دومینیک پلیکو، همسر سابق ژیزل پلیکو از سوی دادگاهی در فرانسه به ۲۰ سال زندان محکوم شد. این مرد پیشتر به خوراندن دارو و تجاوز به همسرش و دعوت از دهها مرد غریبه دیگر برای تجاوز به او در حالت بیهوشی متهم شده بود. در این دادگاه، ۵۰ متهم دیگر پرونده نیز مجرم شناخته شدند.
پنج قاضی دادگاهی در شهر آوینیون فرانسه که علنی برگزار شد، پنجشنبه ۲۹ آذر دومینیک پلیکو را در تمام اتهامات مطرح شده علیه او مجرم شناختند.
حکم ۲۰ سال حبس، حداکثر مجازات ممکن برای او طبق قوانین فرانسه است.
ژیزل پلیکو در اولین اظهارنظر رسانهای خود پس از اعلام احکام، از این دادگاه با عنوان «آزمونی بسیار دشوار» یاد کرد و گفت به بسیاری از قربانیان ناشناختهای فکر میکند که داستانهای آنها اغلب در سایهها باقی میماند.
او خطاب به این افراد گفت «میخواهم بدانید که ما در این مبارزه شریک هستیم» و تاکید کرد که هیچگاه از تصمیم خود برای برگزاری علنی جلسات دادگاه پشیمان نشده است.
ژیزل پلیکو گفت: «به توانایی جامعه برای رسیدن به آیندهای که در آن همه، اعم از زنان و مردان، بتوانند با احترام متقابل و درک مشترک زندگی کنند، ایمان دارم .»
در جلسه دادگاه چه گذشت؟
ژیزل پلیکو ۷۲ ساله، همراه پسران و دخترش در دادگاه حضور یافت و هنگام اعلام حکم از سوی قاضی، رو به روی متهمان قرار داشت.
علاوه بر دومینیک پلیکو، تمامی متهمان این پرونده از جمله یک پرستار، یک سرباز، یک روزنامهنگار، یک زندانبان و چند راننده، گناهکار شناخته شدند که سنشان بین ۲۶ تا ۷۴ سال است.
از این تعداد، ۴۷ نفر به اتهام تجاوز، دو نفر به تلاش برای تجاوز و دو نفر دیگر به آزار جنسی محکوم شدند.
متهمان همدست دومینیک پلیکو به مجازاتهایی بین سه تا ۱۵ سال زندان محکوم شدند که برای دو نفر از آنها اجرای حکم به حالت تعلیق درآمده است.
دادستانها خواستار مجازات ۱۰ تا ۱۸ سال حبس برای این ۵۰ متهم شده بودند.
دومینیک پلیکو در دادگاه اعتراف کرد سالها در غذا و نوشیدنیهای همسر وقت خود که ۵۰ سال با او زندگی مشترک داشت، قرصهای آرامبخش، خوابآور و ضداضطراب میریخت.
او از سال ۲۰۱۱ میلادی و طی یک دوره ۹ ساله به این شیوه همسر خود را مسموم و بیهوش میکرد تا خود و غریبههایی که از طریق اینترنت جذب کرده بود، بتوانند به ژیزل تجاوز کنند.
دومینیک پلیکو از این تجاوزها فیلمبرداری میکرد.
او نخستین بار در سپتامبر ۲۰۲۰ میلادی توجه پلیس را جلب کرد؛ زمانی که یک نگهبان امنیتی فروشگاه، دومینیک پلیکو را در حال فیلمبرداری مخفیانه از زیر دامن زنان دید.
پلیس سپس مجموعهای از ویدیوهای او را در خانهاش پیدا کرد که حاوی مستنداتی از سالها آزار وارد شده به همسرش، ژیزل بود.
در این جستوجوها، بیش از ۲۰ هزار عکس و ویدیو پیدا شد که در درایوهای کامپیوتری ذخیره شده و در پوشههایی با عناوین «آزار»، «تجاوزگران او»، «شب تنها» و دیگر اسامی دستهبندی شده بودند.
تعدد شواهد، پلیس را به سوی متهمان دیگر هدایت کرد.
