انتقال تجهیزات نظامی روسیه از سوریه به لیبی
پس از انتشار تصاویر ماهوارهای درباره انتقال تجهیزات نظامی روسیه از سوریه، یک مقام امنیتی سوری خبر داد هواپیمایی باری از پایگاه هوایی روسیه در لاذقیه، بامداد شنبه به لیبی پرواز کرده است.
پس از انتشار تصاویر ماهوارهای درباره انتقال تجهیزات نظامی روسیه از سوریه، یک مقام امنیتی سوری خبر داد هواپیمایی باری از پایگاه هوایی روسیه در لاذقیه، بامداد شنبه به لیبی پرواز کرده است.
مقام امنیتی سوری در نزدیکی پایگاه هوایی روسیه در لاذقیه به خبرگزاری رویترز گفت هواپیمای باری روسیه بامداد شنبه به سمت لیبی پرواز کرده است.
بر اساس تصاویری که شرکت فنآوری فضایی مکسار منتشر کرده، روسیه به خارج کردن برخی تجهیزات نظامی خود از پایگاه هوایی حمیمیم در سوریه با دو هواپیمای آنتونوف ایان-۱۲۴ ادامه میدهد.
در این تصاویر، قطعاتی از یک سامانه پدافندی اس-۴۰۰ در حال بارگیری دیده میشود. ویدیویی نیز در رسانههای اجتماعی منتشر شده است که حرکت کاروان بزرگی از خودروهای نظامی روسیه را در بزرگراه دمشق و حمص به سمت شمال سوریه نشان میدهد.
تصاویر ماهوارهای در روزهای گذشته نشان دادند پس از سرنگونی بشار اسد و حکومت او در سوریه، کشتیهای نیروی دریایی روسیه پایگاه خود را در طرطوس ترک کردهاند و برخی از آنها در فواصلی دورتر از ساحل، لنگر انداختهاند.
روسیه اکنون نگران سرنوشت دو پایگاه نظامی خود در سواحل غربی سوریه، پایگاه دریایی در طرطوس و پایگاه هوایی حمیمیم در جنوب شرق لاذقیه است و تلاش میکند بر حفظ منافع استراتژیک خود در این کشور و خاورمیانه متمرکز شود.
پنجشنبه ۲۲ آذر، میخائیل بوگدانوف، معاون وزیر امور خارجه روسیه، گفت که مسکو قصد دارد پایگاههای خود را در سوریه حفظ کند.
او خبر داد که روسیه با گروه تحریر شام ارتباط برقرار کرده و امیدوار است که این گروه به «قولهای خود در ارتباط با حفظ امنیت دیپلماتهای خارجی» عمل کند.
پس از شدت گرفتن درگیریهای داخلی در سوریه که بیش از یک دهه پیش آغاز شد، روسیه و جمهوری اسلامی با اعزام نیروهای نظامی و شبهنظامی به این کشور، از حکومت اسد در برابر مخالفان محافظت کردند.
پس از سقوط رژیم اسد، مقامهای جمهوری اسلامی و رسانههای دولتی روسیه تلاش کردند در اشاره به موضوع و پوشش خبرهای خود، شخص بشار اسد را مقصر شرایط به وجود آمده معرفی کنند.
وزارت امور خارجه روسیه، یکشنبه ۱۶ آذر از کنارهگیری اسد از قدرت خبر داد و اعلام کرد که مسکو با «همه گروههای مخالف سوریهای» در تماس است.
رییس سابق حکومت سوریه اکنون همراه با خانوادهاش به روسیه پناهنده شده است.
همزمان با اعلام خبر برگزاری جام جهانی فوتبال در سال ۲۰۳۴ در عربستان سعودی و عزم جزم این کشور برای تغییر، جشنواره دریای سرخ امسال هم طوفان بزرگی را به نمایش میگذارد. جایی که امسال برای اولین بار در محله البلد (محله تاریخی شهر) صاحب یک کاخ بزرگ جشنواره با فضایی بسیار عظیم و حیرتانگیز با پنج تالار سینما شد که حالا این جشنواره را با شعار «خانه تازهای برای سینما» پیش خواهد برد؛ جشنوارهای که با بودجهای هنگفت، فرشهای قرمز پر سر و صدایی پهن میکند و در کنار چهرههای شناخته شده -امسال از جمله با حضور جانی دپ و همینطور مایکل مان، فیلمساز معروف آمریکایی- صدها دستاندرکار سینما از سراسر جهان را در خود جای میدهد تا جشنواره به جشنی عظیم در بزرگداشت سینما در این سوی دنیا بدل شود، آن هم در کشوری که تا سال ۲۰۱۸ حتی یک سالن سینما نداشت و حالا با ۶۸۰ سالن سینما با بلیتهای گران قیمت، به بزرگترین بازار فیلم خاورمیانه بدل شده و در کنار آن با بودجه اختصاصی این جشنواره برای تولید فیلم -که به دهها میلیون دلار در سال میرسد- به یکی از بزرگترین مراکز حمایتی ساخت فیلم در جهان تبدیل شده، ضمن آن که پروژه شهرالعلا قرار است با مجهزترین استودیوها و مراکز اسکان، تولیدات جهانی ساخت فیلم را در آینده نزدیک به خود جلب کند. به این ترتیب به نظر میرسد کشوری که اصلا تالار سینما نداشت، حالا با این طوفان تغییر، میخواهد به قطب فیلمسازی بدل شود؛ نه تنها در منطقه، بلکه در تمام جهان.
