمریکا در مواجهه با حقیقتهای ناخوشایند، حتی زمانی که افشای آنها برای بسیاری از چهرهها و نهادها هزینهساز باشد.
طبق این مصوبه، دولت فدرال تا ۳۰ ژانویه سال آینده تامین مالی خواهد شد تا کنگره در این مدت درباره طرح بلندمدت بودجه سال مالی ۲۰۲۶ به توافق برسد.
مجلس نمایندگان ایالات متحده شامگاه چهارشنبه ۲۱ آبان، با ۲۲۲ رای موافق در برابر ۲۰۹ رای مخالف، طرح تامین مالی دولت را تصویب کرد. به این ترتیب، دولت فدرال پس از ۴۳ روز تعطیلی بازگشایی میشود و پرداخت حقوق کارمندان و کمکهای غذایی برای گروههای کمدرآمد به حالت عادی باز میگردد.
مجلس نمایندگان که در کنترل جمهوریخواهان است، این طرح را با حمایت دونالد ترامپ، رییسجمهوری آمریکا، به تصویب رساند. پشتیبانی ترامپ باعث شد حزب جمهوریخواه در برابر مخالفت شدید دموکراتها یکپارچه باقی بماند.
با امضای رییسجمهوری این مصوبه به قانون تبدیل شد و بهسرعت برای اجرا به وزارتخانهها و دستگاههای دولتی ابلاغ میشود.
هرچند دولت بهطور رسمی بلافاصله پس از ابلاغ این حکم بازگشایی خواهد شد، اما پیشبینی میشود بازگشت به شرایط عادی پس از بیش از ۴۰ روز تعطیلی چندین روز زمان ببرد.
با بازگشایی دولت بودجه برنامه کمک تغذیه دولت برای گروههای کمدرآمد موسوم به اسنپ که بیش از ۴۲ میلیون شهروند از آن برای خرید مواد غذایی استفاده میکنند، تا سپتامبر آینده تمدید شد.
همجنین، کارمندان دولت که از اوایل اکتبر به مرخصی اجباری و بدون حقوق فرستاده شده بودند، به کار باز میگردند و حقوق معوقهشان را دریافت میکنند.
شکست دموکراتها در تمدید یارانه بیمه سلامت
دموکراتها از آنچه شکست تلاش سنا برای تمدید یارانههای بیمه درمانی میدانند، ابراز خشم کردند.
طرحی که به تعطیلی دولت پایان میدهد، پیشتر در سنا به تصویب رسیده بود. این طرح بودجه دولت را تا ۳۰ ژانویه سال آینده تمدید میکند و در نتیجه آن، حدود ۱.۸ تریلیون دلار دیگر به بدهی ۳۸ تریلیون دلاری ایالات متحده اضافه خواهد شد.
دیوید شویکرت، نماینده جمهوریخواه ایالت آریزونا عملکرد کنگره در قبال تعطیلی دولت را به ماجراهای بیهدف و طنزآمیز «ساینفلد» سریال محبوب دهه ۱۹۹۰ تشبیه کرد و گفت «انگار در یکی از قسمتهای این سریال زندگی کردهام. ۴۰ روز وقت صرف کردیم و هنوز هم نمیدانم داستان از چه قرار بود.»
او افزود: «فکر میکردم همهچیز ظرف ۴۸ ساعت تمام میشود؛ هر کس حرفش را میزند، کمی قهر میکند، و بعد همه برمیگردیم سر کارمان. اما اینطور نشد.»
اختلاف بر سر بیمه درمانی
این رایگیری تنها هشت روز پس از پیروزی دموکراتها در چند انتخابات ایالتی برگزار شد. اعضای این حزب امیدوار بودند این پیروزیها به افزایش شانس آنها برای تمدید یارانههای بیمه درمانی کمک کند؛ یارانههایی که در پایان سال منقضی میشوند.
هرچند در توافق جدید قرار است سنا در دسامبر دوباره این موضوع را به رای بگذارد، اما مایک جانسون، رییس مجلس نمایندگان، چنین وعدهای برای برگزاری رایگیری در مجلس نمایندگان نداده است.
مایکی شِریل، نماینده دموکرات نیوجرسی که هفته گذشته به عنوان فرماندار آینده این ایالت انتخاب شد، در آخرین سخنرانی خود پیش از استعفا از مجلس گفت: «به همکارانم میگویم نگذارید این مجلس تبدیل به مُهری تشریفاتی برای دولتی شود که غذای کودکان را قطع و بیمه درمانی را حذف میکند. به مردم کشورم میگویم: استوار بمانید و کشتی را رها نکنید.»
