بر اساس اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، دستکم ۱۷ زندانی سیاسی در زندان شیبان اهواز با وجود وضع نامناسب جسمی از اعزام به مراکز درمانی خارج از زندان محروماند. اغلب این زندانیان سالهای طولانی در حبس بودهاند و ماموران امنیتی با کارشکنی مانع رسیدگی پزشکی مناسب به آنان شدهاند.
بنا بر اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال، مخالفت نهادهای امنیتی با اعزام این زندانیان به بیمارستان در حالی ادامه دارد که زندان شیبان اهواز فاقد بسیاری از تجهیزات و امکانات برای رسیدگی پزشکی مناسب به محبوسان در آن است.
به گفته منابع نزدیک به خانوادههای این زندانیان، در حال حاضر تنها در بند پنج زندان شیبان اهواز، بیش از ۷۰ زندانی سیاسی نگهداری میشوند.
این زندانیان بابت اتهاماتی همچون محاربه، تبلیغ علیه نظام، اجتماع و تبانی به قصد اقدام علیه امنیت داخلی و خارجی کشور، همکاری با گروههای مخالف نظام و اقدام علیه امنیت ملی، با احکام دادگاههای انقلاب در زندان هستند.
بسیاری از این زندانیان برای سالهای طولانی در حبس بوده و به دلیل شرایط نامناسب زندان، نبود امکانات درمانی مناسب و متحمل شدن شکنجهها در ایام بازجویی پیش از انتقال به بند عمومی، دچار مشکلات جسمی متعددی شدهاند.
از میان این زندانیان، محمدرضا مقدم به اعدام محکوم شده و غلامحسين كلبی، عبدالامام زائری، عبدالزهرا هلیچی، یحیی ناصری، محمدعلی عموری، سید جابر البوشوکه و سید مختار البوشوکه، با حکم حبس ابد در زندان شیبان اهواز به سر میبرند.
فعالان حقوق بشر ساکن استان خوزستان در گفتوگو با ایراناینترنشنال ضمن اشاره به اینکه برخی زندانیان سیاسی در این زندان دچار بیماریهای متعددی همچون اماس و بیماریهای قلبی هستند، تاکید کردهاند نهادهای امنیتی با جلوگیری از اعزام این زندانیان به مراکز درمانی خارج از زندان، به دنبال قتل خاموش آنها در زندان هستند.
یکی از این زندانیان، محمدرضا مقدم، زندانی ۳۳ ساله است که در سال ۱۳۹۷ بازداشت و محکوم به اعدام شد.
مقدم در پنج سال گذشته زیر سایه حکم اعدام بوده و به کیست مویی که با عنوان بیماری مو برگشتی شناخته میشود، مبتلاست.
غلامحسين كلبی، زندانی سیاسی دیگر در زندان شیبان است که در سال ۱۳۷۹ بازداشت و به حبس ابد محکوم شد.
این زندانی سیاسی ۶۰ ساله که تا امروز ۲۴ سال از عمر خود را در زندانهای جمهوری اسلامی گذرانده، از بیماریهای مختلفی همچون عفونت گوش، مشکلات گوارشی و درد شدید در مفاصل رنج میبرد.
عبدالامام زائری، زندانی سیاسی ۴۸ ساله، زندانی سیاسی دیگری است که نوزدهمین سال از ایام حبس ابد خود را در این زندان سپری میکند.
زائری که از سال ۱۳۸۴ تا کنون زندانی است، از بیماریهایی همچون پروستات، عفونت و خونریزی در گوش چپ رنج میبرد.
عبدالزهرا هلیچی، زندانی سیاسی ۴۱ ساله که در سال ۱۳۸۴ بازداشت و به حبس ابد محکوم شده، در ۱۹ سال گذشته از رسیدگی پزشکی محروم بوده و به بیماری آرتروز زانو مبتلاست.
یحیی ناصری، زندانی ۳۸ ساله که در سال ۱۳۸۴ بازداشت و به حبس ابد محکوم شده، از ۱۹ سال پیش زندانی است و مبتلا به بواسیر است.
