محمدحسین دوتایف، تبعه اتریشی چچنیالاصل که بهمن ماه سال گذشته در حال فیلمبرداری از محوطه خارجی شبکه ایراناینترنشنال بازداشت شد، ادعا کرد معماری ایستگاه تلویزیونی سبب حیرت و تحسین او شده بود. او در دادگاه جزییاتی از روز بازداشت خود و اهدافش از تهیه تصویر ارائه داد.
جلسه رسیدگی به اتهامات محمدحسین دوتایف بعدازظهر روز ۲۰ آذر به وقت محلی در دادگاه کیفری مرکزی انگلستان (اولد بیلی) شروع شد و همچنان ادامه دارد.
او متهم است قصد داشته با جمعآوری اطلاعات و ارائه آن به شخص سوم، زمینه را برای انجام عملیاتی تروریستی علیه ایراناینترنشنال فراهم آورد.
اسکاینیوز روز پنجشنبه ۲۳ آذر در گزارشی نوشت دوتایف در دادگاه ادعا کرد «شیفته معماری غرب لندن و ساختمانهای تجاری پارک چیزیک» بوده و با شواهد و مدارک جعلی و ساختگی، به شکلی ناعادلانه متهم شده است.
همزمان دادستانها استدلال میکنند او آنجا بوده تا امنیت ساختمان ایراناینترنشنال را ارزیابی کند.
دوتایف در دادگاه در دفاع از خود گفت از سوی برادرش، بشار، به بریتانیا فرستاده شده تا در مورد کلاهبردارانی تحقیق کند که از پدرش دزدی کردهاند.
به گفته او، بشار ساکن استانبول است اما از یک شماره روسی برای واتساپ خود استفاده میکند. او برای برادرش پروازی به لندن رزرو کرده اما محمدحسین درباره اینکه چرا بلیت از طریق آدرسی در باکوی آذربایجان رزرو شده است، اظهار بیاطلاعی میکند.
دوتایف به هیات منصفه گفت پدرش یک راننده کامیون و حامی مخالفان چچنی بوده که در سال ۲۰۰۴ پس از ربوده شدن عمویش به دست روسها، به اتریش گریخته است.
او گفت که پدرش در سال ۲۰۲۲ و به دنبال همهگیری کرونا، شغل خود را از دست داده و ۲۰ هزار یورو در طرحی سرمایهگذاری کرده که متعلق به کلاهبرداران روسیزبان بوده است.
خود او هم مدعی شد که سه هزار یورو از این طریق از دست داده است.
به گفته دوتایف، پلیس اتریش آنان را تشویق کرده که خودشان در مورد این کلاهبرداری تحقیق کنند.
او همچنین خود را یک تکنیسین فنآوری اطلاعات در گراتس اتریش معرفی کرد که با یک پرستار ازدواج کرده و دارای سه فرزند است.
اگرچه دوتایف گفت که با خانواده، تنها یا با دوستانش به بسیاری از کشورهای اروپایی سفر کرده است اما پیش از این هرگز در بریتانیا نبوده است.
دوتایف گفت ساعت حدود ۱۰ صبح، وقتی از تاکسی در منطقه پارک چیزیک خارج شده، کلاهی که نشانه مخالفان چچنی است بر سر گذاشت و دهانش را با یک «اسنود» پوشاند.
او در دادگاه توضیح داد: «این نمادی از آزادی چچن است که هر روسی زبانی آن را میشناسد. من با استفاده از آن میخواستم بگویم فردی که دیروز مورد کلاهبرداری قرار گرفت اکنون اینجاست تا سوالاتی را مطرح کند.»
دوتایف همچنین گفت از اینکه تعداد زیادی نیروی امنیتی در بیرون منطقه تجاری و در پارک مستقر بودند تعجب کرده است.
پلیس بریتانیا ۲۳ آذر و در چهارمین روز از دادگاه رسیدگی به اتهامات محمدحسین دوتایف، تصاویری را از او منتشر کرد. این تصاویر از زمان حضور او در فرودگاه لندن آغاز میشود که از آنجا سوار تاکسی شده و مستقیم به منطقه چیزیک و ساختمان پیشین ایراناینترنشنال رفته است.
او از زمان رسیدن به ورودی پارک چیزیک، کلاه مشکی بیسبال بر سر و ماسک بر صورت دارد و با حضور در اطراف ساختمان ایراناینترنشنال، مشخصات امنیتی ورودی ساختمان و اطراف آن را میپاید.
به گفته دادستانی و پلیس، به نظر میرسد دوتایف در پی جمعآوری اطلاعات بیشتر، با یکی از نگهبانان ساختمان صحبت کرده و خود را توریست معرفی میکند. نگهبان از او میخواهد از ساختمان دور شود؛ با این حال دوتایف همچنان در آن حوالی پرسه میزند.
در ادامه دو نگهبان دیگر با او صحبت میکنند و به او مشکوک میشوند. در نهایت، پلیس با حضور در صحنه، دوتایف را بازداشت میکند.
دوتایف که در تیر ماه تفهیم اتهام شد، اعلام بیگناهی کرده و اتهامات را نپذیرفته است.
شبکه ایراناینترنشنال ۲۹ بهمن سال گذشته پس از تهدیدهای تروریستی مجبور شد پخش تلویزیونی خود را به طور موقت از لندن به واشینگتن منتقل کند.
