اشپیگل: تهران برای انجام اقدامات تروریستی در آلمان و فرانسه، تبهکاران را استخدام می‌کند

چپتگی سومین ورزشکار زن برجسته‌ای است که از مهر ۱۴۰۰ تاکنون در کنیا کشته می‌شود.

به گزارش رسانه‌های کنیایی و اوگاندایی، این ورزشکار ۳۳ ساله در اثر حمله دوست‌پسر خود به سوختگی ۷۵ درصدی دچار و طی روزهای گذشته در بیمارستانی در شهر الدورِت کنیا بستری شده بود.

دونالد روکاره، رییس کمیته المپیک اوگاندا، در واکنش به خبر درگذشت این ورزشکار، حمله به او را «وحشیانه» خواند و خشونت علیه زنان را به‌شدت محکوم کرد.

چپتگی که مادر دو فرزند بود، در بازی‌های المپیک پاریس رتبه ۴۴ را در دو ماراتن زنان به خود اختصاص داد.

روزنامه کنیایی «استاندارد» نوشت دوست‌پسر چپتگی نیز در این حمله دچار ۳۰ درصد سوختگی شده و هم‌اکنون در بخش مراقبت‌های ویژه بستری است.

کیپچومبا مورکومن، وزیر ورزش کنیا، کشته شدن چپتگی را ضایعه‌ای برای «کل منطقه» توصیف کرد.

او افزود: «این فاجعه به‌روشنی یادآور می‌شود که ما باید تلاش بیشتری برای مبارزه با خشونت مبتنی بر جنسیت در جامعه خود انجام دهیم.»

به گفته مورکومن، خشونت مبتنی بر جنسیت در سال‌های اخیر «چهره کریه» خود را در «محافل ورزشی نخبه» نیز به نمایش گذاشته است.

برخی از رسانه‌های محلی گزارش دادند مقتول و دوست‌پسرش در روزهای اخیر بر سر یک ملک با یکدیگر اختلاف و مشاجره داشتند.

پیتر اوگوانگ، وزیر ورزش اوگاندا هم خبر داد مقام‌های کنیایی در حال انجام تحقیقات درباره این رویداد مرگبار هستند.

کشته شدن چپتگی بار دیگر توجهات را به خشونت گسترده علیه زنان در کنیا جلب کرد.

بر اساس داده‌های ارائه‌شده از سوی دولت در سال ۲۰۲۲، حدود ۳۴ درصد از زنان کنیایی در سنین ۱۵ تا ۴۹ سالگی خشونت فیزیکی را تجربه‌ می‌کنند.

در این میان، وضعیت برای زنان متاهل بغرنج‌تر است. طبق آمار دولتی، ۴۱ درصد از زنان متاهل کنیایی با خشونت روبه‌رو هستند.

نهاد زنان سازمان ملل و دفتر مقابله با مواد مخدر و جرم سازمان ملل متحد در گزارشی اعلام کردند در سال ۲۰۲۲، کشورهای آفریقایی مجموعا بیشترین تعداد قتل زنان را، چه به صورت مطلق و چه به نسبت جمعیت زنان این قاره، ثبت کردند.

پیش‌تر و در اکتبر ۲۰۲۱، اگنس تیروپ که استعدادی نوظهور در دو و میدانی کنیا به شمار می‌رفت و در رقابت‌های المپیک نیز شرکت کرده بود، در اثر ضربات چاقو به قتل رسید.

همسر تیروپ به قتل او متهم شده، اما اتهام خود را نپذیرفته است. رسیدگی به این پرونده هنوز ادامه دارد.

این خبرگزاری هشدار داد «افکار عمومی در چنین موضوعاتی حساسیت بالایی دارد» و دستگاه‌های مسوول در جمهوری اسلامی باید با «هماهنگی» یکدیگر، مانع از «فتنه‌انگیزی‌ها» شوند.

این خبرگزاری افزود: «در این بین دولت و قوه قضاییه بیانیه دادند و قول پیگیری دادند و پلیس با ورود مستقیم ولی با تاخیر به ماجرا، جلوی یک بحران‌آفرینی احتمالی را گرفتند.»

