بر اساس گزارشهای منابع حقوق بشری، طی روزهای اول و سوم شهریور دستکم سه زندانی در شهرهای تبریز، نهاوند و قزوین اعدام شدند. چهار زندانی نیز برای اجرای حکم اعدام به سلولهای انفرادی زندان تبریز منتقل شدند. دو تن از این زندانیان تبعه کشور افغانستان و یک نفر نیز اهل کرکوک عراق است.
سازمان حقوق بشر ایران در گزارشی نوشت که روز سوم شهریور یک زندانی در زندان قزوین به نام «عباس رشیدی» با اتهامات مربوط به مواد مخدر اعدام شد.
این نهاد حقوق بشری در خبری دیگر از اعدام یک زندانی به نام «وحید عباسی» در زندان نهاوند خبر داد و نوشت او روز اول شهریور با اتهام «قتل عمد» اعدام شد.
سایت حقوقبشری کردپا نیز در گزارشی نوشت که در این روز یک زندانی در زندان مرکزی تبریز به نام «خالد جهانگیری» اعدام شد.
جهانگیری حدود پنج سال پیش بابت اتهامات مرتبط با جرائم مواد مخدر بازداشت و از سوی دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به اعدام محکوم شد.
اعدام این زندانیان تا لحظه تنظیم این خبر از سوی رسانههای داخل ایران و منابع رسمی جمهوری اسلامی، همچون قوه قضاییه و مسئولان زندانها اعلام نشده است.
سازمان حقوق بشر ایران هم در خبری از انتقال چهار زندانی به سلولهای انفرادی زندان مرکزی تبریز خبر داد.
هویت سه تن از این زندانیان که با اتهامات مربوط به مواد مخدر به اعدام محکوم شدهاند، شاپور حسینی، اهل تبریز و دو زندانی تبعه افغانستان با هویت محبالله و مشرف (نام خانوادگی آنها نامشخص نیست) احراز شده است.
عیرفان عبدالعزیزی، اهل کرکوک عراق نیز دیگر زندانی است که با اتهام قتل به اعدام محکوم شده و به سلول انفرادی منتقل شده است.
به گزارش سازمانهای حقوق بشری، از ابتدای سال جاری میلادی بیش از ۳۹۲ نفر، از جمله ۱۵ زن در زندانهای ایران به دار آویخته شدهاند.
سایت هرانا در جدیدترین گزارش ماهانه خود درباره وضعیت نقض حقوق بشر در ایران نوشت در مردادماه امسال دستکم ۱۰۶ نفر در زندانهای سراسر کشور اعدام شدند.
هرانا پیش از این نیز از اجرای حکم دستکم ۲۶ زندانی در تیرماه امسال خبر داد.
مقایسه این آمار با اعدام دستکم ۱۰۶ زندانی در مردادماه نشان میدهد اعدامها در ماه گذشته نسبت به ماه قبل از آن، حدود چهار برابر شده است.
گلرخ ایرایی، زندانی سیاسی، روز ۲۸ مرداد در یادداشتی از زندان اوین بر ضرورت پافشاری بر لغو مجازات اعدام تاکید کرد.
او هشدار داد اگر شهروندان بر سر لغو مجازات اعدام به وفاقی در برابر ماشین کشتار حکومت نرسند، فردای بهتری در راه نخواهد بود.
روز ۲۲ مرداد نیز چهار سازمان حقوق بشری بینالمللی در نامهای به فولکر تورک، کمیسر عالی حقوق بشر سازمان ملل، از این سازمان خواستند برای پاسخگو کردن جمهوری اسلامی در قبال اعدام شهروندان در ایران، «یک مکانیسم تحقیقاتی مستقل» تشکیل دهد.
اطلاعات رسیده به ایراناینترنشنال حاکی است در این مراسم راحله راحمیپور به بیان روایتی از زندگی برادرش پرداخت و گفت که او پس از اعدام در خاوران و در گورهای دستهجمعی و بینام و نشان به خاک سپرده شد.
این زندانی سیاسی دادخواه اضافه کرد که پس از اعدام برادرش حسین، از زندان اوین با خانواده تماس گرفتند و گفتند: «بیایید ساک حسین را تحویل بگیرید. او به درک واصل شد.»
حاضران در ادامه این مراسم یادبود، درباره ضرورت مبارزه علیه صدور و اجرای احکام اعدام در ایران به بحث و تبادلنظر پرداختند.
زنان زندانی سیاسی در پایان به یاد راحمیپور و دیگر زندانیان سیاسی اعدامشده در دهه ۶۰ سرودهای انقلابی خواندند.
حسین راحمیپور، دندانپزشک و زندانی سیاسی عضو «سازمان راه کارگر» در سال ۱۳۶۲ همراه همسر باردارش به دست ماموران سپاه پاسداران در تهران بازداشت شد.
