سازمان‌های حقوق بشری: سازمان ملل برای اعدام‌ها در ایران مکانیسم‌ تحقیقاتی تشکیل دهد

پرستاران در ایران در شرایطی دشوار مشغول کار هستند.

پروانه ماندنی، ۳۲ ساله، پرستار بیمارستان «امام حسین» سپیدان، روز ۱۲ مرداد بعد از همراهی سه بیمار برای اعزام از این بیمارستان به یکی از بیمارستان‌های شیراز، به دلیل فشار کار زیاد که در پزشکی به آن «سندروم کاروشی» می‌گویند، فوت شد.

پس از درگذشت این پرستار، اعتصابات گسترده پرستاران در شهرهای مختلف از هفته گذشته در نزدیک به هفت بیمارستان‌‌ در شیراز و یک بیمارستان در کرج شروع شد و حالا به بیمارستان‌های آباده، تبریز، زنجان، فسا، یاسوج و یزد رسیده است.

پرستارها و کادر درمان که به ماه‌ها حقوق معوقه پرداخت نشده، اضافه‌کاری‌های اجباری بدون حقوق و اجرایی نشدن تعرفه‌گذاری خدمات پرستاری اعتراض دارند، در تجمعات خود شعارهای «پرستار داد بزن/ حقت رو فریاد بزن»، «پرستار می‌میرد/ ذلت نمی‌پذیرد» و «با کرونا جنگیدیم/ حمایتی ندیدیم» سر دادند.

با پرواز از تهران برای شیراز نیرو می‌برند

یکی از پرستاران بیمارستان امیر در شیراز در گفت‌وگو با ایران‌اینترنشنال گفت: «بیمارستان ما مرکز آنکولوژی است. با این حال تمام بیماران بستری را مرخص کرده‌اند و فقط سرپرستارها و سوپروایزها حضور دارند.»

به گفته این پرستار، در گرو‌ه‌های پرستاری مدام پیام می‌دهند تا پرستارها را از تهران با وعده و وعید دستمزد بالا و با هواپیما، به شیراز ببرند.

او تاکید کرد انتقال پرستاران از تهران یا مشهد به شیراز هیچ دلیلی ندارد جز اینکه با پرستاران برای پیگیری حق و حقوق‌شان «لج‌بازی» کنند.

روز گذشته روزنامه هم‌میهن خبر داد نیروهای امنیتی با پرستارانی که در اعتصابات و اعتراضات شرکت کرده‌اند تماس گرفته‌ و تهدیدشان کرده‌اند تا سر کارشان بازگردند وگرنه اخراج می‌شوند.

حتی نمی‌توانند امنیت پرستاران در بیمارستان‌ها را تامین کنند

اعتراض‌ها و اعتصاب سراسری پرستاران در شهرهای مختلف، به صورت هماهنگ و خودجوش، در واکنش به تامین نشدن حقوق صنفی‌شان انجام می‌شود.

شرایط فعلی کار پرستاران از نظر بسیاری از آنان نشانه‌ای از فروپاشی نظام سلامت در ایران است.

یک پرستار از بیمارستان هزار تخت‌خوابی نمازی شیراز به ایران‌اینترنشنال گفت: «دیروز نیروهای امنیتی به یکی از پرستاران گفته بودند که شما از طرف کدام جریان هدایت می‌شوید؟ خودشان می‌دانند که آمار خودکشی پرستاران بالا است اما باز می‌خواهند موضوع را امنیتی کنند.»

او در ادامه گفت: «در ماه‌های گذشته به طور متناوب شاهد پرستارانی بودیم که با سر و صورت زخمی سر کار آمدند. آن‌ها از سوی نیروهای بیرون از بیمارستان، هدف سلاح سرد هدف قرار گرفتند.»

تکرار حمله‌ها در شهرهای مختلف

تنها در روز ۱۸ مرداد، پرستارها در بیمارستان‌های هفت‌تیر در شهر ری و فارابی در شهرستان ملکان، با سلاح سرد «هدف حمله گروه‌های خلافکار» قرار گرفت.

صفحات اینستاگرامی که اخبار مربوط به پرستاران و بیمارستان‌ها را در ایران پوشش می‌دهند هر هفته خبر از حمله فیزیکی به پرستاران از سوی افرادی خارج از بیمارستان می‌دهند.