هفتم شهریور ویدیویی دلخراش از زمان شستن پیکر بی‌جان محمد میرموسوی منتشر شد که آثار شکنجه شدید بر بدن این جوان ۳۶ ساله را نشان می‌داد.

فرماندهی انتظامی جمهوری اسلامی (فراجا) ۹ شهریور در بیانیه‌ای، قتل میرموسوی را محصول «عدم کنترل خشم و احساسات از طرف برخی کارکنان و بی‌اعتنایی به وضعیت متهم» خواند.

تسنیم در ادامه گزارش خود نوشت در مراسم خاک‌سپاری میرموسوی «چند نفر پلاکاردهایی با عکس مهسا امینی و برای یادبود آن ماجرا آورده بودند».

این رسانه وابسته به سپاه پاسداران ضمن اذعان به «عدم نظارت‌ها و یا نواقص در پروتکل‌ها و روندها» در نیروی انتظامی جمهوری اسلامی افزود تعداد «اتفاقات غیرقابل دفاعی» که بر اثر سوءرفتار عوامل انتظامی رخ داده، «قابل‌ توجه نیست».

تسنیم با دفاع از نیروی انتظامی جمهوری اسلامی تاکید کرد: «فشارهای سنگین به نیروی انتظامی و بستن دستان پلیس در موارد مختلف سبب می‌شود که عملا این نیروی انتظامی در بعضی موارد از کار بیفتد و حتی تعداد قابل توجهی از آن‌ها شهید شوند.»

بسیاری از کاربران شبکه‌های اجتماعی قتل میرموسوی در اثر شکنجه شدید را یادآور کشته‌شدن دیگر شهروندان بازداشتی در ایران دانسته‌اند.

محمد حبیبی، قعال صنفی معلمان، در حساب ایکس خود نوشت جوان‌های زیادی همچون میرموسوی در نهادهای انتظامی شکنجه می‌شوند و صدایشان به جایی نمی‌رسد.

او افزود در مدتی که در زندان تهران بزرگ بوده، زندانیان زیادی از جرائم عمومی را دیده که با دست و پای شکسته و بدن‌هایی کبود از آگاهی شاپور یا سایر نهادهای انتظامی به زندان بازمی‌گشتند.

تسنیم در گزارش به نقل از یک عضو شورای روستای ناصرکیاده لاهیجان نوشت این جوان جان‌باخته «با نیروهای پاسگاه درگیر شده و تا وقتی دستبند به دست و پایش بخورد، همه را کتک زده است».

ادعاهای خبرگزاری وابسته به سپاه در حالی مطرح می‌شوند که یکی از همکلاسی‌های میرموسوی در گفت‌وگو با روزنامه شرق، او را انسانی با اخلاق، با ادب، خوش‌رو و خوش‌خنده معرفی کرد و گفت او اهل دعوا نبود.

تسنیم همچنین با اشاره به روایت مردم محلی از ماجرا گفته ماموران در روز نخست «به خانواده هم گفته بودند مرحوم، خودش سرش را به دیوار بازداشتگاه زده و فوت کرده است... ولی پس از تحویل جسد برای دفن و انتشار فیلم جنازه متوفی در هنگام غسل که آثار ضرب و جرح روی بدنش مشخص بود، ماجرا متفاوت شد.»

نرگس محمدی، فعال حقوق بشر زندانی و برنده جایزه صلح نوبل، روز ۱۱ شهریور در نامه‌ای از زندان اوین تاکید کرد جمهوری اسلامی باید پاسخگوی قتل عمد میرموسوی زیر «شکنجه وحشیانه» مامورانش باشد.

محمدی اضافه کرد حکومت چه بلاهت‌بار و بی‌شرمانه کشته شدن یک انسان بی‌گناه را زیر شکنجه، «استثنا» و شکنجه سیستماتیک مرگ‌بار در بازداشتگاه را «عدم کنترل احساسات و خشم مامور» و «هیجان ناشی از اصطکاک» می‌نامد.