ویدیوها حاکی از حضور ۷۲ متجاوز مختلف در این پرونده بود اما پلیس نتواست همه متهمان را شناسایی کند.
متهمان دیگر پرونده چه کسانی بودند؟
علاوه بر خود دومینیک پلیکو، ۵۰ مرد دیگر در این پرونده شوکهکننده متهم شناخته و محاکمه شدند.
برخی متهمان از جمله دومینیک پلیکو، گناهکار بودن خود را پذیرفتند و به تجاوز اعتراف کردند اما بسیاری از آنها حتی در برابر شواهد ویدیویی این موضوع را رد کردند.
در این پرونده تنها یکی از متهمان به نام ژان-پیر مارشال ۶۳ ساله از اتهام تجاوز به ژیزل تبرئه شد. با اینحال او به اتهام استفاده از همان روش خوراندن دارو برای تجاوز به همسر متهم شناخته و به ۱۲ سال زندان محکوم شد.
دومینیک پلیکو نیز در اتهام تجاوز به همسر این مرد محکوم شناخته شد.
پلیکو علاوه بر این موارد، به دلیل نصب دوربینهای مخفی در حمامها و اتاقخوابهای خانه خود و خانوادهاش، برای تهیه و توزیع تصاویر برهنه از دخترش و عروسهایش نیز مجرم شناخته شد.
به جز پلیکو و مارشال، دستکم سه متهم دیگر این پرونده، احکام حبس طولانیمدت بالای ۱۰ سال گرفتند.
رومن وندولد ۶۳ ساله و راننده لیفتراک سابق که شش نوبت بین سالهای ۲۰۱۹ و ۲۰۲۰ میلادی به ژیزل پلیکو تجاوز کرده است، به ۱۵ سال زندان محکوم شد.
وندولد در زمان این تجاوزها میدانسته که مبتلا به ویروس اچآیوی است اما از کاندوم استفاده نکرده است.
شارلی آربو ۳۰ ساله و کارگر سابق تاکستان که شش نوبت به ژیزل پلیکو تجاوز کرده است به ۱۳ سال زندان محکوم شد.
شواهد ویدیویی نشان داد که او پیشنهاد داده بود با همکاری دومینیک پلیکو، مادر خود را مسموم و به او تجاوز کند اما گفت که این کار را انجام نداده است.
سدریک گرسو، تکنسین نرمافزار و صاحب سابق یک فروشگاه موسیقی در آوینیون، به دلیل تجاوز به ژیزل پلیکو در خانه او در سال ۲۰۱۷، به ۱۲ سال زندان محکوم شد.
او در جریان دادگاه رو به ژیزل پلیکو گفت: «من متجاوز تو بودم. من شکنجهگر تو بودم.»
خشم عمومی از صدور احکام سبک برای برخی متهمان
محاکمه پرونده تجاوز به ژیزل پلیکو بیش از سه ماه به طول انجامید.
دادستانها درخواست کرده بودند دومینیک پلیکو به حداکثر مجازات ۲۰ سال زندان محکوم شود و برای سایر متهمان تجاوز، مجازاتهایی بین ۱۰ تا ۱۸ سال تعیین گردد.
با این حال دادگاه در بسیاری از موارد نسبت به انتظارات دادستانها نرمتر عمل کرد و بسیاری از متهمان به کمتر از یک دهه زندان محکوم شدند.
حامیان ژیزل و فعالان حقوق زنان که در مقابل دادگاه آوینیون گرد آمده بودند، شعار «شرم بر عدالت» سر دادند.
به نظر میرسد خشم آنها از احکام سبکی است که برای برخی متهمان پرونده صادر شد.
ژیزل پلیکو تلاش کرد جلسات دادرسی بهصورت علنی برگزار شود و از حق ناشناس ماندن خود در این پرونده صرفنظر کرد تا به گفته خودش، «جای شرمساری عوض شود».
این زن اعلام کرده بود مصمم به تغییر جامعه، بهویژه جامعه «مردسالار و پدرسالاری» است که «تجاوز را عادیسازی میکند».
