سایت واینت نوشت پس از کشته شدن طالب سامی عبدالله، از فرماندهان ارشد حزبالله، یک مقام جمهوری اسلامی در سفر به لبنان با فرماندهان این گروه درباره نگرانی از هدف قرار گرفتن حسن نصرالله گفت و گو کرد و به نظر می رسد موساد از محل نصرالله حتی اگر آن را تغییر دهد اطلاع دارد.
به گزارش واینت، یک نماینده ایران بلافاصله پس از کشته شدن طالب سامی عبدالله، فرمانده یگان نصر حزبالله در جنوب لبنان، وارد بیروت شد.
بر اساس این گزارش، او به جای رفتن به دفتر حسن نصرالله، با نزدیکان او در یک اتاق دربسته دیدار کرد.
واینت تاکید کرد که جمهوری اسلامی این نگرانی خود را با حزبالله به اشتراک گذاشته که اسرائیل ممکن است اکنون شخص نصرالله را هدف قرار دهد.
این سایت نوشت به نظر میرسد که موساد از محل حضور دبیر کل حزبالله لبنان اطلاع دارد و حتی اگر او مکان خود را تغییر دهد، اسرائیل مطلع میشود.
این در حالی است که در سالهای گذشته، حزبالله معتقد بود اسرائیل قصد حذف نصرالله را ندارد.
نصرالله طی بیش از سه دهه رهبری خود در حزبالله، که از سوی آمریکا یک گروه «تروریستی» شناخته میشود، توانسته این گروه را به یکی از بزرگترین و مسلحترین سازمانهای شبهنظامی در جهان تبدیل کند.
با این حال، اسرائیل تلاش کرده که سخنرانیهای او را پیشبینی و بر وضعیت سلامت او نظارت کند.
سه ماه پیش، یک وبسایت خبری نزدیک به مخالفان حکومت بشار اسد از کشته شدن عباس احمد خلیل نوه حسن نصرالله درشهر ناقوره لبنان در حمله پهپادی ارتش اسرائیل به یک خودرو خبر داد.
چهار سال پیش نیز کانال ۱۳ تلویزیون اسرائیل گزارش داد که حسن نصرالله در پناهگاه مستقر شده است.
این شبکه خبر داد که نصرالله در پی ترور یکی از مسئولان برنامه هستهای ایران، در حملهای که به اسرائیل منتسب شد، هرگونه جابهجایی و حرکت خود را متوقف کرده است.
نصرالله پس از کشته شدن قاسم سلیمانی نیز در مصاحبه با شبکه المیادین با بیان اینکه «دلم برای او [قاسم سلیمانی] خیلی تنگ شده است»، گفت: «عربستان سعودی مدتهاست که خواستار ترور من شده است و بن سلمان در سفر به آمریکا خواستار ترور من شده و این خبر است، نه تحلیل».
پس از آغاز جنگ کنونی غزه، تقریبا به طور روزانه نیروهای حزبالله با نیروهای اسرائیلی در مرز لبنان و اسرائیل درگیر شده و تبادل آتش کردهاند.
روز یکشنبه ۲۷ خرداد، دانیل هاگاری، سخنگوی ارتش اسرائیل، با تاکید بر ادامه مبارزه کشورش با «محور شرارت» جمهوری اسلامی، هشدار داد حزبالله با افزایش حملههای مرزی، اسرائیل را به آستانه تشدید تنش گستردهتری میبرد که این روند میتواند برای لبنان و کل منطقه پیامدهای ویرانگری به همراه داشته باشد.
هاگاری گفت: «تروریستهای نیابتی جمهوری اسلامی منطقه را به سمت ویرانی میکشند و اسرائیل به مبارزه با محور شرارت جمهوری اسلامی در همه جبههها از جمله در غزه و لبنان ادامه خواهد داد.»
او افزود از آغاز جنگ حماس و اسرائیل، حزبالله بیش از پنجهزار راکت، موشک ضدتانک و پهپاد را از خاک لبنان به سمت اسرائیل پرتاب کرده است.
سخنگوی ارتش اسرائیل گفت حزبالله آینده لبنان را مورد تهدید قرار داده و از این کشور به عنوان «سپری» برای حماس استفاده میکند.
محبوبه رضایی، هستی امیری، سمانه اصغری، سکینه پروانه، مریم یحیوی، ناهید تقوی، نرگس محمدی، آنیشا اسداللهی، سپیده قلیان و گلرخ ایرایی، امضاکنندگان این نامه هستند.