سعید خدرویسی، دادستان شهرستان گیلانغرب در استان کرمانشاه در اطلاعیه‌ای اعلام کرد یک فرد بازداشتی روز ۱۴ شهریور در حین انتقال به پلیس آگاهی برای بازجویی «بدحال شد» و جان باخت.

او افزود: «بررسی‌های اولیه از محل نگهداری متوفی و تن‌پیمایی جسد نشان می‌دهد برخلاف آنچه که رسانه‌های معاند گفته‌اند، ظاهر جسد فاقد آثار ضرب و جرح بوده و موضوع شکنجه منتفی است.»

اظهارات خدرویسی برای رد گزارش‌ رسانه‌ها مبنی بر شکنجه این فرد درحالی مطرح می‌شوند که هیچ رسانه‌ای تا پیش از صدور این اطلاعیه، خبری درباره قتل او در بازداشتگاه منتشر نکرده بود.

ماچادو پنج‌شنبه ۱۵ شهریور در مصاحبه‌ای آنلاین با رسانه‌های خارجی گفت: «من به‌طور قطع معتقدم که ایالات متحده باید کارهای بسیار بیشتری انجام دهد و من این موضوع را به‌وضوح به آن‌ها و به کشورهای دیگر گفته‌ام.»

او افزود ساز و کارهای بین‌المللی وجود دارد که می‌تواند برای تنبیه کردن ناقضان حقوق بشر به کار گرفته شود.

شهروندان ونزوئلا هفتم مرداد سال جاری برای شرکت در انتخابات ریاست‌‌جمهوری به پای صندوق‌های رای رفتند.

هرچند برخی نظرسنجی‌ها از پیروزی ادموندو گونزالس، نامزد مورد حمایت اپوزیسیون حکایت داشتند، اما در نهایت نهاد انتخاباتی ونزوئلا اعلام کرد نیکولاس مادورو با کسب ۵۱ درصد آرا برای بار سوم به عنوان رییس‌جمهوری این کشور انتخاب شده است.

در مقابل، اپوزیسیون ونزوئلا از وجود شواهدی مبنی بر پیروزی قاطع گونزالس خبر داد و تاکید کرد نتایج رسمی انتخابات را نمی‌پذیرد.

ماچادو در ادامه مصاحبه خود گفت پایان دوران حضور مادورو در قدرت به نفع سرمایه‌گذاران و طلب‌کاران بین‌المللی ونزوئلا خواهد بود.

بر اساس برآوردها، ونزوئلا بین ۶۰ تا ۱۵۰ میلیارد دلار بدهی دارد.

ماچادو افزود: «شرکت‌ها باید درک کنند که به نفع آن‌ها و همچنین طلب‌کاران ونزوئلا است که انتقال قدرت هرچه سریع‌تر انجام شود و رژیم کنونی مورد حمایت قرار نگیرد.»

درخواست رهبر اپوزیسیون ونزوئلا از واشینگتن برای اعمال فشار بیشتر به مادورو در حالی صورت می‌گیرد که وزارت خزانه‌داری ایالات متحده ۲۲ مرداد بار دیگر در ابلاغیه‌ای شرکت نفتی سیتگو، وابسته به ونزوئلا، را از پاسخگو بودن در قبال بدهی‌های دولت این کشور مصون دانست.

شرکت نفتی شِورون آمریکا نیز تحت مجوز ویژه‌ای همچنان به فعالیت خود در ونزوئلا ادامه می‌دهد.

خبرگزاری رویترز ۱۵ شهریور با استناد به داده‌های حمل و نقل، از افزایش صادرات نفتی ونزوئلا به ایالات متحده، چین و اروپا خبر داد.

این خبرگزاری نوشت صادرات نفتی ونزوئلا در ماه اوت در چهار سال گذشته بی‌سابقه بوده است.

تاکنون دست‌کم ۲۴ نفر در اعتراضات گسترده مردمی علیه نتایج انتخابات ونزوئلا جان خود را از دست داده‌اند.