پرستار بیمارستان نمازی با اشاره به اینکه حکومت حتی توانایی ایجاد امنیت برای پرستاران در بیمارستان‌ها را ندارد، گفت: «در هر شیفت ۴۰ تا ۵۰ بیمار را باید پوشش بدهیم. از طرف دیگر امکانات بیمارستان و تجهیزات پزشکی محدود و بی‌کیفیت است. تعداد برانکاردهای شکسته هر روز بیشتر می‌شود. حتی بعضی وقت‌ها یک پرستار برای پیدا کردن یک عدد سرم برای بیمار باید ساعت‌ها دوندگی کند. این‌ها چیزهایی هستند که همراهان بیمار از آن خبر ندارند و تنها کسی که جلوی دستشان است، پرستار است که با او درگیر می‌شوند.»

او با اشاره به اینکه حکومت هدفش این است که یک اعتراض صنفی و معیشتی را امنیتی نشان دهد، به ایران‌اینترنشنال گفت: «می‌خواهند ما را مقابل مردم و بیماران قرار دهند و بگویند که پرستاران به وظیفه‌‌شان عمل نمی‌کنند اما هیچ‌وقت درباره پرستارانی که خودکشی می‌کنند یا در میانه شیفت از خستگی جان می‌دهند، توضیحی نمی‌دهند.»

اعتصاب معیشتی و کارشکنی حکومت

آذر ماه سال گذشته عده‌ای از پرستاران بیمارستان کودکان مفید تهران در اعتراض به پرداخت نشدن حقوق اعتصاب کردند که چهار تن از اعضای ارشد بیمارستان از سوی نهادهای قضایی بازداشت شدند.

نهادهای امنیتی اعتصاب پرستاران را به بی‌مسئولیتی پرستاران پیوند زدند و موضوع را در افکار عمومی به گونه‌ای مطرح کردند که پرستار چرا باید محل خدمت خود را ترک كند و از کار دست بکشد.

در سه ماه اول امسال خودکشی ۱۳ پرستار رسانه‌ای شد

محمد شریفی مقدم، دبیرکل خانه پرستار، اردیبهشت ماه امسال هم‌زمان با روز جهانی پرستار به روزنامه‌ اعتماد گفته بود: «تعداد پرستاران جان باخته در ايران به دليل كرونا، در فهرست اولين‌های جهان است.»

از سوی دیگر، یکی از پرستاران بیمارستانی در شیراز به ایران‌اینترنشنال گفت: «من سر هر شیفت باید ۴۰ بیمار را تحویل بگیرم و یکی یکی به هر کدامشان سر بزنم و کارهایش را انجام بدهم. همین چند روز پیش یکی از بیماران در فاصله بین دیدن بیماران دیگر فوت شد و من وسط بخش گریه می‌کردم و می‌پرسیدم که چرا این اتفاق افتاده است؟ چرا باید فشار کاری این‌قدر زیاد باشد؟»

رسانه‌ای شدن خودکشی ۱۳ پرستار در سه ماهه اول امسال واکنش چندانی از سوی مقام‌های مسئول در جمهوری‌اسلامی برای حل مشکلات معیشتی پرستاران در پی نداشت.

شریفی مقدم روز ۲۱ مرداد در گفت‌وگو با روزنامه اعتماد اعلام کرد: «دليل بسياری از مشكلات در نظام سلامت ايران، تداوم اجرای شيوه مديريتی فروپاشيده و پوسيده فاقد شفافيت و ناعادلانه‌ای است كه حتی تحت حاكميت قانون هم نيست و جز زيان برای مردم و ارائه‌دهندگان خدمت پزشكی، نتيجه ديگری ندارد.»

ابتکار که در دولت دوازدهم، معاون امور زنان و خانواده رییس‌جمهوری و در دولت‌های یازدهم، هشتم و هفتم معاون رییس‌جمهوری و رییس سازمان حفاظت محیط زیست بود، روز دوشنبه ۲۲ مرداد در گفت‌وگو با هم‌میهن گفت مطالعات اجتماعی زیادی درباره حجاب انجام شده و همه آن‌ها نشان می‌دهند برخوردهای خشن مثل «گشت ارشاد» یا «طرح نور» نه‌تنها جواب نداده، بلکه «تاثیرات خیلی بدی بر روح و روان زنان و جوانان داشته» است.

