نتایج یک پژوهش نشان میدهد قیمت واقعی برق صنایع در ایران، تا هفت برابر قیمتهای اعلامی است. قیمت برق صنعتی در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۱۳۹۷، به طور رسمی حدود ۱۲ برابر و در عمل حدود ۳۰ برابر افزایش داشته است.
بر اساس نتایج پژوهش موسسه مطالعات و پژوهشهای بازرگانی، که یکشنبه دوم شهریور منتشر شد، در شرایط فعلی کشور، قبضهای صنعتی علاوه بر نرخ پایه، شامل بخشهای دیگر از جمله الزامات ماده ۱۶، خرید برق غیرسبز، مابهالتفاوت سوخت و هزینه ترانزیت است.
این بخشهای فرعی، در نهایت هزینه برق را تا هفت برابر نرخ پایه افزایش میدهند.
بررسی تغییرات نرخ برق صنعتی در سال ۱۴۰۴ نسبت به سال ۱۳۹۷ نشان میدهد طی شش سال، با اینکه قیمت پایه برق صنعتی ۱۲ برابر افزایش داشته، رقم واقعی افزایش حدود ۳۰ برابر بوده است.
در همینحال، برخلاف مقایسههای رایج دولتمردان جمهوری اسلامی درباره پایین بودن نرخ برق در ایران نسبت به سایر کشورها، نتایج این پژوهش نشان میدهد نرخ هر کیلووات ساعت برق صنایع انرژی در کشورهای حاشیه خلیج فارس به طور میانگین ۴.۳ سنت است. این عدد برای صنایع انرژی ایران ۱۱.۸۶ سنت تعیین شده است: به عبارتی قیمت برق صنایع انرژی در ایران حدود سه برابر میانگین کشورهای حاشیه خلیج فارس است.
در فاصله سالهای ۱۳۹۷ تا ۱۴۰۴، قیمت برق صنایع در هندوستان ۳.۷ درصد، در ترکیه ۱۹ درصد و در امارات متحده عربی هیچ تغییری نداشته است. اما در ایران افزایش قیمت اعلامی برق صنایع ۱۲۲۳ درصد بوده است.
دومینوی برق صنایع، از کارخانه تا بازار و سفره کارگران
شوک ناشی از این افزایش قیمت شدید و قطعی مکرر برق، در قیمت نهایی محصولات صنایع تاثیر گذار بوده است. برای نمونه در خرداد قیمت سیمان در بازار ایران به دلیل توقف تولید در واحدهای تولیدی، نسبت به یک سال گذشته تا ۲۲۸ درصد افزایش داشت.
فعالان صنایع هشدار دادند با اعمال خاموشیهای گسترده از اردیبهشت، پیشبینی میشود در سال ۱۴۰۴ تولید فولاد ۳۳ درصد کاهش یابد.
وضعیت برق صنایع، دومینووار سایر بخشها را نیز درگیر کرده است. محمود نجفیعرب، رییس اتاق بازرگانی تهران، ۱۰ مرداد، گفت: «برق واحدهای صنعتی سه روز در هفته قطع است و با وجود داراییها، از جمله نیروی انسانی، اما نمیتوانیم بهرهوری لازم را از صنعت داشته باشیم.»
در این شرایط، فعالان کارگری در استانهای مختلف کشور نسبت به سقوط وضعیت معیشتی کارگران، در پی تعطیلی و نیمه تعطیلی واحدهای صنعتی هشدار دادهاند.
به گفته آنان کاهش شیفتها، حذف پاداش تولید و احتمال تعدیل نیرو، زندگی هزاران کارگر را در معرض خطر قرار داده است.
اکبر شوکت، دبیر اجرایی خانه کارگر قم اعلام کرد که برخی شهرکهای صنعتی این استان تا دو روز در هفته بدون برق هستند و کاهش شیفت کاری باعث کاهش دستمزد کارگران شده است.
این نشریه بریتانیایی یکشنبه دوم شهریور به نقل از مقامهای جمهوری اسلامی نوشت تهران مایل است برای جلوگیری از حملات بیشتر اسرائیل و آمریکا و همچنین فعالسازی مکانیسم ماشه، از موضع سختگیرانه خود عقبنشینی کند.