با وجود درگیری شدید دو حزب، هیچیک پیروز قطعی این مناقشه نبود. نظرسنجی مشترک رویترز و ایپسوس نشان داد ۵۰ درصد مردم آمریکا جمهوریخواهان را مسئول تعطیلی دولت میدانند و ۴۷ درصد دموکراتها را.
رایگیری روز چهارشنبه نخستین جلسه رسمی مجلس نمایندگان از اواسط سپتامبر بود؛ وقفهای طولانی که جمهوریخواهان آن را فرصتی برای فشار بر دموکراتها عنوان کرده بودند. بازگشت مجلس همچنین آغازگر شمارش معکوس برای رایگیری درباره انتشار کامل اسناد غیرمحرمانه مرتبط با جفری اپستین بود؛ موضوعی که مایک جانسون، رییس مجلس نمایندگان و دونالد ترامپ تاکنون با آن مخالفت کردهاند.
جانسون روز چهارشنبه آدلیتا گریهالوا، نماینده جدید آریزونا از حزب دموکرات، را که در انتخابات میاندورهای سپتامبر به جای پدرش رائول گریهالوا انتخاب شد، سوگند داد.
او ساعاتی پس از آنکه دموکراتها دسته تازهای از ایمیلهای اپستین را منتشر کردند، آخرین امضا را برای درخواست رایگیری درباره انتشار اسناد پرونده اپستین ثبت کرد.
به این ترتیب، مجلس پس از تصویب بودجه و انجام وظیفه قانونی خود در تامین مالی دولت، بار دیگر ممکن است درگیر بررسی پرونده اپستین شود؛ پروندهای که زندگی و مرگ او در سال ۲۰۱۹ در زندان فدرال، نظریههای توطئه فراوانی بهدنبال داشت.
بند تازه درباره پرونده ششم ژانویه
طرح مصوب همچنین بندی دارد که به هشت سناتور جمهوریخواه اجازه میدهد برای نقض حریم خصوصیشان در جریان تحقیقات فدرال درباره حمله ششم ژانویه ۲۰۲۱ به کنگره، از وزارت دادگستری شکایت کنند.
این قانون، حتی برای مواردی که در گذشته رخ داده، دریافت اطلاعات تماس سناتورها بدون اطلاع قبلی را غیرقانونی میکند و به آنان اجازه میدهد برای دریافت تا ۵۰۰ هزار دلار غرامت، بههمراه هزینه وکالت و سایر مخارج، علیه دولت طرح دعوی کنند.
به گزارش سیانان، ژیمین چیان، ۴۷ ساله، بیش از ۱۲۸ هزار نفر را در چین فریب داده و حدود پنج میلیارد پوند (۶.۶ میلیارد دلار) بیتکوین از آنها بهدست آورده بود.
او پس از فرار از چین با هویت جعلی، سالها در اروپا زندگی مجللی داشت اما سرانجام بهار ۲۰۲۴ در بریتانیا بازداشت شد. اجاره ماهانه خانهاش در لندن بیش از ۱۷ هزار پوند اعلام شده است.
پلیس لندن اعلام کرد در بازرسی خانهای در شمال لندن، ۶۱ هزار بیتکوین در اختیار چیان کشف شد که بزرگترین توقیف رمزارز در تاریخ بریتانیا به شمار میآید.
دادستانها گفتند چیان از سال ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۷ طرحی هرمی بهنام «لانتیان گروی» راهاندازی کرده بود که بهظاهر در زمینه فناوری سلامت و استخراج رمزارز فعالیت میکرد، اما در واقع با پول سرمایهگذاران جدید، سود سرمایهگذاران قبلی پرداخت میشد.
بسیاری از قربانیان، بازنشستگان و افراد میانسال بودند که با عضویت در این شبکه هرمی پسانداز زندگیشان را از دست دادند.
به گفته قاضی سالیان هیلز، چیان «از آغاز تا پایان معمار این کلاهبرداری» بوده و انگیزهاش «صرفا طمع» بوده است.
در یادداشتهای شخصی چیان، طرحهایی غیرواقعی از جمله تاسیس یک بانک بینالمللی، خرید قلعهای در سوئد و حتی سلطنت بر منطقهای کوچک میان کرواسی و صربستان به نام «لیبرلند» پیدا شده است.
او به جرم پولشویی و نگهداری اموال مجرمانه اعتراف کرد. همزمان، شریکش سنگ هوک لین، تبعه مالزی، نیز به چهار سال و ۱۱ ماه زندان محکوم شد.
سرمایهگذاران چینی گفتهاند امیدوارند دولت بریتانیا بخشی از داراییهای توقیفشده را به آنان بازگرداند. با این حال، کارشناسان میگویند اثبات مالکیت برای بسیاری از قربانیان دشوار است زیرا پرداختها از طریق واسطهها انجام میشد.