این فعال سیاسی اصلاح‌طلب که پیش از این و در زمان حضورش در حلقه قدرت اقدام ویژه‌ای در زمینه مقابله با اعمال فشار بر زنان برای رعایت حجاب اجباری انجام نداده است، با بیان اینکه این طرح‌ها جز ایجاد نارضایتی و ناامنی اجتماعی اثری نداشته، گفت: «خیلی عجیب است که اصرار دارند هنوز این طرح‌ها اجرا شوند.»

او در پاسخ به اینکه آیا پزشکیان که در ایام تبلیغات انتخابات ریاست جمهوری گفت طرح نور را از خیابان‌ها جمع می‌کند، می‌تواند برای توقف این طرح و خاتمه برخوردهای خشن با زنان به‌دلیل پوشش‌ آنان کاری کند، گفت که فکر می‌کند رییس دولت چهاردهم «باید بلافاصله این مساله را حل‌وفصل و مدیریت» کند.

جمهوری اسلامی از روز ۲۵ فروردین ۱۴۰۳ «طرح نور» را در کشور اجرا کرد. از زمان شروع این طرح، گزارش‌های متعددی درباره برخورد خشونت‌آمیز ماموران با مخالفان حجاب اجباری منتشر شده است.

با اجرای این طرح که در واقع همان «گشت‌ ارشاد» با نامی تازه است، بار دیگر حضور نیروهای انتظامی، بسیج و ماموران لباس‌ شخصی در خیابان‌ها برای مبارزه با زنانی که زیر بار حجاب اجباری نمی‌روند، افزایش پیدا کرد.

ابتکار در گفت‌وگوی خود با هم‌میهن در پاسخ به این سوال که ‌آیا این برخوردها بی‌اعتمادی و ناامیدی زنان از سیستم را بیشتر کرده یا نه، گفت: «قطعا شکاف، بی‌اعتمادی و ناامنی را بیشتر کرده و از هر جنبه‌ای که به این موضوع نگاه کنیم، خسارت است.»

قاسم رضایی، جانشین فرمانده کل انتظامی کشور، روز سوم مرداد امسال گفت که طرح نور با تغییر دولت‌ها تعطیل‌بردار نیست.

بیشتر بخوانید: جانشین فراجا: تغییر دولت خللی در اجرای «طرح نور» ایجاد نخواهد کرد

هم‌میهن با اشاره به معرفی زهرا بهروزآذر به عنوان معاون امور زنان و خانواده رییس‌جمهوری از ابتکار پرسید: «بعد از جنبش "زن، زندگی و آزادی"، شرایط پیچیده‌تر شده و به‌نظر می‌آید مطالبات زنان عمیق‌تر و بی‌تعارف‌تر از قبل شده است. فکر می‌کنید خانم بهروزآذر الان با چه جامعه زنانی روبه‌روست؟»

ابتکار با تایید این موضوع، شرایط را «بسیار پیچیده» خواند و گفت شکاف در این سال‌ها به‌ویژه شکاف بین‌نسلی و فاصله کلی که بین مردم و حاکمیت شکل گرفته، موید این موضوع است.

در روزهای اخیر، حدود ۷۵ هزار نفر یک کارزار توقف فعالیت گشت ارشاد را امضا کرده‌اند.

امضاکنندگان از پزشکیان به عنوان رییس دولت چهاردهم خواسته‌اند به فعالیت گشت‌های ارشاد پایان دهد.

ابتکار گسست نسلی‌ موجود در کشور را «بسیار جدی» دانست و تاکید کرد که بهروزآذر به‌دلیل تعارض گفتمانی‌ای که در این باره وجود دارد، کار بسیار دشواری در پیش دارد.

معاون رییس‌جمهوری در دولت‌های خاتمی و روحانی از «لایحه عفاف و حجاب» به عنوان عاملی یاد کرد که می‌تواند مسائل و تنش‌های زیادی در جامعه به وجود بیاورد.

او گفت: «شورای نگهبان نزدیک به ۳۱ عنوان مغایرت [با شرع یا قانون اساسی] را در آن تشخیص داده که بعضی از آن‌ها برطرف شده و بعضی نشده. دولت جدید می‌تواند در این باره نظر دهد و موضع خودش را اعلام کند.»

پیش از این و در تیر ماه امسال، غلامعلی جعفرزاده ایمن‌آبادی، نماینده پیشین مجلس شورای اسلامی به «رویداد۲۴» گفت: «قرار است پزشکیان لایحه‌ای در خصوص حجاب به مجلس بفرستد که جلوی لایحه غیرمنطقی عفاف و حجاب را بگیرد.»

