پسر زوج بریتانیایی زندانی در ایران از دولت بریتانیا خواست برای آزادی فوری آنان اقدام کند
جو بنت، پسر لینزی و کریگ فورمن، گردشگران بریتانیایی زندانی در ایران، از دولت بریتانیا خواست برای آزادی آنها پیش از ایام کریسمس اقدام کند.
جو بنت، پسر لینزی و کریگ فورمن، گردشگران بریتانیایی زندانی در ایران، از دولت بریتانیا خواست برای آزادی آنها پیش از ایام کریسمس اقدام کند.
او شامگاه سهشنبه ۲۰ آبان گفت والدینش در حالی حدود یک سال از عمر خود را در زندانهای جمهوری اسلامی از دست دادهاند که «دولتها هنوز در حال محاسبه گام بعدی خود هستند».
بنت افزود: «نباید اجازه داد این وضعیت عادی جلوه کند. سکوت به معنای همدستی است. خانوادهام دیگر توان ادامه این شرایط را ندارند.»
این زوج گردشگر بهمنماه ۱۴۰۳ در جریان سفر خود به دور دنیا با موتورسیکلت، بهدست نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی در کرمان بازداشت شدند.
جمهوری اسلامی یک ماه پس از بازداشت آنان اعلام کرد این زوج با «تظاهر به گردشگری»، برای «جمعآوری اطلاعات» وارد ایران شده بودند. اتهامی که آنها قاطعانه رد کردهاند.
لینزی و کریگ فورمن، پنجم مهرماه در دادگاه انقلاب تهران به اتهام «جاسوسی» محاکمه شدند.
بریتانیا باید مانند فرانسه عمل کند
بنت در ادامه اظهارات خود به سرنوشت نامعلوم مادر و ناپدریاش اشاره کرد و گفت: «در طول ۱۱ ماه گذشته تنها دو بار با مادرم صحبت کردهام. هر روز در انتظار میگذرد، بیآنکه بدانم حال او خوب است یا درد ناپدریام شدت گرفته است. این کابوسی است که پایانی ندارد.»
او از دولت بریتانیا خواست پیش از آنکه والدینش به سالگرد «تلخ» بازداشت خود در ایران برسند، «دست به کار شود و قاطعانه عمل کند».
بنت افزود: «فرانسه منتظر نماند؛ رییسجمهوری آن کشور شخصا وارد عمل شد و شهروندانش به خانه بازگشتند. چرا بریتانیا همین کار را نکرده است؟ هر روز که میگذرد، روز دیگری از رنج است. باید آنها را به خانه بازگردانیم؛ این یعنی دیپلماسی واقعی.»
سخنان او به آزادی سسیل کوهلر و ژاک پاریس، دو تبعه فرانسوی، اشاره دارد. آنها که سه سال در زندانهای جمهوری اسلامی محبوس بودند، سرانجام ۱۳ آبان بهصورت مشروط آزاد شدند.
شهروندان خارجی، ابزار چانهزنی حکومت ایران
خانواده زوج گردشگر بریتانیایی ضمن رد اتهام «جاسوسی» میگویند آنها طبق قوانین جمهوری اسلامی، با ویزای معتبر، راهنمای رسمی و برنامه سفر از پیش تاییدشده وارد ایران شده بودند.
لینزی و کریگ فورمن اکنون در زندان اوین نگهداری میشوند.
بیبیسی جهانی ۲۰ آبان به نقل از خانواده این زوج نوشت لینزی در «شرایط انزوا» قرار دارد و در زندان در میان افرادی است که به زبان انگلیسی تسلط ندارند؛ همسرش نیز با «عفونت درماننشده دندان» روبهرو است و در وضعیت «طاقتفرسایی» به سر میبرد.
این رسانه پیشتر گزارش داده بود جمهوری اسلامی از این دو شهروند بریتانیایی بهعنوان «ابزار چانهزنی» در تعاملات با غرب استفاده میکند.