حسین راحمیپور در سال ۱۳۶۳ اعدام شد و فرزندش گلرو که در زندان اوین به دنیا آمد، هرگز به خانواده تحویل داده نشد.
پس از آن راحله راحمیپور پا در مسیر دادخواهی برادر اعدامشدهاش گذاشت و از آن زمان تا کنون در جستوجوی فرزند ناپدیدشده اوست.
راحله راحمیپور در تاریخ ۲۱ آبان ۱۳۹۸ توسط نیروهای امنیتی در تهران بازداشت و در آذرماه همان سال با تودیع قرار وثیقه از زندان اوین آزاد شد.
او مدتی بعد در شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران به ریاست قاضی ابوالقاسم صلواتی، با اتهامات «تبلیغ علیه نظام و اجتماع و تبانی به قصد بر هم زدن امنیت کشور» محاکمه و به شش سال حبس که پنج سال از آن قابل اجراست محکوم شد.
این زن دادخواه ۷۲ ساله با وجود ابتلا به بیماریهای متعدد از جمله تومور مغزی و تحت درمان بودن، در تاریخ ۲۷ آبان ۱۴۰۲ پس از احضار به دادسرای اوین بازداشت و برای تحمل حبس به بند زنان زندان اوین منتقل شد.
راحمیپور، از خانوادههای اعدامشدگان دهه ۶۰، پیش از آن نیز به دلیل ثبت شکایتی در ارتباط با سرنوشت برادر و برادرزادهاش در سازمان ملل، با پروندهسازی نهادهای امنیتی علیه خود و اتهاماتی همچون «تبلیغ علیه نظام از طریق طرح موضوع و سیاهنمایی در سازمان ملل و گفتوگو با رسانههای بیگانه» مواجه شده بود.
در اسفند ۱۳۹۵ قاضی ابوالقاسم صلواتی، رییس شعبه ۱۵ دادگاه انقلاب تهران، موضوع ناپدید شدن نوزادی به نام گلرو در زندان اوین را خیالی خواند.
صدیقه وسمقی، نویسنده و اسلامپژوه که مدتی با راحله راحمیپور در زندان اوین همبند بود، در فروردین امسال نسبت به وضعیت او ابراز نگرانی کرد و خبر داد که این زندانی دادخواه مبتلا به تومور مغزی و بیماریهای دیگر است.
راحمیپور در بهمنماه ۱۴۰۲ به دلیل حمله قلبی از زندان اوین به بیمارستان منتقل شد و تحت عمل آنژیو قرار گرفت.
برگزاری یادمان کشتار ۶۷ در بند زنان زندان اوین
روز ۲۳ مرداد نیز مراسمی برای گرامیداشت یاد زندانیان سیاسی اعدامشده در مرداد و شهریور سال ۱۳۶۷ در بند زنان زندان اوین برگزار شد.
در این مراسم شماری از زنان زندانی که خود یا نزدیکانشان طی دهه ۶۰ در زندانهای جمهوری اسلامی حبس و شکنجه شدند، تجربههایشان را با دیگر همبندیانشان به اشتراک گذاشتند.
در تابستان سال ۱۳۶۷ به دنبال صدور فتوا و فرمان روحالله خمینی، چند هزار نفر از زندانیان سیاسی و عقیدتی در زندانهای مختلف کشور از جمله اوین و گوهردشت به شکل مخفیانه اعدام و در گورهای جمعی و بینام و نشان دفن شدند.
آمار دقیقی از تعداد اعدامشدهها وجود ندارد اما برخی ناظران، قربانیان را بین سه تا پنج هزار نفر و برخی بیش از این تخمین میزنند.
خانوادههای قربانیان طی سه دهه اخیر بارها خواستار پاسخگویی مقامهای جمهوری اسلامی درباره اعدام عزیزانشان، تحویل وصیتنامه و مشخص شدن مکان دقیق دفن آنان شدهاند.
مرداد امسال، گروهی متشکل از ۳۱۳ کارشناس سازمان ملل، برنده جایزه نوبل و سازمان حقوق بشری در نامهای از ۴۵ سال «جنایات علیه بشریت» و «نسلکشی» در ایران به ویژه کشتار تابستان ۶۷ گفتند و خواستار ایجاد ساز و کار بینالمللی برای پاسخگو کردن جمهوری اسلامی و پایان دادن به مصونیت آن از مجازات شدند.
آنها به قدردانی از شش سال فعالیت جاوید رحمان، گزارشگر ویژه پیشین حقوق بشر سازمان ملل در امور ایران و به ویژه تلاشهای او برای افشای حقیقت در مورد اعدامهای دستهجمعی دهه ۶۰ از جمله کشتار ۱۳۶۷ پرداختند.