در این راه البته دست جشنواره تا حد زیادی هم باز بوده و امسال با نمایش بدون سانسور فیلمهایی چون «ما در زمان زندگی میکنیم» و «آگورا» که صحنههای عریان رابطه جنسی دارند، بسیاری را شوکه کرد.
جایزه سینمای ایران
سینماگران ایرانی از آغاز این جشنواره تا به امروز حضور گستردهای در آن داشتهاند، درست برخلاف جشنوارههای مصر نظیر الجونه (الگونا) که معمولا به دلایل سیاسی به سینمای ایران بیتوجهی میکنند. امسال سینماگران ایرانی دست پر از جشنواره دریای سرخ بازگشتند: قفس ساخته علیرضا کاظمیپور و پانتهآ مصلح، برنده جایزه ۲۵ هزار دلاری بهترین فیلم کوتاه شد. فیلم به عنوان محصول ایران به نمایش درآمد اما این دو سینماگر خارج از ایران زندگی میکنند و داستان فیلم هم در ایران نمیگذرد.
قفس داستان پسر پناهندهای را روایت میکند که به شکلی رویایی در جستوجوی مادرش است. غالب فیلم در داخل یک تانکر آب میگذرد و در واقع یکی از چالشهایی که این دو سینماگر -به گفته خودشان- با آن روبهرو بودهاند، فیلمبرداری زیر آب و استفاده از بازیگرانی بوده که بتوانند در داخل آب بازی کنند. فیلم بسیار کم دیالوگ است و میتواند با زبان تصویر داستان سادهاش را پیش ببرد و تماشاگر را با خود همراه کند.
امسال اما جشنواره دریای سرخ برخلاف سایر جشنوارههای بزرگ جهانی که به فیلمهای زیرزمینی سینمای ایران توجه داشتند، به سینمای رسمی داخل ایران توجه نشان داد و در اقدامی دور از انتظار یک فیلم بلند از بدنه سینمای ایران را در بخش مسابقه اصلی خود انتخاب کرد: ساعت شش صبح ساخته مهران مدیری، فیلمی که از جوایز جشنواره نصیبی نبرد و بیشتر به فیلمی گیشهپسند شبیه بود تا فیلمی برای جشنوارههای جهانی.
جوایز جشنواره
در میان ۱۶ فیلم مسابقه، مسیر سرخ ساخته لطفی عاشور از تونس، برنده اصلی بود و در کمال تعجب هر دو جایزه اصلی را نصیب برد: جایزه بهترین فیلم (به مبلغ ۱۰۰ هزار دلار) و همینطور بهترین کارگردانی از آن فیلمی که داستان تلخ پسر بچهای را روایت میکند که شاهد سر بریدن یکی از نزدیکانش از سوی اسلامگراهاست.
به سرزمینی ناشناس ساخته مهدی فلیفل از فلسطین از دیدنیترین فیلمهای جشنواره بود که جایزه نقرهای ۳۰ هزار دلاری بهترین فیلم را از آن خود کرد؛ فیلمی که داستان دو مهاجر فلسطینی در یونان را به شیوهای نو و غیرکلیشهای تصویر میکند و در این راه با تکنیکی چشمگیر و شخصیتپردازی دقیق، تماشاگر را در یک چرخه ترسناک از شرایط غیرانسانی درگیر میکند.
فیلم آهنگ سیما ساخته رویا سادات، فیلمساز افغانستانی هم در بخش مسابقه به نمایش درآمد اما از جوایز نصیبی نبرد؛ فیلمی که سعی دارد داستان ناگفتهای را درباره فعالیتهای اجتماعی و سیاسی زنان افغانستان در دهه ۷۰ روایت کند و تاثیر اتفاقات سیاسی را طی زمانهای مختلف بر روی آزادیهای زنان به تصویر بکشد.