ژیزل پلیکو به دلیل شجاعتش در باز کردن درهای این دادگاه به روی عموم، در سراسر جهان بهعنوان یک قهرمان در زمینه حقوق زنان ستوده شده است.
جلسات رسیدگی به این پرونده به ویژه در روز جاری و همزمان با اعلام حکم، با تجمع گسترده شهروندان در بیرون از دادگاه همراه بود.
فعالان حقوق زنان و مبارزه با خشونت جنسی، از این پرونده بهعنوان نقطه عطفی در مبارزه با «فرهنگ تجاوز» نام میبرند.
به گزارش نیویورکر، در نقطه صفر مرزی میان سوریه و لبنان، جایی که خط قرمز و سفید پایان خاک لبنان را نشان میدهد، بر تابلوی آبی رنگی به دو زبان عربی و انگلیسی نوشته شده: «به سوریه خوش آمدید!»
کمی آن طرفتر، شهروندان خشمگین روی تصویر بشار اسد در بیلبورد تبلیغاتی یک بانک، کلمه «سگ» را نوشتهاند. این تصویر مخدوششده رییسجمهوری سرنگونشده سوریه، نشانهای نمادین از پایان دوران حکومت خاندان اسد است که بیش از پنج دهه بر سوریه حکومت کردند.
به نوشته نیویورکر، در روزهای پس از سقوط اسد، مرز سوریه و لبنان شاهد حرکت دو سویه مردم است: خانوادههایی با چمدانهای چرخدار و پتو، برخی به سمت لبنان میروند و برخی به سوریه باز میگردند. آنها که لبنان را به مقصد سوریه ترک میکنند، از زیر پرچمهای پاره شده اسد و پدرش حافظ عبور میکنند و از میان پستهای بازرسی متروکه میگذرند.
روایتهای بازگشت و فرار
اسعد زینالدین، سرآشپزی که سال ۲۰۱۲ پس از اعدام برادرش در زندانهای رژیم اسد به لبنان گریخته است، حالا با همسر، شش فرزند و دو نوهاش «دوباره» راهی لبنان است. او که در جنوب لبنان یک ساندویچفروشی به نام «فلافل خوشمزه» داشته، چند ماه پیش به دلیل حملات اسرائیل به مواضع حزبالله به سوریه بازگشته اما اکنون با چشماندازی از بیثباتی در سوریه، ترجیح میدهد به لبنان برگردد.
در میان خانواده زینالدین، اختلاف نظر درباره محل زندگی آینده چشمگیر است. زهرا، دختر ۲۲ ساله او که کیف سن لوران به دست دارد، از تبعیض علیه سوریها در لبنان میگوید، در حالی که خواهر کوچکتر او، لیلا، که هنگام ترک سوریه نوزاد بوده، لبنان را ترجیح میدهد.
جستوجوی بیپایان برای یافتن گمشدگان
در سوی دیگر داستان، انس مظلوم، مردی ۳۰ ساله با ریش قرمز پرپشت که در ۱۳ سالگی برای فرار از خدمت سربازی اجباری، سوریه را ترک کرده، حالا به امید یافتن برادرش، عابدالرحمن بازگشته است
برادر او، صاحب یک شیرینیفروشی در شهر حما، در سال ۲۰۱۴ به دست رژیم اسد دستگیر و به زندان مخوف صیدنایا منتقل شد. زندانی که گفته میشود پس از اعتراضات دستکم ۳۰ هزار نفر در آن جان باختهاند.
مظلوم پنج روز تمام زندانها و بیمارستانها را جستوجو کرده و شبها در اقامتگاههای متروکه خوابیده اما هیچ نشانی از برادرش نیافته است.
آخرین خبر از عابدالرحمن به سال ۲۰۲۱ برمیگردد، زمانی که یک زندانی آزاد شده خبر از زنده بودن او داده بود.
همسر عابدالرحمن هنگام دستگیریاش سه ماهه باردار بوده و حالا دختر ۱۰ سالهاش، مدام سراغ پدر را میگیرد.