فعالان حقوق بشر بازداشت شهروندان کشورهای غربی از سوی جمهوری اسلامی را «گروگانگیری حکومتی» میدانند و میگویند حکومت از این حربه برای تحت فشار گذاشتن غرب و گرفتن امتیاز استفاده میکند.
او در ویدیویی که شامگاه سهشنبه ۲۰ آبان در رسانههای محلی منتشر شده است، میگوید: «جنازه را تحویل نمیگیریم و فاتحهخوانی نداریم تا وقتی امینی و شمس از این شهر بیرون بروند.»
مجاهد بالدی به رضا امینی، شهردار اهواز، و یکی از مدیران شهرداری به نام شمس اشاره دارد که در تصمیمگیری برای مقابله با کسبوکارهای کوچک و دستفروشیهای این شهر دخیل بودهاند.
او همچنین با اشاره به خانواده هشتنفرهشان میگوید: «اگر آنها از این شهر نروند، نوبت من است که خودم را بسوزانم.»
احمد بالدی، ۱۴ آبان در اعتراض به تخریب دکه اغذیهفروشی خانوادهاش به دست ماموران شهرداری اهواز خودسوزی کرد و سهشنبه صبح به وقت محلی در بیمارستان جان باخت.
پس از آن، دادستان عمومی و انقلاب اهواز از بازداشت موقت شهردار و مسئول اجراییات شهرداری اهواز و صدور دستور جلب برای سه نفر دیگر در ارتباط با این پرونده خبر داد. شهردار و مسئول دیگر اکنون به قید وثیقه آزاد شدهاند.
پیشتر، گروهی از مردم و بستگان احمد بالدی با تجمع در مقابل بیمارستان طالقانی که احمد در آن بستری بود، از محمدرضا موالیزاده، استاندار خوزستان، خواستند شهردار اهواز، معاونان و حامیانش را برکنار و افراد دخیل در تخریب دکه را شناسایی کند.
در این بیانیه که به امضای ۲۶۷ نفر رسیده، با اشاره به بازداشت پرویز صداقت، اقتصاددان، مهسا اسداللهنژاد، جامعهشناس، شیرین کریمی، نویسنده و مترجم، و همچنین احضار محمد مالجو، اقتصاددان، و شماری از پژوهشگران جوان آمده که آنها «از صاحبنظران اندیشه چپ با دغدغه عدالت اجتماعی و مخالف جنگ و سلطه خارجی هستند».
امضاکنندگان بیانیه با اشاره به کارهای تحقیقاتی این گروه نوشتند: «جایگاه آنها در جامعهای قانونمند و پایبند به آزادیهای آکادمیک، بیتردید در بلندای احترام و سپاس میبود، نه در بازداشتگاه و زیر سایه تهدید.»
در ادامه این بیانیه آمده است که این سه اقتصاددان و پژوهشگر با اتهام «اقدام علیه امنیت ملی» بازداشت شدهاند.
پیش از این گزارشهای رسیده به ایراناینترنشنال حاکی از آن بود که بازداشتها دوشنبه ۱۲ آبان به دست اطلاعات سپاه پاسداران انجام شده است.
تلاش تازه برای سرکوب صداهای مستقل
امضاکنندگان بیانیه تاکید کردند که بازداشتها و احضارها «نشانه کارزار تازهای است برای خاموشکردن صداهای مستقل در سپهر عمومی ایران و تحکیم فضای خفقان در کشور».
آنها در ادامه به «نیمقرن موجهای مختلف یورش به قلمرو تدریس، پژوهش و گفتوگوی علمی در جامعه ایران»، از جمله انقلاب فرهنگی سال ۱۳۵۹ اشاره کردند که «بیش از شش هزار استاد و ۵۷ هزار دانشجو به دلایل سیاسی و ایدئولوژیک تعلیق و اخراج شدند».
سرکوب «اعتراضهای دانشجویی در تیرماه ۱۳۷۸»، «اعتراضات به نتایج انتخابات سال ۱۳۸۸»، و «اخراج ۱۲۱ استاد و هزاران دانشجو با اتهامات ایدئولوژیک و حمایت از خیزش زن، زندگی، آزادی» در سال ۱۴۰۱، از دیگر رویدادهایی بودند که در این بیانیه به آنها اشاره شده است.