نویسندگان نامه گفتند مشتاقانه آماده همکاری با مای ساتو، جانشین رحمان در زمینه پیگیری حقیقت، پاسخگو کردن جمهوری اسلامی، پایان دادن به معافیت حکومت از مجازات و تضمین عدم تکرار این جنایات هستند.
صادق عظیمیفر، فرزند جواد عظیمیفر، معاون پیشین مهندسی رزمی و پدافند غیرعامل نیروی زمینی سپاه پاسداران است.
جواد عظیمیفر از فرماندهانی است که نقش زیادی در مداخلات جمهوری اسلامی در عراق و سوریه داشته است.
برخی از فرماندهان ردهبالای سپاه پاسداران و ارتش جمهوری اسلامی از رهبر جمهوری اسلامی، به دلیل مداخله در سوریه و عراق، نشان نظامی گرفتند، که عظیمیفر یکی از آنان است.
نشان نصر یکی از مهمترین نشانهای پشتیبانی رزم در ایران است.
انتخاب پسر او به مقام ریاست شرکت پالایش و پخش فراوردههای نفتی در حالی است که موضوع حساس و جنجالی افزایش احتمالی قیمت سوخت در ایران در دولت پزشکیان نیز مطرح است.
افزایش قیمت بنزین در دولتهای اخیر در ایران، به تنشهای اجتماعی و اعتراضات دامن زده است.
چهار برابر شدن قیمت سوخت در دوران ریاست جمهوری محمود احمدینژاد، باعث اعتراضاتی شد و به ویژه در تهران، شماری از معترضان پمپبنزینها را به آتش کشیدند.
زمانی هم که دولت حسن روحانی قیمت سوخت را سه برابر افزایش داد، اعتراضات گستردهای ایران را فراگرفت و به گزارش رویترز، نیروهای انتظامی با سرکوب معترضان نزدیک به ۱۵۰۰ نفر از آنان را کشتند.
همچنین این انتصاب در شرایطی است که وزارت نفت ایران در سالهای گذشته درگیر پروندههای متعدد فساد بوده است.
اسفند سال گذشته، ایران اینترنشنال به اطلاعاتی اختصاصی از دو دلال نفتی کارتلهای اقتصادی وابسته به علی خامنهای دست پیدا کرد که نشان میداد دلالان نفتی ستاد اجرایی فرمان امام با همدستی بانک پارسارگاد میلیونها دلار از نفت ایران را فروخته و پول آن را تصاحب کردهاند.
شکدم که در سال ۲۰۱۷ طی دعوتی رسمی به ایران، با علی خامنهای، رهبر جمهوری اسلامی دیدار کرده بود، این ملاقات را تجربهای «غیرقابل وصف» خواند.
پیش از این دیدار، به شکدم توصیه شده بود از برقراری تماس چشمی با خامنهای خودداری کند.
او درباره این ملاقات در پادکست نگار مجتهدی، روزنامهنگار و مستندساز ایرانی-کانادایی در سایت انگلیسی ایراناینترنشنال، گفت: «خامنهای در حرکاتش بسیار کُند اما حسابشده عمل میکرد.»
این روزنامهنگار فرانسوی افزود که از سوی حکومت ایران دعوت شده بود تا برای وبسایت رسمی رهبر جمهوری اسلامی مطلب بنویسد. این همکاری شامل انجام چندین مصاحبه، از جمله با جورج گالووی، سیاستمدار بریتانیایی بوده است.
اگرچه خبرگزاری فارس، وابسته به سپاه پاسداران، در سال ۲۰۲۲ مشارکت مستقیم شکدم در نسخه انگلیسی سایت خامنهای را رد کرد، تایید کرد که او بین سالهای ۲۰۱۵ تا ۲۰۱۷ مقالاتی برای این وبسایت ارسال کرده است.
شکدم در مصاحبه با ایراناینترنشنال در اسفند ۱۴۰۰، ادعای مسئولان وبسایت خامنهای را مبنی بر اینکه تنها به صورت ایمیلی با او در ارتباط بودهاند، رد کرد.
او همزمان درباره نوع واکنش مقامهای جمهوری اسلامی به فرضیه جاسوس بودن خود گفت: «فکر میکنم رژیم هم کاملا علاقه داشت که اتهاماتی مانند جاسوس نفوذی اسرائیل و عضو موساد بودن را که علیه من مطرح شده به نوعی پاسخ بدهد، چون واقعا باعث یک آبروریزی بزرگ برایش بوده است.»
شکدم افزود: «مقامهای حکومت تلاش کردهاند یک ضد حمله در این مورد بزنند تا از خودشان دفاع کرده باشند.»
او درباره نوع ارتباط خود با دفتر خامنهای نیز گفت یک نفر از اعضای دفتر رهبر جمهوری اسلامی با او در ارتباط بوده اما به دلیل این که امنیت این فرد به خطر میافتد، نمیتواند نام او را اعلام کند.