محمدعلی عموری، شهروند ۴۴ ساله، زندانی سیاسی دیگری است که از سینوزیت، عفونت لثه و دندان و فلج شدن انگشت کوچک دست راست رنج میبرد.
عموری در سال ۱۳۸۹ بازداشت و به حبس ابد محکوم شد و از ۱۴ سال پیش زندانی است.
سید جابر آلبوشوکه، ۴۱ ساله و سید مختار آلبوشوکه، ۳۸ ساله، دو زندانی سیاسی دیگر هستند که در سال ۱۳۸۹ بازداشت و به حبس ابد محکوم شدند.
سید جابر علاوه بر حبس ابد به ۱۵ سال حبس محکوم شده و طی ۱۴ سال گذشته با وجود بیماری ناخنک چشم و نیاز به عمل جراحی، از رسیدگی پزشکی محروم مانده است.
سید مختار نیز علاوه بر حبس ابد به پنج سال زندان دیگر محکوم شده و طی ۱۴ سال گذشته زندانی بوده است.
او با وجود نیاز به عمل جراحی فتق، از رسیدگی پزشکی محروم مانده است.
فارس رماحی، زندانی ۲۸ ساله، با احکام ۳۵ سال حبس و ۱۵ سال حبس مواجه است و از پنج سال پبش دوران حبس ۵۰ سال را میگذراند.
رماحی نیز به کیست مویی مبتلاست.
علی حلفی، زندانی ۵۷ ساله که از ۱۹ سال پیش زندانیست به ۳۰ سال حبس محکوم شده است. حلفی در سال ۱۳۸۴ بازداشت شده و با وجود ابتلا به بواسیر خونی و نیاز به عمل زانو، از رسیدگی پزشکی محروم است.
ایوب پرکار، زندانی سیاسی ۶۹ ساله، سیزدهمین سال از حکم ۲۰ سال حبس خود را سپری میکند. او در ۱۳ گذشته از رسیدگی پزشکی محروم مانده و به بیماریهای باد فتق در دو طرف و آرتروز زانو مبتلاست.
جابر صخراوی، زندانی ۳۸ ساله، در سال ۱۳۹۳ بازداشت و به ۱۲ سال و شش ماه حبس محکوم شد. او از ۱۰ سال پیش با وجود ابتلا به بیماریهای اماس، کبد چرب و پارگی ربات پای راست در زندان است.
حسن سواری، زندانی ۴۱ ساله، از شش سال پیش دوران محکومیت ۱۱ سال زندان خود را میگذراند و به بیماری دیابت مبتلاست.
علی صیاحی، زندانی ۴۶ ساله، چهارمین سال از دوران محکومیت ۱۰ سال حبس خود را میگذراند و از دیابت و بیماری قلبی رنج میبرد.
حسین صبحان (سبحان)، زندانی ۳۳ ساله، حکم هشت سال زندان دارد. او از سه سال پیش زندانی شده و از بیماری دیسک کمر رنج میبرد.
محمد مؤمن تیماس، زندانی سیاسی ۶۴ ساله، از ۱۸ ماه پیش دوران محکومیت پنج ساله خود را سپری میکند و از بیماریهای دیسک کمر و دیابت رنج میبرد.
محمد لویمی، زندانی ۲۷ ساله، از بیماری هموفیلی و گلانزمن گروه خونی اُ (O) منفی و اختلال در پلاکتهای خون رنج میبرد.
او در سال ۱۴۰۲ بازداشت و به ۹ ماه حبس محکوم شد و تا کنون پنج ماه از حبس خود را در زندان شیبان اهواز گذرانده است.
سازمان حقوق بشری کارون، خرداد ماه ۱۴۰۲ با انتشار گزارشی از خودداری از رسیدگی پزشکی به برخی زندانیان سیاسی عرب زندان شیبان اهواز خبر داد و نوشت جابر صخراوی، علی صياحی، عبدالامام زائری، محمدعلی عموری، غلامحسین کلبی، مختار آلبوشوکه و علی حلفی، زندانیان بیمارند که نیاز به اعزام به بیمارستان و رسیدگی پزشکی دارند.