وعدههای رهبری جدید
جنگ داخلی سوریه که با خیزش مردمی علیه حکومت اسد آغاز شد، نزدیک به ۱۴ سال به طول انجامید و حدود ۶۰۰ هزار قربانی بر جای گذاشت.
اکنون احمد الشرع (محمد الجولانی)، رهبر جدید سوریه، وعده داده که حقوق همه اقلیتهای مذهبی را محترم خواهد شمرد.
با این حال، پیشینه گروه هیات تحریر شام نگرانیهایی را برانگیختهاست؛ بهویژه آن که این گروه در سال ۲۰۲۱ از به قدرت رسیدن طالبان در افغانستان استقبال کرده بود.
عابدالباری الاسعد، فرمانده محلی هیات تحریر شام که مسئولیت جنگ در محدودهای ۱۵ کیلومتری در امتداد کوههای میان لبنان و سوریه را بر عهده داشته، با خنده از شباهت نامش به بشار اسد میگوید و تاکید میکند بر خلاف تصویر رسانهها، آنها به دنبال «ایجاد امنیت برای همه گروههای مذهبی» هستند.
او به نیویورکر میگوید که سربازانش نان را میان شیعیان و مسیحیان باقیمانده در شهر توزیع میکنند.
در خیابانهای شهر مرزی، زندگی جریان دارد. موتورسواران در رفت و آمدند و مردم مشغول خرید نان و سوخت هستند. تغییر در قیمتها که پیش از این تحت کنترل رژیم اسد بود، کاملا محسوس است. به گفته اهالی محل، اکنون قیمت نان از دو دلار به ۳۵ سنت کاهش یافته است.
ذاتانی، یکی از ساکنان محلی، در حالی که در میانه بازار شلوغ ایستاده، به نیویورکر میگوید: «درباره الشرع چیز زیادی نمیدانم اما او برای ما قهرمان است چون ما را از شر اسد خلاص کرد و ظاهرا به همه ادیان احترام میگذارد.»
مردی به نام خلیل عابدالنبی که یک طراح مد بوده، با کنجکاوی به این گفتوگو نزدیک شده. خلیل که برای فرار از سربازی اجباری سوریه را ترک کرده، از جغرافیای پیچیده منطقه مرزی میگوید.
او توضیح میدهد که چگونه روستای سنینشین «یابوس»، زادگاهش، در یک سوی جاده قرار دارد و روستای شیعهنشین «جدیدت» که تا چند روز پیش در کنترل حزبالله بوده، در سوی دیگر.
در میان خرابههای جدیدت که هدف حملات هوایی اسرائیل قرار گرفته، نشانههای زندگی عادی همچنان به چشم میخورد؛ از یک قوطی خالی آبجو گرفته تا کارت تبریکی با پیام «تا همیشه با هم میمانیم».
نگرانیهای اقلیتها
در پایان روز اما روایتهای متفاوتی هم شنیده میشود. چهار خانواده شیعه که دور آتشی نشستهاند، از قتل همسایگانشان در دمشق و حمص میگویند.
ابو یوسف، صاحب یک گیمنت محلی، فروشگاهش را که محل جمع شدن نوجوانان برای بازی «کال آو دیوتی» بوده، تعطیل کرده و همراه خانوادهاش راهی لبنان شده است.
برادر او ابوعلاء که زمانی در ارتش اسد خدمت کرده، به نیویورکر میگوید: «قیمتها بالا بود اما در دوران اسد احساس امنیت میکردیم.»
آنها آخرین خانواده شیعه محلهشان هستند که سوریه را ترک میکنند.
به نوشته نیویورکر، این روایتهای متناقض از امید و ترس، بازگشت و فرار، نشان میدهد که سوریه در آستانه دورهای جدید است اما خاطره گزنده فرقهگرایی و خشونتهای گذشته، شیرینی لحظات اولیه آزادی را به کام بسیاری تلخ کرده است.
در حالی که برخی به آیندهای روشن امیدوارند، عدهای دیگر نگرانند که مبادا تاریخ تکرار شود و شادی این روزها جای خود را به انتقامجوییهای فرقهای بدهد.