جمهوری اسلامی در چهار دهه اخیر در قالب طرح‌های مختلف همچون «طرح نور»، «حجاب‌بان»، «گشت ارشاد» و «طرح طوبی»، تلاش کرده تا حجاب و پوشش مورد نظر خود را بر مردم در ایران تحمیل کند.

بیشتر بخوانید: «طرح طوبی»، تلاش تازه جمهوری اسلامی برای تحمیل حجاب اجباری

از زمان خیزش «زن، زندگی، آزادی» نیز موضوع پوشش و حجاب اجباری به یکی از مهم‌ترین چالش‌های جمهوری اسلامی تبدیل شد.

با وجود تلاش حکومت برای اجبار حجاب، ایجاد سبک زندگی دلخواه جمهوری اسلامی، سرکوب نافرمانی مدنی زنان با وضع قوانین مختلف، جریمه‌های سنگین و برخوردهای خشن، زنان زیادی در نزدیک به دو سال گذشته، بدون حجاب اجباری در اماکن عمومی ظاهر شده و می‌شوند.

محمدجواد ظریف، وزیر امور خارجه دولت حسن روحانی و عنصر نزدیک به مسعود پزشکیان در جریان تبلیغات انتخابات و انتخاب اعضای کابینه، روز دوشنبه ۲۲ مرداد در حساب شبکه ایکس (توییتر سابق) خود توضیحات جدیدی درباره کنار رفتنش منتشر کرد.

او در این نوشته ضمن تاکید بر ادامه حمایت از پزشکیان، شرحی درباره خود و خانواده‌اش ارائه داد.

ظریف گفت: «به‌رغم تولد فرزندانم حدود ۴۰ سال قبل و در دوران تحصیل (و نه ماموریت) در آمریکا و قوانین خاک‌محور آمریکا برای تابعیت قهری، به لطف خدا بنده، همسر و فرزندانم ساکن ایران‌ عزیز هستیم و یک متر مسکن در خارج از ایران در تملک یا حتی اجاره خود نداریم.»

چهره کلیدی ستاد انتخابات پزشکیان البته تاکید کرد: «هیچ نهاد نظارتی‌ای مخالفتی با معاونت بنده [در دولت پزشکیان] اعلام نکرده است.»

ماجرای کابینه چیست؟

بیش از ۱۰ روز قبل، ۱۱ مرداد ۱۴۰۳، پزشکیان با حکمی، ظریف را به سمت معاون راهبردی رییس‌جمهوری منصوب کرد.

پیش از آن نیز پزشکیان، ظریف را به سمت ریاست شورای راهبری دوره انتقال دولت چهاردهم منصوب کرده بود. شورایی که قرار بود کابینه دولت چهاردهم را بر اساس شیوه‌نامه‌ای پیشنهاد دهد. شیوه‌نامه‌ای ظاهرا جدید که در آن به اقلیت‌ها، زنان و جوانان سهم بیشتری می‌داد.

با وجود این وقتی دیروز، ۲۱ مرداد، محمدباقر قالیباف، رییس مجلس شورای اسلامی، فهرست کابینه پیشنهادی دولت چهاردهم را در صحن علنی مجلس خواند، تمام نقشه‌ها نقش بر آب شد.

بیش از نیمی از وزیران پیشنهادی پزشکیان در دولت‌های ابراهیم رئیسی و روحانی حضور داشته‌اند، متوسط سن کابینه ۶۰ سال است، تنها یک زن در وزرای پیشنهادی به چشم می‌خورد و حتی وزیر اطلاعات دولت رئیسی از سوی پزشکیان برای ادامه تصدی این سمت معرفی شده است.

کابینه پیشنهادی آن‌قدر با شعارهای انتخاباتی فاصله دارد که حتی علی عبدالعلی‌زاده، رفیق قدیمی و رییس ستاد انتخاباتی پزشکیان نیز درباره آن گفته است بیشتر وزرای پیشنهادی را نمی‌شناسد.

ماجرای تابعیت فرزندان چیست؟

ظریف یک پسر و یک دختر دارد.