در سالهای گذشته گزارشهای متعددی درباره عدم رسیدگی پزشکی به زندانیان سیاسی در ایران و زیر پا گذاشته شدن حق دسترسی آنان به درمان مناسب از سوی مسوولان زندانها، با کارشکنی نهادهای امنیتی منتشر شده است.
طی این سالها زندانیان سیاسی زیادی از جمله ساسان نیکنفس، فعال مدنی، بهنام محجوبی، درویش گنابادی، بکتاش آبتین، شاعر و فیلمساز و جواد روحی، شهروند معترض، در زندان جان خود را از دست دادند.
جمهوری اسلامی هیچ مسوولیتی در قبال مرگ آنها که به دلیل اعمال فشار، شکنجه و ارائه ندادن خدمات پزشکی بود، نپذیرفته است.
محمدرضا فارسینژاد، مدیرکل پزشکی قانونی استان لرستان روز دهم فروردین گفت پیکر پرستو بخشی یک روز پس از مرگ به سالن تشریح منتقل شد و علت فوت او همچنان در دست بررسی است.
بخشی که در زمان مرگ تنها ۳۵ سال داشت، روز چهارم فروردین به زندگی خود پایان داد.
او برای گذراندن طرح خود، در بیمارستان ابنسینا در دلفان استان لرستان مشغول به کار بود.
(به توصیه کارشناسان اگر با کسی یا کسانی روبهرو میشوید که از جملهها و عبارتهایی نشاندهنده افسردگی یا تمایل به پایان زندگی استفاده میکنند، از آنان بخواهید با پزشک معتمد، نهادهایی که در این زمینه فعالیت میکنند یا فردی مورد اعتماد، درباره نگرانیهایشان صحبت کنند. اگر به خودکشی فکر میکنید، در ایران با اورژانس اجتماعی با شماره تلفن ۱۲۳ تماس بگیرید.)
پدرام پاکآیین، سخنگوی وزارت بهداشت، در نخستین واکنش به موضوع خودکشی بخشی و پوشش آن در رسانهها گفت: «بر خلاف ادعای برخی رسانههای بیگانه در خصوص درج نام ایشان در لیست سیاه وزارت بهداشت، اساسا چنین لیستی وجود نداشته که نام ایشان یا دیگری در آن ثبت شده باشد.»
روز ششم فروردین، علی سلحشور، سرپرست اداره روابط عمومی سازمان نظام پزشکی با انتشار مطلبی در صفحه خود در شبکه اجتماعی اینستاگرام، گفته بود پرستو بخشی در لیست سیاه وزارتخانه قرار داشت.
او از مرگ مادر و پدر بخشی به عنوان دو ترومای بزرگ نام برد که این پزشک با آنها مواجه شده و به همین دلیل طرحش را با یک سال تاخیر آغاز کرده بود.
سلحشور گفت وزارت بهداشت کمکی به جابهجایی محل طرح او نکرد.
پاکآیین روز نهم فروردین در گفتوگو با ایرنا گفت که وزارت بهداشت در زمینه تعویق طرح تخصص بخشی با او «همکاری لازم را به عمل آورده» است.
مستندات جدید ادعای وزارت بهداشت را درباره سلامت روان پرستو بخشی رد کرد
سخنگوی وزارت بهداشت گفت پرستو بخشی توضیحی درباره شرایط خاص یا ابتلای خود به بیماری روحی به کمیسیون تعهدات نیروهای متخصص ارائه نداده و سوابقی هم مبتنی بر بیماری او در دست نبوده است.
همزمان مستنداتی جدید از پرونده مرگ بخشی از سوی پایگاه خبری «پزشکان و قانون» منتشر شده است که خلاف ادعای وزارت بهداشت را نشان میدهد.
این سندها مربوط به نامه روانپزشک معالج است که در آذر سال ۱۴۰۲ از ابتلای بخشی به افسردگی و اضطراب حاد خبر داده و دستور بستری و استراحت او را در منزل صادر کرده بود.