بر اساس این گزارش، علی لاریجانی، دبیر تازه منصوبشده شورای عالی امنیت ملی، هدایت تلاشها برای متقاعد کردن حاکمیت به کاهش سطح غنیسازی از ۶۰ درصد به ۲۰ درصد را بر عهده دارد.
گمانهزنیها بر این اساس بوده که سطح غنیسازی اورانیوم در ایران حدود ۹۰ درصد و در سطح تولید سلاح هستهای است. همین موضوع نگرانیهای بینالمللی درباره اهداف هستهای ایران را افزایش داده است.
لارنس نورمن، خبرنگار والاستریتژورنال، ۲۵ خرداد گفته بود چند منبع آگاه بر این باورند که احتمال دارد ایران غنیسازی اورانیوم تا سطح ۹۰ درصد را در تاسیسات فردو آغاز کرده باشد.
بازگشت احتمالی به سطح ۲۰ درصد، عقبنشینی قابل توجهی از توان فعلی ایران خواهد بود، اما همچنان بالاتر از سقف ۳.۶۷ درصدی تعیینشده در برجام است.
یک مقام ارشد ایرانی به تلگراف گفت: «لاریجانی تلاش میکند نظام را برای کاهش سطح غنیسازی متقاعد کند تا از یک جنگ دیگر جلوگیری شود. او نگران است که اگر سطح غنیسازی کاهش نیابد یا به برخی خواستههای غرب پاسخ داده نشود، نظام با چالشی بزرگ مواجه شود.»
او افزود تلاش لاریجانی عمدتا با مخالفت نهادها و چهرههای وابسته به حکومت و سپاه پاسداران روبهروست.
با این حال، به گفته این مقام، ظاهرا علی خامنهای تمایل دارد با این رویکرد همراهی کرده و بار دیگر با قدرتهای غربی وارد تعامل شود.
بریتانیا، فرانسه و آلمان تهدید کردهاند در صورتی که جمهوری اسلامی تا پایان آگوست (نهم شهریور) مذاکرات برای احیای گفتوگوهای هستهای را آغاز نکند، تحریمهای فلجکنندهای را که در قالب توافق برجام لغو شد، دوباره اعمال خواهند کرد.
بند «بازگشت خودکار تحریمها» در توافق برجام در ماه اکتبر (مهر) منقضی میشود و این مساله، فشار بر اروپاییها را برای اقدام فوری پیش از پایان این فرصت افزایش داده است.
بر اساس مکانیسم ماشه، هر طرفی میتواند ایران را ناقض توافق اعلام کرده و تحریمها را بازگرداند. پس از انقضای این بند، هرگونه تحریم جدید نیازمند تصویب شورای امنیت خواهد بود؛ امری که میتواند با وتوی چین یا روسیه متوقف شود.
عباس عراقچی، وزیر امور خارجه جمهوری اسلامی، ۳۱ مرداد با همتایان فرانسوی، آلمانی و بریتانیایی خود تلفنی گفتوگو کرد تا درباره جلوگیری از بازگشت تحریمهای سازمان ملل رایزنی کند و توافق شد هفته آینده با آنها دیدار داشته باشد.
نگرانی اروپاییها پس از آن افزایش یافته که تهران همه همکاریهای خود با آژانس بینالمللی انرژی اتمی را پس از جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل در ماه ژوئن قطع کرد.
این اقدام جامعه بینالمللی را بیش از پیش از دسترسی به برنامه هستهای ایران و وضعیت ذخایر اورانیوم آن محروم ساخت.
تلگراف نوشت فشارهای داخلی بر خامنهای نشان میدهد که در درون حاکمیت بر سر «چگونگی تعامل با غرب» اختلاف وجود دارد و رهبر جمهوری اسلامی با فشارهای فزایندهای مواجه است تا میان جاهطلبی هستهای و بقای نظام یکی را انتخاب کند.
او از زمان حملات نظامی اسرائیل به اهدافی در ایران به ندرت در جلساتی عمومی ظاهر شده است.