دولت مادورو اپوزیسیون ونزوئلا را جنبشی «فاشیستی» و وابسته به قدرت‌های «امپریالیست» خارجی توصیف کرده و آن را مسئول مرگ معترضان در این کشور دانسته است.

بنا بر اعلام دادستانی کل ونزوئلا، ۱۲ شهریور، دادگاهی در این کشور ادموندو گونزالس، نامزد مورد حمایت اپوزیسیون در انتخابات اخیر را به تحریک مردم به شورش متهم و حکم دستگیری او را صادر کرد.

مادورو از سال ۲۰۱۳ و پس از مرگ هوگو چاوز، قدرت را در ونزوئلا در دست دارد. این کشور در دوران ریاست‌جمهوری مادورو شاهد فروپاشی اقتصادی و مهاجرت حدود یک سوم از جمعیت ۲۸ میلیونی خود بوده است.

اندیشکده شورای آتلانتیک ۳۰ مرداد با اشاره به وخامت بحران سیاسی در ونزوئلا هشدار داد آمریکا و دیگر کشورهای منطقه باید خود را برای موج جدید مهاجرت از ونزوئلا آماده کنند.

سیبیا پیش‌تر به عنوان سفیر اوکراین در ترکیه فعالیت می‌کرد و برای چند سال نیز در دفتر ولودیمیر زلنسکی، رییس‌جمهوری اوکراین مشغول به کار بود.

علاوه بر سیبیا، هفت وزیر جدید دیگر نیز قرار است پنج‌شنبه ۱۵ شهریور معرفی شوند. این بزرگ‌ترین تغییرات در کابینه اوکراین از زمان حمله نظامی روسیه به این کشور به شمار می‌رود.

روسیه عملیات نظامی خود را علیه اوکراین پنجم اسفند ۱۴۰۰ کلید زد و از آن زمان تاکنون، درگیری‌های مرگبار میان دو کشور ادامه داشته است.

زلنسکی ۱۴ شهریور در حریان یک نشست خبری مشترک با سیمون هریس، نخست وزیر ایرلند، در پاسخ به پرسشی درباره تصمیم خود برای ترمیم کابینه اوکراین گفت: «ما امروز به انرژی جدید نیاز داریم و این گام‌ها فقط به‌‌دلیل تقویت کشور در زمینه‌های مختلف برداشته شده است.»

او پیش از این هم در ۱۰ شهریور میکولا اولشچوک، فرمانده نیروی هوایی ارتش اوکراین را برکنار کرده بود.

به نوشته روزنامه گاردین، برخی منتقدان معتقدند تغییرات اخیر نشان‌دهنده تمرکز قدرت در دستان گروهی کوچک از وفاداران به رییس‌جمهوری اوکراین است که در راس آن‌ها آندری یِرماک، رییس دفتر زلنسکی قرار دارد.

وزیر امور خارجه جدید اوکراین نیز سابقه همکاری با یرماک را در پرونده خود دارد و پیش‌تر به عنوان جانشین او فعالیت می‌کرد.

این تغییرات در حالی صورت می‌گیرند که زلنسکی قرار است در ماه جاری میلادی به آمریکا سفر و با جو بایدن، رییس‌جمهوری این کشور دیدار کند.

او در این دیدار طرح خود را برای پایان دادن به مناقشه اوکراین در اختیار بایدن و دیگر مقام‌های ایالات متحده قرار خواهد داد. کی‌یف از این پیشنهاد با عنوان «طرح پیروزی» یاد می‌کند.

زلنسکی ششم شهریور اعلام کرد حمله اخیر این کشور به منطقه کورسک روسیه بخشی از یک طرح بزرگ‌تر برای خاتمه دادن به جنگ کنونی است.

حمله غیرمنتظره اوکراین به روسیه از ۱۶ مرداد سال جاری آغاز شده و و همچنان ادامه دارد، موجب اشغال منطقه وسیعی در منطقه کورسک شد.

در سوی دیگر، ولادیمیر پوتین، رییس‌جمهوری روسیه از آمادگی کشورش برای از سرگیری مذاکرات صلح با اوکراین خبر داد.