تصمیم نهایی برای متوقف کردن فعالیتهای ایراناینترنشنال زمانی اتخاذ شد که پلیس لندن دوتایف را در نزدیکی این شبکه بازداشت کرد.
ایراناینترنشنال روز سوم مهر سال جاری پخش برنامههای خود را از استودیوی جدیدش در لندن از سر گرفت.
کامران رحیمیان روز پنجشنبه ۲۳ آذر با اعلام این خبر در اینستاگرام خود نوشت: «بر خلاف نیت قلبی خانواده ما، بر خلاف پذیرش اولیه دانشگاه، با ارادهای پنهان همراه با شنیدن این جملات که: این خانواده قابل اطمینان نیست و برای دانشگاه دردسر میشود، برگه محضری نیست، از زمان فوت چندین روز گذشته، دانشگاه جنازه احتیاج ندارد، جنازه عفونی است، آفاقمان بدون همراهی ما در خاوران در نزدیکی پدرمان آرمید.»
کامران رحیمیان که از سال ۱۳۹۰ همراه با همسرش فاران حسامی و برادرش کیوان رحیمیان به دلیل تدریس در دانشگاه مجازی بهائیان چندین سال زندانی شدند، در ادامه از خاوران به عنوان نماد ایستادگی بر باورها یاد کرد و نوشت: «به خاطر بسپار ...»
آفاق خسرویزند (رحیمیان) که از تاریخ ۲۲ آبان به دلیل عفونت شدید ریه در بخش آیسییو بستری شده بود، روز سهشنبه ۳۰ آبان از دنیا رفت.
پس از درگذشت این شهروند بهائی و صادر نشدن اجازه دفن او در «گلستان جاوید تهران»، آرامگاه متعلق به بهائیان، از خانواده رحیمیان خواسته شد پیکر مادرشان را در گورستان خاوران دفن کنند.
فرزندان خسرویزند از این کار سر باز زدند و در اطلاعیهای اعلام کردند پیکر مادرشان را برای «حفظ استقلال جامعه بهائی»، «احترام به حریم آرامگاه خاوران» و «میل مادرشان به یادگیری»، به دانشکده پزشکی دانشگاه تهران اهدا کردند.
محروم شدن پیروان آیین بهائی در ایران از حق کفن و دفن با رعایت مراسم خود و در آرامگاه خودشان، یکی از نمونههای سرکوب و آزار جامعه بهائیان به دست جمهوری اسلامی است.
آنها همواره از دفن اجباری درگذشتگان خود در محل گورهای دستهجمعی خاوران خودداری کردهاند.
فعالان جامعه بهائی و سازمانهای حقوق بشری در یک سال گذشته گزارشهای متعددی دادهاند که بر اساس آنها مقامهای جمهوری اسلامی مانع دفن پیکر بهائیان در «گلستان جاوید تهران»، آرامگاه متعلق به بهائیان شدهاند و برخی از درگذشتگان بهائی را بدون اطلاع خانوادههایشان در آرامگاه خاوران دفن کردهاند.
آرامگاه خاوران محل دفن پیکر اعدامشدگان دهه ۶۰ و به ویژه قربانیان اعدامهای گسترده سیاسی در سال ۶۷ است.
فعالان بهائی معتقدند دفن پیکر بهائیان در آرامگاه خاوران از سوی حکومت نه تنها با هدف آزار بهائیان بلکه به منظور مخدوش کردن آثار دفن جمعی اعدامشدگان در این آرامگاه صورت میگیرد.
رحیم رحیمیان، همسر آفاق خسرویزند در فروردین ۱۳۶۳ به دلیل بهائی بودن تیرباران شد. ماموران هرگز پیکرش را به خانواده تحویل ندادند و احتمال میرود در آرامگاه خاوران به خاک سپرده شده باشد.
جامعه جهانی بهائی روز ١٣ آذر در بیانیهای به شرح «روشهای جدید و بسیار خشنتر» پرداخت که «جمهوری اسلامی برای سرکوب بهائیان» از آنها استفاده میکند.
در بخشی از این بیانیه، جامعه بهائی، اهدای پیکر آفاق خسرویزند برای تحقیقات پزشکی را آخرین اقدام از طرف زنی دانست که شوهرش در دهه ۱۳۶۰ به دلیل بهائی بودن اعدام شد و دو پسرش مدتهای طولانی را به دلیل باورهایشان در زندان گذراندهاند.
روز سهشنبه هفتم آذر ماه، ۱۴ زن زندانی سیاسی در نامهای از زندان اوین ضمن ابراز همدردی با خانواده آفاق خسرویزند، رنج و استقامت این شهروند بهائی را در ایرانِ تحت حاکمیت جمهوری اسلامی روایت کردند.
این ۱۴ زن زندانی سیاسی در نامهشان که نسخهای از آن به دست ایراناینترنشنال رسید، ضمن تسلیتگویی به خانواده و نزدیکان آفاق خسرویزند، خطاب به آنها نوشتند: «امیدواریم رهایی او از رنج و محنت این زندگی و حیاتِ سراسر استقامت و پربارَش سبب تسلای خاطر شما باشد.»
منابع غیررسمی میگویند بیش از ۳۰۰ هزار شهروند بهائی در ایران زندگی میکنند اما قانون اساسی جمهوری اسلامی تنها ادیان اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتیگری را به رسمیت میشناسد.
بهائیان بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ و استقرار جمهوری اسلامی به طور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار دارند.