خامنهای دوم شهریور با متهم کردن مدافعان مذاکره مستقیم با ایالات متحده تاکید کرد «باطن قضیه دشمنی آمریکا» با مسائلی چون مذاکره مستقیم «حل نشدنی» است.
آبنبات چوبی در ازای مروارید غلطان
تلگراف در این گزارش نوشت رویکرد دیپلماتیک کنونی لاریجانی در تضاد با موضع سرسختانه او در گذشته است.
مهر سال ۱۳۸۲ خورشیدی حسن روحانی که ریاست تیم مذاکرات هستهای با سه کشور اروپایی را بر عهده داشت موافقت کرد تهران به طور موقت غنیسازی اورانیوم را تعلیق کند.
لاریجانی که آن زمان رییس سازمان صداوسیمای جمهوری اسلامی بود، از این تصمیم انتقاد کرد و گفت: «مروارید غلطان دادیم و در ازای آن آبنبات چوبی گرفتیم.»
یک استاد علوم سیاسی در ایران به تلگراف گفت حکومت در برههای حساس قرار گرفته و میان «حفظ رضایت حامیان داخلی و تعامل با غرب» سرگردان است.
او توضیح داد: «این کار دشوار است؛ آنها هیچگاه نتوانستهاند هر دو را همزمان انجام دهند و اکنون حتی سختتر هم شده است. بسیاری بر این باورند که تعامل با غرب معادل از دست دادن یک حمله پیشگیرانه علیه ماست. اما واقعیت این است که آنها هیچ گزینه دیگری جز یافتن راهی برای بقا ندارند.»
به گفته این استاد دانشگاه، این تلاش برای بقا میتواند به معنای کاهش سطح غنیسازی و هرچند شاید تنها بهعنوان ابزاری برای خرید زمان باشد.
او افزود: «در گذشته، آنها در پی پیشروی بودند. اکنون فقط تلاش میکنند به نقطهای برگردند که پیش از حملات آمریکا در آن قرار داشتند.»
سیاوش آریا در گفتوگو با خبرگزاری ایسنا هشدار داد این محوطه تاریخی در وضعیت بد و نامناسب حفاظتی و نگهداری به سر میبرد و بیشتر سنگ گورهای تاریخی و ارزشمند آن، شکسته و آسیب جدی دیده است.
به گفته او، در سایه بیتوجهی اوقاف و امور خیریه که سرپرستی این مجموعه را بر عهده دارد، گیاه و علفهای هرز در لابهلای سنگ گورها روییده و به آنها آسیب رسانده است.
او افزود: «افراد ناشناس و ولگرد و معتاد، گیاهان را به آتش کشیده و سبب آسیب جدی به بخشهایی از سنگ گورهای یگانه و بیهمتای این آرامستان ملی شدهاند.»
در سالهای گذشته بارها نسبت به بیتوجهی مقامهای جمهوری اسلامی به نگهداری از آثار تاریخی ایران انتقاد و نسبت به نابودی تدریجی این آثار هشدار داده شده است.
سال گذشته گزارشهایی درباره رشد گلسنگها در تختجمشید و بیستون، دو اثر برجای مانده از دوران هخامنشی، و خطر از بین رفتن نقوش آنها منتشر شد. تختجمشید از اوایل دهه ۸۰ با این مشکل مواجه شده است.
آریا همچنین شهریور ۱۴۰۳ از وضعیت مخاطرهآمیز آرامگاه «اردشیر سوم» بر اثر نفوذ رطوبت و نمزدگی در این اثر هخامنشی در مجموعه «تختجمشید» خبر داده بود.
این فعال میراث فرهنگی با اشاره به وضعیت دارالسلام، یادگارینویسی با رنگ روی سنگگورها، ریختن زباله و پسماند را از دیگر بحرانهایی نام برد که این گورستان تاریخی با آنها مواجه است.
به گفته آریا، یکی از بزرگترین آسیبهای چند سال اخیر، اجرای طرح یکسانسازی یا همسانسازی نیمی از سنگ گورها از سوی شهرداری وقت بود که با اعتراض گسترده کنشگران میراث فرهنگی ناتمام ماند.