وکیل چیان در بیانیهای او را «پیشگام بیتکوین» خواند و گفت موکلش میپذیرد که طرحهایش فریبکارانه بوده، اما قصد ارتکاب جرم نداشته است.
ارزش بیتکوینهایی که چیان به بریتانیا آورده، اکنون بیش از بیست برابر افزایش یافته است. سرنوشت آنها قرار است سال آینده در دادگاه مدنی «درآمد حاصل از جرم» مشخص شود.
برخی قربانیان گفتهاند علاوه بر خسارت مالی، زندگی خانوادگیشان نیز از هم پاشیده است. یکی از آنان، مردی به نام یو، گفت همسرش او را ترک کرده و بسیاری از سرمایهگذاران حتی پول خرید دارو نداشتند.
«ماموریت نظارتی سازمان ملل متحد در اوکراین» چهارشنبه ۲۱ آبان در گزارش خود نوشت: «از زمان تهاجم تمامعیار روسیه به اوکراین در اسفند ۱۴۰۰ تاکنون، بیش از ۵۳ هزار غیرنظامی کشته و زخمی شدهاند. بیش از ۱۴ هزار و ۵۰۰ نفر از آنها کشته شدهاند.»
در این گزارش اشاره شده است که ۶۵ درصد کشتهها مربوط به مناطق خرسون، خارکیف و دونتسک بوده است.
این نهاد سازمان ملل تاکید کرد: «دستکم ۱۴۸ غیرنظامی در ماه گذشته میلادی کشته و ۹۲۹ نفر زخمی شدند که این ارقام مشابه تعداد بالای ثبتشده در دو ماه گذشته است.»
این گزارش همچنین به افزایش حملات به زیرساختهای انرژی اوکراین اشاره میکند: «در ۴۵ روز گذشته، شبکه برق مورد حمله مجدد قرار گرفت که قطع سراسری برق را به دنبال داشت.»
دانیل بل، رییس این نهاد، گفت: «در آستانه زمستان، افزایش حملات به زیرساختهای انرژی و قطعیهای برق ناشی از آن، باعث افزایش خطرات برای غیرنظامیان خواهد شد.»
او افزود: «هرگونه اختلال طولانیمدت در تامین گرما، برق یا آب، سختیهای شدیدی ایجاد خواهد کرد.»
بل اشاره کرد که سالمندان و افراد دارای معلولیت، خانوادههای دارای کودکان خردسال و زنانی که اغلب مسئولیت اصلی مراقبت و تضمین دسترسی به نیازهای اساسی خانواده را بر عهده دارند، تحت تاثیر این وضعیت قرار خواهند داشت.
مأموریت نظارتی سازمان ملل متحد در اوکراین اشاره کرد که این سازمان و شرکای آن همچنان به همکاری با مردم ادامه خواهند داد تا کمکهای حیاتی را به جوامعی که از جنگ آسیب دیدهاند، ارسال کنند.
با گذشت نزدیک به چهار سال از آغاز جنگ، روسیه حدود ۱۹ درصد از مساحت اوکراین را در اختیار دارد. نیروهای روس در هفتههای اخیر عملیات گستردهای را برای تصرف شهرهای راهبردی پوکروفسک و کوپیانسک آغاز کردهاند.
در حالیکه احتمال درگیری مستقیم میان ایران و اسرائیل افزایش یافته و ایالات متحده بهطور فعال ظرفیتهای پشتیبانی نظامی خود را در منطقه گسترش داده است، نشانهای دیگر در قاره اروپا سر برآورده است: بانکهای بزرگ اروپایی در ماههای اخیر بیسروصدا شروع به تقویت سرمایه و نقدینگی خود کردهاند. همزمانی این دو روند — یکی در میدان جنگ، دیگری در اتاقهای شیشهای بانکها — تصویری از «احتیاط پیشدستانه» ترسیم میکند؛ آمادهسازی دو جبهه برای بحرانی که ممکن است از خاورمیانه آغاز شود، اما پژواکش تا قلب اروپا برسد.
صحنه اول: تانکرها در آسمان، آمادهباش برای روز مبادا
در میانه ژوئن ۲۰۲۵، در روزهایی که جنگ دوازدهروزه اسرائیل و ایران بازار انرژی جهان را متلاطم کرده بود، پنتاگون دهها هواپیمای سوخترسان مدل «کیسی–۱۳۵» و «کیسی–۴۶» را به پایگاههای اروپایی منتقل کرد. مقامهای آمریکایی این جابهجایی را اقدامی «احتیاطی و دفاعی» توصیف کردند، اما تحلیلگران نظامی آن را بخشی از آرایش جدید نیروهای هوایی دانستند که توان عملیات دوربرد را افزایش میدهد.
