کانون نویسندگان ایران اعلام کرد ماموران امنیتی با حضور در گورستان «امامزاده طاهر» کرج، اجازه ندادند مراسم بزرگداشت سالگرد دو تن از اعضای این کانون که در جریان قتلهای سیاسی معروف به «قتلهای زنجیرهای» کشته شدند، برگزار شود.
طبق اعلام کانون نویسندگان ایران، از سال ۱۳۹۵ تاکنون به جز یکسال، ماموران امنیتی اجازه برگزاری مراسم بزرگداشت محمد مختاری و محمدجعفر پوینده را ندادند.
امسال، طبق اطلاعیهای که ۱۵ آذر ۱۴۰۳، در حسابهای رسمی کانون نویسندگان منتشر شده بود، این نهاد از اعضای خود و علاقهمندان، به روال هر سال برای حضور در گورستان «امامزاده طاهر» و بزرگداشت محمد مختاری و محمدجعفر پوینده دعوت کرده بود.
بنابر گزارشی که کانون منتشر کرده است، ماموران امنیتی ۱۶ آذر ۱۴۰۳، با حضور گسترده در گورستان، خیابانها و پارک مجاور آن، مانع برگزاری بزرگداشت شدند.
طبق این گزارش، چندتن از اعضای کانون پیش از ساعت ۱۵ به نزدیکی گورستان رسیدند که مورد تهدید نیروهای سرکوب قرار گرفتند.
این نیروها با دوره کردن خودرو مریم حسینزاده، همسر محمد مختاری، ضمن تهدید او به بازداشت، مانع پیاده شدن او از خودرو شدند.
بر پایه این گزارش، نیروهای امنیتی با سایر اعضای کانون که قصد شرکت در این مراسم را داشتند، رفتاری مشابه داشتند و با تهدید به توقیف خودرو و عکاسی از پلاک آن، علاقهمندان به شرکت در این بزرگداشت را متفرق کردند.
۲۶ سال پیش، ۱۲ و ۱۸ آذر سال ۱۳۷۷، محمد مختاری، شاعر و نویسنده و محمدجعفر پوینده، جامعهشناس و نویسنده در جریان قتلهای زنجیرهای از سوی وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی به قتل رسیدند.
کانون نویسندگان در بیانیه ۱۵ آذر خود تاکید کرد: «اگر هزار سال بر این تبهکاری سیاسی-حکومتی بگذرد هرگز از دادخواهی قدمی واپس نخواهیم گذاشت و خواهان روشنشدن همه ابعاد این جنایتیم.»
هر سال در میانه آذرماه، کانون نویسندگان در اطلاعیههایی، برای شرکت در مراسم بزرگداشت این دو عضو خود بیانیه و فراخوانهایی منتشر میکند؛ با وجود این، همانطور که اعلام شده، از سال ۱۳۹۵ به این سو، جز یکسال، هرگز اجازه برگزاری این مراسم داده نشده است و همه ساله شرکتکنندگان با حضور نیروهای امنیتی از حضور بر مزار محمد مختاری و محمدجعفر پوینده منع میشوند و مورد تهدید قرار میگیرند.
این زندانیان سیاسی با بیان اینکه از وضعیت محمد تقوی، همپروندهای دیگر محکوم به اعدام خود، پس از انتقال به بند ۲۰۹ اوین بیاطلاع هستند، نوشتهاند که او از شاهدان و بازماندگان قتلعام ۶۷ است و به دلیل فاقد مشروعیت و وجاهت قانونی خواندن دادگاه، به سلول انفرادی منتقل شده است.
امضاکنندگان این نامه که از اعضای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» هستند، تاکید کردند که باید ناامیدی و ترس ناشی از احکام اعدام جمعی را به جسارت و عصیان و آتش انقلابی برای ریشهکن کردن جمهوری اسلامی بدل کرد.
منتظر، علیپور، دانشور کار، بنیعامریان، قبادی و تقوی، دهم آذر از سوی ایمان افشاری، قاضی شعبه ۲۶ دادگاه انقلاب تهران به اتهام «بغی از طریق عضویت در گروههای مخالف نظام» به اعدام محکوم شدند.
صدور حکم اعدام برای این زندانیان سیاسی که از پاییز و زمستان ۱۴۰۲ در زندان هستند.، واکنشهای زیادی از سوی زندانیان سیاسی و گروههای حقوق بشری به همراه داشت.
تام مککلینتاک و استیو کوهن، دو عضو جمهوریخواه و دموکرات مجلس نمایندگان آمریکا، ۱۵ آذر در بیانیهای صدور حکم اعدام برای این شش زندانی سیاسی را به شدت محکوم کردند.
این قانونگذاران آمریکایی ضمن ابراز همبستگی با این زندانیان محکوم به اعدام از جمهوری اسلامی خواستند فورا اعدامها در ایران را متوقف و اصول عدالت و کرامت انسانی را رعایت کند.
پیش از آن، ۴۰ زندانی سیاسی زن و مرد در اوین نیز در بیانیهای ضمن اعتراض به صدور حکم اعدام برای آنها و «مخالفت ریشهای با اصل مجازات اعدام»، پشتیبانی خود را از همه زندانیان سیاسی و عقیدتی که با مجازات اعدام مواجه هستند، اعلام کردند.
این زندانیان سیاسی خطاب به همه مردم ایران نوشتند: «امروز زمان صف کشیدن در خیابان در برابر اعدام است. زمان نجات جان زندانیان سیاسی، زمان «نه به اعدام» است.»
سعید ماسوری، از قدیمیترین زندانیان سیاسی نیز در پیامی از زندان قزلحصار کرج، از دانشجویان، استادان و معلمان خواست که از پیشتازان حمایت از برچیدن حکم اعدام و کارزار «نه به اعدام» باشند.
در هفتههای گذشته، صدور حکم اعدام برای زندانیان سیاسی و افزایش میزان اجرای احکام اعدام در ایران، اعتراضات فراوانی را در داخل و خارج کشور به دنبال داشت.
شماری از سازمانهای حقوق بشری، هشتم آذر در بیانیهای مشترک، خواهان لغو فوری احکام اعدام تمام زندانیان سیاسی در ایران شدند.
گروهی از نهادها و کلکتیوهای چپ، دموکرات، فمینیست و کوییر هم ۹ آذر با صدور فراخوانی از راهاندازی کارزار اعتراضی علیه جمهوری اسلامی در آستانه روز جهانی حقوق بشر خبر دادند.