طی چهار دهه گذشته، بارها تخریب آثار و بافتهای تاریخی ارزشمند ایران، از جمله آثار و محوطههای تاریخی استان فارس، از سوی نهادهای جمهوری اسلامی خبرساز شده است.
دی سال گذشته گروهی از مرمتگران پس از بازدید میدانی بهمنظور بررسی روند مرمت مدرسه خان شیراز، بندکشی با سیمان سفید در این بنای تاریخی را «فاجعه مرمتی» خواندند.
مشکلات گورستان دارالسلام شیراز به همینجا ختم نمیشود.
آریا ساخت سازهای در حریم و عرصه این گورستان تاریخی را «دستدرازی آشکار به این یادمان ملی» و «خدشهدار کردن چشمانداز فرهنگی آن» توصیف کرد.
بررسیها نشان میدهد این سازه چندین ماه پیش ساخته شده، اما از ادامه کار آن به دلیل «ناسازگاری با قانونهای میراث فرهنگی» ممانعت شد.
این کنشگر میراث فرهنگی هشدار داد: «گویا دوباره و در بخشهای دیگری و به عنوان طرحهای عمرانی ساختوساز یا دخالتهایی در حال انجام است. به باور کارشناسان میراث فرهنگی، ساختوسازها بدون داشتن طرح مصوب میراث فرهنگی و بدون مجوز بوده است.»
به گفته او، بر پایه ضابطه و قانونهای میراث فرهنگی هر گونه ساختوسازی در حریم و عرصه ممنوع است و سازه ساختهشده باید برچیده شود.
آرامستان داراسلام بهمن ۱۳۸۸ در فهرست میراث ملی ایران ثبت شد.
حسین شریعتمداری، نماینده رهبر جمهوری اسلامی در روزنامه کیهان، درباره احتمال اعمال محدودیت بر کشتیرانی غرب در تنگه هرمز گفت بستن تنگه هرمز میتواند بهای جهانی نفت را تا ۲۰۰ دلار افزایش دهد و ضربه اقتصادی شدیدی به دشمنان ایران وارد کند.
شریعتمداری، شامگاه جمعه ۳۱ مرداد در صداوسیما گفت: «میتوانیم برای کشورهای آمریکا، فرانسه، انگلیس و آلمان در تنگه هرمز محدودیت ایجاد کنیم و اجازه ندهیم از آن عبور کنند.»
در واکنش، ریچارد گلدبرگ، رییس پیشین میز مقابله با توسعه تسلیحات کشتار جمعی ایران در شورای امنیت ملی آمریکا، این سخنان را غیرواقعی توصیف کرد و گفت: «با توجه به اینکه چین نیمی از نفت خود را از تنگه هرمز تهیه میکند، بستن این تنگه بیشترین فشار را بر چین وارد میکند و در همین حال جمهوری اسلامی نیز با چنین اقدامی دست به خودکشی اقتصادی میزند.»
او در ادامه افزود فعالسازی فوری «مکانیسم ماشه» یا همان بازگشت خودکار تحریمهای شورای امنیت علیه حکومت ایران، تنها راه باقیمانده برای مقابله با سیاستهای جمهوری اسلامی است. گلدبرگ تاکید کرد طرفهای دخیل در توافق هستهای نباید در این زمینه تردید کند و باید بیدرنگ اقدام نماید.
این جدال لفظی در شرایطی صورت میگیرد که تنشهای منطقهای بر سر امنیت خلیج فارس و مسیرهای انتقال انرژی همچنان رو به افزایش است. تهدیدهای تهران درباره تنگه هرمز از سوی کارشناسان غربی بیشتر نوعی ابزار فشار سیاسی تعبیر میشود تا یک سناریوی عملی.
جمهوری اسلامی نگران فعال شدن مکانیسم ماشه از جانب کشورهای اروپایی است. اگرچه مذاکرات با طرفهای غربی ادامه دارد، تهران رایزنیها برای مواجهه با فعال شدن آن و بازگشت تحریمهای بینالمللی را آغاز کرده است.