پوتین ۱۵ شهریور در سخنرانی خود در «مجمع اقتصادی شرقی» در شهر ولادی‌وستوک روسیه گفت: «اگر اوکراین تمایل به ادامه مذاکرات داشته باشد، می‌توانم این کار را انجام دهم.»

او افزود چین، هند و برزیل می‌توانند نقش میانجی را در مذاکرات صلح با اوکراین ایفا کنند.

پیش‌تر و در ۲۵ خرداد، پوتین گفته بود در صورت خروج ارتش اوکراین از خرسون، لوهانسک، دونتسک، دونباس و زاپروژیا، و هم‌چنین تعهد کی‌یف مبنی بر محلق نشدن به پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو)، مسکو آماده مذاکره در خصوص پایان جنگ خواهد بود.

اوکراین و آمریکا در آن زمان پیش‌شرط‌های او را رد کردند.

در روزهای اخیر، نیروهای روسیه بر شدت حملات خود به شرق اوکراین افزوده‌اند.

پوتین روز ۱۲ شهریور اعلام کرد ارتش روسیه «با سرعتی بی‌سابقه در حال پیشروی» در شرق اوکراین است و هر روز چندین کیلومتر مربع از از این مناطق را تصرف می‌کند.

کنفرانس سالانه نوبل صلح با عنوان «زن، زندگی، آزادی» پنجشنبه ۱۵ شهریور در اسلو پایتخت نروژ برگزار شد و فرزندان نرگس محمدی، فعال حقوق بشر و برنده جایزه نوبل صلح، در این کنفرانس پیام مادرشان را قرائت کردند.

نرگس محمدی در این پیام نوشته است: «دو سال از کشته شدن مهسا ـ ژینا امینی و شروع جنبش "زن، زندگی، آزادی" و یک سال از اعطای جایزه‌ی معتبر جهانی نوبل صلح به من می‌گذرد.تمام آنچه را که باید توضیح دهم، در یک جمله‌ی کوتاهِ فشرده می‌گویم:
هیچ چیز دیگر مثلِ گذشته نیست.»

این فعال حقوق بشر ادامه داد: «منظورم از گذشته، نسبت به نقطه‌ آغاز جنبش است. سخن از تغییری بنیادی در مقیاسی بس بزرگ و فراگیر است.جنبش "زن، زندگی، آزادی" ناگهانی و حادثه‌وار رخ نداد. بلکه تداومِ مبارزاتی تاریخی و حرکت‌ها و جنبش‌های دموکراتیکِ مردمِ ایران بود.»

این برنده نوبل صلح تاکید کرد: «وقایع و تحولاتِ ناشی از جنبشِ "زن، زندگی، آزادی" به واقع شتاب‌دهنده‌ حرکت بود و جهشی عمومی، تاریخی و معنادار به سوی دموکراسی، آزادی و برابری به وجود آمد.»

محمدی با اشاره به «کشتار خیابانی معترضان، بازداشت، زندان، شکنجه و اعدامِ به پاخاستگانِ علیه حکومت دینی استبدادی» نوشت: «مقاومت، سخت بود.جمهوری اسلامی با خشونت و سرکوب، خیابان‌ها را از معترضان خالی کرد، اما برآیندِ تحولات، بزرگ و به نفع دموکراسی است.»

به نوشته برنده آخرین جایزه صلح نوبل، «در این جدال سرسختانه ما مردمِ ایران توانسته‌ایم توانِ سرپیچیِ زنان و اقتدار معترض را به سطح آگاهیِ جمعی و تاریخی ارتقا دهیم. رشدِ آهنگِ "عملِ سرپیچی" در طی دو سالِ گذشته، معنای گذارِ مردم ایران از حکومت دینی استبدادی را واضح و عیان کرده‌است. توانِ سرپیچیِ زنان از قوانینِ زن‌ستیز و تبعیض‌آمیز، سنت، شعائر مذهبی و ارزش‌های اخلاقیِ برساخته‌ی تفکرات استبدادی و ضدانسانی و متحجرانه، رو به فزونی و گسترش گذاشته است.»