او سال ۱۳۹۷ در جریان همه‌گیر شدن هشتگی با عنوان «فرزندت کجاست»، گفت: «پسرم لیسانس برق و فوق لیسانس مدیریت بازار دارد و با همسر و دخترش در تهران زندگی می‌کنند. دخترم طراح داخلی است و با همسر و دخترش در تهران زندگی می‌کنند. دامادم فوق لیسانس مدیریت دارد و مدیر یک شرکت خصوصی است. عروسم دکترای نانوتکنولوژی دارد و بیشتر به تربیت فرزندش مشغول است. خدا را شاکرم که فرزندانم به دنبال خاتمه ماموریت من در سازمان ملل متحد، تحصیلاتشان را فورا به اتمام رسانده و بیش از شش سال است که به ایران بازگشته‌اند و همراه خانواده‌هایشان در تهران ساکن و مشغول به کار هستند.»

تابعیت قهری و اکتسابی

پس از انتشار خبر استعفای ظریف، حامیان اصلاح‌طلبان او روی دو کلید‌واژه «تابعیت قهری» و «تابعیت اکتسابی» تاکید کردند. آنان تلویحا به این موضوع اشاره دارند که فرزندان مقامات دولتی که در دوران ماموریت ایشان در خارج کشور به دنیا آمده‌اند، تابعیت قهری کشور دوم را گرفته‌اند و این تابعیت اکتسابی نیست.

حسام‌الدین آشنا، معاون سابق وزارت اطلاعات و از چهره‌های امنیتی در دولت روحانی، در پستی در رسانه اجتماعی ایکس بدون نام بردن از ظریف نوشت: «قانون کشور را از خدمات این افراد در مشاغل بالای دولتی محروم کرد: ۱. سفیران، دانشجویان، ماموران دولتی و کارآفرینانی که در برخی کشورهای خارجی صاحب فرزند شده‌اند. ۲. ایرانیانی که در برخی کشورهای خارجی متولد شده‌اند. این قانون قابل اصلاح است اما آثار سرمایه‌سوز آن قابل جبران نیست.»

بر اساس طرحی با عنوان «ممنوعیت انتخاب یا انتصاب مقامات و مدیران دارای تابعیت مضاعف و مرتبط با کشورهای خارجی» که سال ۱۳۹۹ در مجلس شورای اسلامی ارائه شده، اشخاصی که خود یا خویشاوندان آن‌ها دارای تابعیت مضاعف یا املاکی در خارج کشور باشند، نمی‌توانند در مراکز حساس و سمت‌های بالا مشغول کار شوند.

به نظر می‌رسد ظریف نیز در اشاره به همین قانون گفته است: «بنده، همسر و فرزندانم ساکن ایران‌ عزیز هستیم و یک متر مسکن در خارج از ایران در تملک یا حتی اجاره خود نداریم.»

استاندارد دوگانه

موضوع تابعیت فرزندان مقامات جمهوری اسلامی اولین بار نیست که مطرح می‌شود.

یکی از دلایل اصلی دو بار رد صلاحیت شدن علی لاریجانی برای انتخابات ریاست جمهوری، تابعیت مضاعف فرزند او بوده است.

به نظر می‌رسد در این حوزه، جمهوری اسلامی استانداردی دوگانه دارد: انسیه خزعلی در دولت رئیسی، معاون امور زنان و خانواده رییس‌جمهوری بود. او پیش از دولت رئیسی هم در سمت‌های دیگری حضور داشت. فرزندان خزعلی تابعیت کانادا و آمریکا دارند.

یا محمدهادی زاهدی وفا، سرپرست وزارت کار، تعاون و رفاه اجتماعی در دولت رییسی که دو فرزندش در کانادا به دنیا آمده‌اند اما او تاکید داشت که فرزندانش کد تامین اجتماعی کانادا را دریافت نکردند.

با توجه به اشاره‌های حسام‌الدین آشنا و نوشته‌های ظریف که در آن‌ها دقیقا به تابعیت فرزندان و املاک خارج کشور پرداخته شده، به نظر می‌رسد دلیل کنار رفتن ظریف، مخالفت نهادهای نظارتی بوده است.

این موضوع با انتقادها به کابینه پیشنهادی هم‌زمان شده و حالا بخشی از اصلاح‌طلبان در تلاشند استعفای ظریف را به نوعی، اعتراض به رویه کار دولت پزشکیان تعبیر کنند.