اسکرینشات منتشر شده از چت پرستو بخشی با یکی از استادان دانشگاه علوم پزشکی لرستان نیز نشان میدهد مسئولان این دانشگاه از شدت مشکلات و بیماری او آگاه بودند.
این گفتوگوی مکتوب نشان میدهد خلاف آنچه بهرام دلفان، رییس دانشگاه علوم پزشکی لرستان گفته است، «بهترین سوییتها و پانسیونها» در اختیار بخشی قرار داده نشده بود.
دلفان گفته بود پرستو بخشی در سال ۱۴۰۲ به دانشگاه معرفی و بعد از ورود به خرمآباد «به جهت تکریم از طرف بیمارستان، از فرودگاه به هتل منتقل میشود» و بعد از یک روز او را در «سوییت مناسب» اسکان میدهند.
او گفته بود که بخشی «همکاری لازم را با کادر آموزشی نداشته» و برای همین با «رضایت شخصی به بیمارستان نورآباد دلفان میرود نه تبعید و اجبار».
علی سلحشور و برخی کاربران فضای مجازی با اشاره به نام دو تن از مسوولان بالادستی این پزشک در استان لرستان، آنها را مسوول مرگ خودخواسته بخشی معرفی کرده بودند.
به گفته سرپرست اداره کل روابط عمومی و امور بینالملل سازمان نظام پزشکی، یک تن از اساتید داخلی (گوارش) بیمارستان رحیمی خرمآباد نهایت «بیانصافی، توهین و تحقیر» را در حق بخشی انجام داد.
تعدادی از کاربران نیز عوامل منتهی به خودکشی سریالی پزشکان جوان را فراتر از اقدامات رییس یک بیمارستان یا شبکه بهداشت دانستند و تاکید کردند مشکل اصلی، حکومت جمهوری اسلامی و فساد گسترده در آن است.
در همین زمینه، محمدرضا ظفرقندی، دبیرکل جامعه پزشکی در رسانه اجتماعی ایکس نوشت فشار و استرس روحی، جسمی و معیشتی بر پزشکان جوان، طرحی و دستیاران، به مرز هشدار رسیده است.
او تاکید کرد بیتوجهی مسوولان به شرایط و مقررات تحمیلی و طاقتفرسای موجود، علت عمده افزایش ناامیدی، خودکشی و مهاجرت در جامعه پزشکی ایران است.
عباس عبدی، تحلیلگر مسایل سیاسی-اجتماعی، خواهان تهیه گزارشی مستقل درباره مرگ پرستو بخشی از سوی سازمان نظام پزشکی شد و گفت باید اقداماتی جدی در این زمینه انجام شود.
وبسایت خبری تجارت نیوز دی ماه سال گذشته نوشت تنها در یک هفته سه مورد خودکشی در میان دستیاران پزشکی (رزیدنتها) و پزشکان طرحی گزارش شده است.
در آن مقطع زمانی، بابک شکارچی، معاون آموزشی و پژوهشی سازمان نظام پزشکی ایران، بزرگترین مشکل رزیدنتها و پزشکان طرحی را «نداشتن امید به آینده» دانسته بود.
همان زمان انجمن علمی روانپزشکان ایران در نامهای به ابراهیم رئیسی خواستار تشکیل کمیتهای برای بررسی خودکشی پزشکان و رزیدنتها و اتخاذ تدابیری برای جلوگیری از وقوع مجدد آن شده و وحید شریعت، رییس انجمن، گفته بود وزارت بهداشت آمار دقیق خودکشی رزیدنتها را محرمانه میداند و آن را اعلام نمیکند.
شریعت در بهمن ماه سال گذشته گفته بود خودکشی ۱۶ دستیار پزشکی طی یک سال منجر به مرگ آنان شده است.
نتایج تحقیق انجمن روانپزشکی در سال ۱۴۰۲ حاکی از آن بود که طی سالهای گذشته، آمار خودکشی در جامعه پزشکی تا پنج برابر افزایش پیدا کرده است.