او تاکید کرد: «از همین روست که حکومت زنان را برای اعدام هم به صف کرده‌است، غافل از این‌که ما از اعدام هم نمی‌ترسیم. شما این روزها نام پخشان و شریفه را که محکوم به اعدام شده‌اند و نسیم و وریشه را که در معرض خطر حکم اعدام هستند، می‌شنوید. من کنار آن‌ها خواهم ماند و علیه اعدام خواهم جنگید.»

محمدی در نامه خود تاکید کرده که «در این مبارزه سخت، موفق بوده‌ایم قدرت زنان را افزایش دهیم.»

علی رحمانی، پسر نرگس محمدی، در کنفرانس سالانه نوبل صلح، با اشاره به این‌که بنیاد نرگس محمدی به زودی کار خود را شروع خواهد کرد، گفت: «بنیاد نرگس محمدی در زمینه حقوق بشر، حقوق زنان، محیط‌زیست و جوامع ال‌جی‌بی‌تی‌کیو فعالیت خواهد کرد.»

رحمانی همچنین با اشاره به حضور فعالان حقوق بشر از کشورهای مختلف در این کنفرانس گفت: «امیدوارم در مبارزه خود پیروز شویم، چون دموکراسی و حقوق بشر برای همه است.»

آندریاس موتزفلت کراویک، معاون وزیر خارجه نروژ، در کنفرانس «زن، زندگی، آزادی» در بنیاد نوبل اعلام کرد کشورش عمیقا نگران وضعیت حقوق بشر در ایران به ویژه درباره زنان و فعالان حقوق بشر است.

او افزود: «فعالان حقوق بشر مانند نرگس محمدی نقش مهمی در پاسخگو کردن حکومت‌ها دارند.»

شیرین عبادی، دیگر زن ایرانی برنده جایزه نوبل در این کنفرانس گفت نرگس محمدی، شجاعانه فعالیت‌های خود را در زندان ادامه می‌دهد. این برنده جایزه نوبل صلح در سخنرانی خود به فعالیت‌ها و زندانی شدن نسرین ستوده، وکیل و دیگر فعال حقوق بشر نیز اشاره کرد.

هدف از برگزاری این کنفرانس بحث درباره «عقب‌نشینی حقوق زنان و پیامدهای آن برای صلح» و همچنین ارائه راه‌حل‌هایی است که می‌تواند به «توانمندسازی زنان و تقویت برابری جنسیتی در سراسر جهان» کمک کند.

نرگس محمدی اکنون در بند زنان زندان اوین محبوس است و فشارها بر این فعال حقوق بشر پس از دریافت جایزه نوبل، تشدید شد و در هفته‌های اخیر هم به بهانه‌های مختلف این فشارها افزایش یافته است.

دوم شهریور، وزارت خارجه آمریکا با هشدار درباره این‌که محمدی و سایر زندانیانی که زندگی‌شان در خطر است، نیاز به مداوای فوری پزشکی دارند، اعلام کرد کارشناسان سازمان ملل از این‌که جمهوری اسلامی همچنان از دسترسی مدافعان حقوق‌بشر به مراقبت‌های بهداشتی خودداری می‌کند، ابراز ناراحتی کرده‌اند.

محمدی ۱۴ مهر ۱۴۰۲ برنده جایزه صلح نوبل سال ۲۰۲۳ شد.

او در سال‌های گذشته بارها با عناوین اتهامی مختلف به دلیل فعالیت‌های حقوق بشری‌اش بازداشت، محاکمه و حدود شش سال زندانی شد.

این فعال حقوق بشر آخرین بار در آبان ۱۴۰۰ بازداشت شد و از آن زمان تاکنون در پرونده‌های مختلف مجموعا به ۱۳ سال و سه ماه زندان محکوم شده است.

۱۵۴ ضربه شلاق، چهار ماه رفتگری و نظافت خیابان‌ها، دو سال ممنوع‌الخروجی، دو سال منع استفاده از تلفن هوشمند، دو فقره جزای نقدی، محرومیت‌های اجتماعی و سیاسی و تبعید، دیگر مجازات‌های تعیین شده برای او هستند.