گودرزی روز دوشنبه ۲۲ مرداد در یک نشست خبری در مقر مرزبانی فراجا گفت: «ما کشور مهمان‌نوازی هستیم. این افراد مدت‌هاست از همه امکانات در کشور ما استفاده کرده‌اند اما دیگر باید از کشور خارج کنند.»

ابوالفضل اکبری، معاون سیاسی-امنیتی فرماندار یزد نیز در گفت‌وگو با خبرگزاری ایرنا از تشدید نظارت بر نحوه فعالیت اتباع در این منطقه خبر داد و گفت اجاره دادن خانه به «اتباع غیرمجاز» ممنوع است و واحدهای املاکی‌ها موظف به رعایت این قانون هستند.

در هفته‌های گذشته گزارش‌های بسیاری از افزایش رد مرزهای غیر‌قانونی، همراه با برخوردهای شدید با مهاجران اهل افغانستان در ایران منتشر شد.

روزنامه شرق روز شنبه ۲۰ مرداد در گزارشی از بازداشت شماری از نوجوان‌ بین ۱۰ تا ۱۷ سال اهل افغانستان، با وجود داشتن مدارک خبر داد.

این گزارش به نقل از فعالان اجتماعی نوشت گرچه رد مرز کودکان زیر ۱۸ سال و زنان به تنهایی غیر‌قانونی است اما این اتفاقات در‌ حال رخ‌ دادن است.

بیشتر بخوانید: افزایش رد مرزهای غیر‌قانونی و برخورد سخت با مهاجران افغان در ایران

محمد رشیدی، عضو هیات رییسه مجلس در جلسه علنی روز یک‌شنبه ۲۱ مرداد از وصول طرح اصلاح قانون مربوط به «ورود و اقامت اتباع خارجه در ایران» خبر داد.

در بند سوم این طرح به «الحاق پنج تبصره به ماده ۱۶ قانون ورود و اقامت اتباع خارجه در ایران» و در بند پنجم آن به «مبارزه با قاچاق انسان، مهاجرین و اعضای بدن و مجازات عبور غیرمجاز از مرز‌های کشور» اشاره شده اما جزییات بیشتری درباره این موارد منتشر نشده است.

پیش از آن و در روز چهارشنبه ۱۷ مرداد، فرماندار شهرستان شهریار استان تهران از آغاز «طرح ضربتی جمع‌آوری مهاجرین غیرقانونی» در این شهرستان خبر داد.

علیرضا فاتحی‌نژاد در جلسه‌ای با حضور مسئولان اداره کل امور اتباع و مهاجران خارجی استانداری تهران گفت در این طرح، افغان‌های بدون مدرک به کشورشان بازگردانده می‌شوند.

بر اساس گزارش افغانستان‌اینترنشنال، تعداد قابل ملاحظه‌ای از افغان‌ها پس از به قدرت رسیدن دوباره طالبان در افغانستان، به ایران مهاجرت کردند.

تعداد زیادی از این مهاجران، زنان و دخترانی‌اند که از حق آموزش و کار در افغانستان محروم‌اند.

بخشی دیگر از مهاجران، نظامیان و کارمندان حکومت پیشین‌ هستند که از ترس انتقام‌جویی طالبان به ایران فرار کرده‌اند.

شماری از مهاجران نیز به دنبال بحران اقتصادی و بیکاری گسترده در افغانستان تحت کنترل طالبان، برای کار کردن به ایران رفته‌اند.

در هفته‌های اخیر فشار نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی و شماری از شهروندان ایران بر مهاجران اهل افغانستان افزایش یافته و موارد قابل توجهی از حملات به مهاجران گزارش شده است اما بدرفتاری سیستماتیک و تندی شهروندان با مهاجران افغان در ایران موضوعی سابقه‌‌دار است.

آنان اعدام رضا رسایی را «در راستای انتقام‌گیری از جنبش زن زندگی آزادی» توصیف کردند و گفتند حکومت می‌خواهد «فراموش نکنیم که اذان صبح به وقت زندان‌های ایران تنها بانگ حی علی طناب سر می‌دهد.»

در این بیانیه آمده: «ما زندانیان سیاسی بند چهار زندان اوین با تمام گرایش‌ها ضمن اعلام همبستگی با جنبش فراگیر لغو اعدام، دوشادوش این زنان آزاده می‌ایستیم و در صورت ادامه فشارها بر بند زنان، زندان اوین را به میدان مبارزه گسترده بدل خواهیم کرد.»