سابقه مینریزی در تنگه هرمز و جنگ نفتکشها
مدیرمسئول کیهان بارها اظهارات مشابه داشته که بیشتر در رسانههای داخل کشور بازتاب پیدا میکند. اما قصد جدی جمهوری اسلامی برای بستن تنگه هرمز، پیشتر آزموده شده و پاسخ سختی نیز دریافت کرده است.
سال ۱۳۶۳ خورشیدی در جریان جنگ ایران و عراق، علی اکبر ولایتی، مشاور فعلی رهبر جمهوری اسلامی که در آن زمان وزیر امور خارجه بود، وعده بستن تنگ هرمز را داد. جمهوری اسلامی نتوانست تنگه را ببندد، اما اقدامات آن موجب آغاز تنشهای موسوم به «جنگ نفتکشها» شد.
جمهوری اسلامی که تا آن زمان تنها با عراق میجنگید، با تهدید امنیت تنگه هرمز، طرف سوم، یعنی ایالات متحده را وارد جنگ کرد. در نتیجه عملیات مینریزی سپاه پاسداران در تنگه هرمز، ناوهای آمریکایی برای دفاع از ادامه جریان حمل و نقل دریایی وارد عمل شدند.
در نهایت جمهوری اسلامی با تحمل خسارات اقتصادی و نظامی و سنگین، ناچار شد در سال ۱۳۶۶ از مواضع خود عقبنشینی کند.
در سالهای ۲۰۰۸، ۲۰۱۱، ۲۰۱۲، ۲۰۱۸ و ۲۰۱۹ در واکنش به تهدیدات بابت برنامههستهای، جمهوری اسلامی تهدید کرده که تنگه هرمز را خواهد بست.
جدی شدن تهدید بستن تنگه هرمز
با اینحال، پس از جنگ ۱۲ روزه، تهدیدهای جمهوریاسلامی شکلی جدیتر به خود گرفته است. اول تیر در واپسین روز جنگ، اسماعیل کوثری، عضو کمیسیون امنیت ملی مجلس شورای اسلامی، گفت مجلس برای بستن تنگه هرمز به نتیجه رسیده است. او اضافه کرد: «اما تصمیم نهایی بر عهده شورای عالی امنیت ملی است.»
دهم تیر رویترز گزارش داد بعد از حملههای اسرائیل به ایران، جمهوری اسلامی اقدام به بارگیری مینهای دریایی در شناورهایی در خلیج فارس کرده است. بر اساس این گزارش به نقل از دو مقام آمریکایی، سرویسهای اطلاعاتی ایالات متحده در همان زمان از این اقدام مطلع شدند.
پس از جدی شدن احتمال فعال شدن مکانیسم ماشه، این روند تسریع شده است.
بیست و پنجم تیر رییس کل دادگستری استان هرمزگان از توقیف یک نفتکش خارجی در دریای عمان به اتهام «قاچاق سوخت» خبر داد. مجتبی قهرمانی، اعلام کرد این کشتی را ابتدا «به دلیل نقص مدارک قانونی مربوط به محموله این شناور» بازرسی و سپس به اتهام «حمل دو میلیون لیتر سوخت قاچاق» توقیف کردند. او به مالک کشتی یا پرچم کشوری که با آن در سفر بوده اشارهای نکرد.
با این حال، کوروش احمدی، دیپلمات پیشین جمهوری اسلامی در سازمان ملل، هشدار داده بستن تنگه هرمز بلافاصله واکنش شورای امنیت را در پی خواهد داشت و عملا به زیان ایران تمام خواهد شد. او تاکید کرده بود چنین اقدامی نهتنها آمریکا، بلکه چین را نیز در برابر تهران قرار خواهد داد و در عمل «خودکشی سیاسی و اقتصادی» محسوب میشود.
این مجموعه تهدیدها نشان میدهد تنگه هرمز همچنان بهعنوان یکی از اصلیترین ابزار فشار جمهوری اسلامی مطرح است، هرچند کارشناسان داخلی نیز بر پیامدهای فاجعهبار چنین اقدامی اذعان داشتند.