چند هفته بعد، وزارت دفاع اسرائیل نیز قرارداد خرید دو فروند هواپیمای سوخترسان «کیسی–۴۶» از شرکت بوئینگ را به ارزش حدود ۵۰۰ میلیون دلار نهایی کرد. این خرید با بودجه کمک نظامی ایالات متحده تأمین میشود و هدف آن تقویت توان پروازی نیروی هوایی اسرائیل برای عملیاتهای طولانیمدت است. چنین اقداماتی، بهویژه پس از نبرد خرداد ماه، برای بسیاری از ناظران نشانهای از آمادهسازی مرحله بعدی در تنش منطقهای است.
صحنه دوم: بانکهایی در وضعیت آمادهباش
در همین زمان، نهادهای مالی اروپا آرام اما منظم در حال افزایش ذخایر و نقدینگی خود هستند. بانک مرکزی اروپا (European Central Bank) اعلام کرده است که در سال ۲۰۲۶ یک «آزمون استرس ویژه» با محور ریسکهای ژئوپولیتیک برگزار میکند. در این برنامه از بانکها خواسته میشود سناریوهایی را طراحی کنند که در آن تحریمها، درگیریها یا بیثباتی سیاسی بتواند بر توان سرمایهگذاری و پرداخت تعهداتشان اثر بگذارد.
در سطح ملی، روزنامه اسپانیایی «سینکو دیاس» گزارش داد دو بانک بزرگ اسپانیا، «سانتاندر» و «بیبیویای»، مذاکراتی را با بانک مرکزی اروپا آغاز کردهاند تا برای سرمایهگذاریهای خود در شرکتهای بیمه از مقررات آسانتری بهرهمند شوند؛ اقدامی که میتواند ظاهر سرمایهای آنها را قویتر نشان دهد و قدرت وامدهیشان را بالا ببرد.
در کنار آن، نهاد ناظر بانکی اروپا (European Banking Authority) در تازهترین گزارش خود هشدار داده است که افزایش درگیریهای منطقهای و بیثباتی سیاسی میتواند مستقیماً بر ثبات مالی و توان سرمایهگذاری بانکها اثر بگذارد. همزمان، بانکها انتشار اوراق سرمایهای موسوم به اوراق «اِیتی–وان» (AT1) و اوراق الزامات ذخیرهای (MREL) را از سر گرفتهاند — ابزارهایی که در صورت وقوع بحران، زیان را جذب کرده و ترازنامه بانک را مقاومتر میکنند.
سایه «پریمیوم جنگ» بر بازار انرژی
در همان دوازده روز جنگ میان ایران و اسرائیل در خرداد ماه ۱۴۰۴، قیمت نفت خام تا ۹ درصد جهش کرد و بهای سوخت جت و دیزل در اروپا به بالاترین سطح ۱۵ ماه اخیر رسید. کارشناسان انرژی این افزایش را «پریمیوم جنگ» نامیدند — هزینه اضافیای که بازار برای ریسک گسترش درگیری میپردازد. پس از پایان درگیری، بخشی از این افزایش فروکش کرد، اما احتیاط بازارها و افزایش قیمت بیمه حملونقل همچنان ادامه یافت.
احتیاط یا پیشبینی؟
بیتردید همهچیز را نمیتوان صرفاً به انتظار جنگ نسبت داد. بخشی از این روند، نتیجه الزامات نظارتی و تجربه بحرانهای پیشین است. با این حال، همزمانی تقویت ترازنامههای بانکی با تحرکات نظامی، گمانه احتیاط پیشدستانه را تقویت میکند — احتیاطی که نه از ترس فوری، بلکه از شناخت وزن ریسکها ناشی میشود.
بر اساس گزارش تابستانی نهاد نظارت بانکی اروپا، نظام بانکی اتحادیه اروپا از نظر سرمایه و نقدینگی همچنان مقاوم است، اما در سناریوهای ناشی از تنشهای ژئوپولیتیک، احتمال تضعیف سرمایه در بانکهای کوچکتر و شرکتهای تابعه اروپاییِ بانکهای آمریکایی بیشتر است. به زبان ساده، اروپا خود را برای شوکی آماده میکند که ممکن است از بیرون مرزهایش آغاز شود.
دو صحنه، یک هدف
در خاورمیانه، تانکرهای سوخت در آسمان آمادهاند؛ در اروپا، بانکها نقدینگی جمع میکنند. هر دو در ظاهر در مسیر عادی خود حرکت میکنند، اما در عمق، نشانهای از هماهنگی نانوشته دارند: ساختن حاشیهای از زمان — زمانی برای واکنش، تصمیم و تابآوری در برابر بحران. در این فضا، فاصله میان «ریسک سیاسی» و «هزینه تأمین مالی» کوتاهتر از همیشه شده است.