امضاکنندگان این نامه تاکید کردهاند که با سالها حبس و همزیستی با زنان بهائی و مشاهده فشارها و محرومیتهایی که به سبب تفاوت عقیده، بر خود و خانوادههاشان تحمیل شد و شنیدن روایتهاشان از گذشته تا کنون و قیاس آن با آنچه همواره بر دگراندیشان تحمیل میشود، درمییابند که به واقع «داستان ما یکیست».
اشاره آنها به کمپین «داستان ما یکیست» است که سال گذشته برای یادبود چهلمین سال اعدام ۱۰ زن بهائی زاهاندازی شد.
سال گذشته جامعه جهانی بهائی اعلام کرد که این کارزار با هدف گرامیداشت تلاش دیرینه زنان ایرانی برای تحقق برابری جنسیتی راهاندازی شده و از همگان خواست تا به هر شکل از جمله ساخت آثار هنری، به آن بپیوندند.
روز ۲۸ خرداد سال ۱۳۶۲، جمهوری اسلامی ۱۰ زن بهائی را به جرم باور به اندیشههای برابری جنسیتی و اعتقاد به بهائیت، در یک شب و در میدان چوگان شهر شیراز به دار آویخت.
زنان زندانی امضاکننده این نامه با بیان اینکه «هموطنان بهائیمان طی دههها استبداد همواره از تمام حقوق اجتماعی محروم بودهاند»، یادآوری کردند که در دهه ۶۰ و با حذف فاجعهبار مخالفان سیاسی و دگراندیشان، نزدیک به ۳۰۰ نفر از هموطنان بهائیمان به دست حکومت سر به نیست، مفقودالاثر یا اعدام شدند و هزاران نفر نیز بیبهره از کمترین حقوق اجتماعی از خانههای خود بیرون رانده شدند.
آنها از اجرای حکم ۱۰ زن بهائی در دهه شصت به عنوان یکی از تکاندهندهترین روایتهایی که از جامعهی بهائی شنیدهاند، یاد کردند.
زنان زندانی در این باره نوشتند: «این زنان با هم به قتلگاه برده شدند و در مقابل چشم دیگری به ترتیب اعدام شدند. تا آخرینشان که نوجوانی زیر ۱۸ سال بود (که طبق معاهدههای بینالمللی کودک محسوب میشود) و پیش از بازداشت مشغول به تحصیل بود و تدریس به کودکان خردسال. نوجوانی که تنها تضادش با سیستم باور و عقیدهای بود که در زندگی اجتماعیاش نیز نمودی نداشت. »
زنان زندانی سیاسی در نامه خود با روایت سالهای حبس خود در کنار مهوش ثابت، فریبا کمالآبادی و دیگر شهروندان بهائی و آنچه از آنها آموختهاند، اضافه کردند: «علاوه بر آنچه که بر خود و خانوادههایشان به سبب سالها حبس تحمیل شده است، محروم کردنِ جامعه از حضور و آموزههایشان، رنجی گران است.»
آنها در ادامه تاکید کردند: «سکوت ما در برابر این ستم مضاعف بر گروهی از جامعه که حتی زیستنشان نیز به عنوان شهروندان بهائی جرمانگاری شده، این جنایات را برای رژیم کمهزینه کرده و راه را برای تکرار و تشدید آن هموار میکند..»
امضاکنندگان این نامه در پایان با اشاره به اینکه «همانگونه با تضادهای سیاسی و عقیدتی در برابر سرکوب ایستادهایم و کف خیابانهای ایران را به عرصهای برای مطالبه حق بدل کردهایم»، تاکید کردند که تا پایان دادن به رنج مضاعفی که بر هموطنان بهائیمان تحمیل میشود در کنارشان ایستادهایم.
کمپین «داستان ما یکیست» در خرداد ۱۴۰۲ آغاز شد و همان زمان جامعه جهانی بهائی اعلام کرد که برای یک سال ادامه خواهد داشت.
بهائیان بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ به طور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار گرفتهاند.
در یک سال گذشته فشار نهادهای امنیتی و قضایی بر شهروندان بهائی تشدید شده است.
منابع غیررسمی میگویند بیش از ۳۰۰ هزار شهروند بهائی در ایران زندگی میکنند.
قانون اساسی جمهوری اسلامی تنها ادیان اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتی را به رسمیت میشناسد.