چگونه یک زن یهودی فرانسوی توانست به حلقه سردمداران حکومت ایران راه یابد؟
شکدم گفت که نادر طالبزاده، از چهرههای تبلیغاتی جمهوری اسلامی، نقش مهمی در معرفی او به محافل قدرت در ایران داشته است.
طالبزاده اطمینان حاصل کرد که نفوذ شکدم در لایههای مختلف حکومت و سپاه پاسداران بدون هیچ مانعی صورت گیرد.
او بر این باور بود که میتواند شکدم را به مهرهای قابل کنترل در دست خود تبدیل کند.
این روزنامهنگار پس از نوشتن مقالهای انتقادی درباره مداخله آمریکا در عراق در نشریه «یمن آبزرور»، مورد توجه مقامات ایرانی قرار گرفت. شکدم که در سال ۲۰۰۹ با یک مرد یمنی ازدواج کرده بود، همراه دو فرزندش به یمن مهاجرت کرد و توانست به تدریج با مقامات حکومتی ایران ارتباط برقرار کرده و اعتماد آنها را جلب کند.
او از دیدارهایش با شخصیتهای مهمی چون قاسم سلیمانی، فرمانده پیشین و کشتهشده نیروی قدس سپاه پاسداران و دو رییس جمهوری سابق ایران سخن گفت.
شکدم دیدار با سلیمانی را «تجربهای ترسناک» توصیف کرد.
رهبر جمهوری اسلامی زمانی از سلیمانی با عنوان «شهید زنده انقلاب» یاد کرد. در مقابل، جهان غرب او را فردی بیرحم میداند. سلیمانی، فرماندهی نیروی قدس سپاه پاسداران را بر عهده داشت؛ نیرویی که از سوی آمریکا و کانادا در فهرست سازمانهای تروریستی قرار گرفته است.
شکدم به دعوت طالبزاده با سلیمانی در جنوب عراق دیدار کرد.
او در گفتوگو با ایراناینترنشنال گفت که این ملاقات کوتاه در یک منزل شخصی در کربلا صورت گرفت.
سلیمانی در این دیدار از تلاشهایش برای بیرون راندن داعش از بخشهایی از سوریه و عراق سخن گفت.
شکدم درباره این ملاقات افزود: «گفتوگو اصلا راحت نبود... او مرا به وحشت انداخت. حضورش بسیار هراسانگیز بود.»
انگیزه شکدم چه بود؟
شکدم تاکید کرد که انگیزهاش «نه کنجکاوی، بلکه خشم و عصبانیت» بوده است.
او توضیح داد که با گذشت زمان، به عنوان «یک زن یهودی محجبه در یمن»، احساس کرده هویت فرزندانش در حال تضعیف است.
شکدم همچنین از «رشد یهودستیزی در این کشور» ابراز نگرانی کرد.
این روزنامهنگار شاهد تغییراتی در جامعه یمن بوده که آن را به نفوذ فزاینده جمهوری اسلامی و گسترش ایدئولوژی آن نسبت داد و از آن به عنوان «سرطان» یاد کرد.
به اعتقاد شکدم، نفوذ ایران در یمن منجر به افزایش خشونتهای فرقهای و در نهایت سقوط این کشور شده است.
او به ایراناینترنشنال گفت: «من این روند را نوعی استعمار از طریق القای ایدئولوژیک میدانستم.»
یمن در میان جنگ داخلی، صحنه رنج غیرنظامیان شده است. بسیاری از تحلیلگران بر این باورند این درگیری که اکنون بیش از هفت سال به طول انجامیده، به یک جنگ نیابتی تبدیل شده است. در یک سو، حوثیهای مورد حمایت جمهوری اسلامی که دولت یمن را سرنگون کردهاند و در سوی دیگر، ائتلافی به رهبری عربستان سعودی قرار دارد.
شکدم گفت «حضور تحت پوشش» در ایران به او کمک کرد تا عمق تهدید را بهتر درک کند و اگرچه هنوز نمیداند تا چه حد در خنثی کردن این تهدید موفق بوده، اما دستکم میتواند دانش و هشدارهای خود را با دیگران به اشتراک بگذارد.
به اعتقاد شکدم، جمهوری اسلامی به دنبال تضعیف تمدن غرب و نهادهای دموکراتیک است.
او گفت جمهوری اسلامی موفق شده در کشورهایی مانند لبنان، سوریه، یمن و عراق نفوذ کند و اکنون در تلاش است تا همین الگو را در غرب پیاده کند.
این روزنامهنگار در پایان مصاحبه با پادکست «Eye for Iran» تاکید کرد: «دنیا باید بیدار شود. وقتی آنها [جمهوری اسلامی] میگویند مرگ بر آمریکا، منظورشان مرگ بر دموکراسی است.»