از جمله امضاکنندگان بیانیه آزاده کیان، شیرین سعیدی، جودیت باتلر، صدیقه وسمقی، یرواند آبراهامیان، آرنگ کشاورزیان، حاتم قادری، فاطمه شمس، علی میرسپاسی، آزاده پورزند، رضا نساجی، کامران متین، راسموس ایلینگ، یاسر میردامادی، روزبه آقاجری، نازلی کاموری، نیکی اخوان، شیرین وثوقی، کاظم کردوانی، پیمان وهابزاده، الهه امانی، سعید پیوندی، علی کدیور، استفان انگلمان، مهرداد درویشپور و فرشین کاظمینیا هستند.
بیانیه همچنین از سوی فریبا عادلخواه، کاظم علمداری، نیره توحیدی، کیوان مهتدی، مریم شیرینسخن، آرش عزیزی، عاطفه رنگریز، عسل عباسیان، حسین سلامت، فخرالدین عظیمی، آسو جواهری، عشا مومنی، محمد معینی، علی فتحاللهنژاد، باربد گلشیری، محمد بیکرانبهشت، هما صابری، مایکل تیاشمیت، کندرا اشتراوس، سونیا اسکات، سوزان اینگرام، وینفرید کوران، جوزپه آکونچیا، مارکوس لایزنلینتر و جیم ورنون امضا شده است.
بازداشت چهار اقتصاددان و پژوهشگر در روزهای گذشته واکنشها و انتقادهای زیادی بهدنبال داشته است.
از جمله کمیته حمایت از روزنامهنگاران با انتشار بیانیهای خواستار آزادی فوری صداقت و تمامی پژوهشگران و نویسندگانی شد که بهدلیل تحلیلهای اجتماعی و اقتصادی در بازداشت به سر میبرند.
حدود ۹۰۰ نفر از فعالان فرهنگی، مدنی و سیاسی در داخل و خارج از ایران نیز ۱۷ آبان در بیانیهای اعلام کردند تنها راه حفظ پویایی جامعه، «یکصدایی در مقابله با سرکوب اندیشه و بیان» است.
آنها در بیانیه خود ضمن محکوم کردن موج بازداشت، احضار و ارعاب پژوهشگران اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، آن را «اقدامات نخنما» از سوی حکومت دانستند.
حدود ۳۰۰ فعال سیاسی و مدنی نیز در بیانیهای با محکوم کردن بازداشتهای روزهای اخیر نوشتند در وضعیتی که بحران کارآیی در عرصه داخلی و خارجی به اوج رسیده و با درگیریهای درونی بر سر آینده نظام ترکیب شده، نگرانی اصلی حکومت «توانیابی جامعه به لحاظ فکر و تشکل» است.
سازمان قلم (پن) آمریکا هم ۱۴ آبان با اشاره به بازداشتهای اخیر، سرکوب آزادی بیان از سوی حکومت ایران را به شدت محکوم کرد و خواستار آزادی فوری بازداشتشدگان شد.
ساغر شهیدی بیرجندیان، سهشنبه ۲۰ آبان در گفتوگو با ایراناینترنشنال گفت که خاله او زمانی بازداشت شد که برای آزادی همسرش التماس میکرد.
شوهر خاله او چند هفته پیشتر در محل کارش بازداشت شده بود.
شهیدی بیرجندیان، کارزاری را در وبسایت «چنیج دات اورگ» آغاز کرده و خواستار آزادی فوری و بدون قید و شرط این زوج، حفاظت از آنها در برابر بدرفتاری در بازداشت و دیدار دوباره پسر معلولشان با والدین خود شده است.
جزییات بازداشت
نیروهای امنیتی ۱۲ مهر به محل کار کوروش زیاری، شوهر خاله شهیدی بیرجندیان، در شهر گنبدکاووس در شمال شرق ایران یورش برده و پس از بازداشت او، اسنادش را توقیف کردند.
دو هفته بعد، شعله شهیدی، خاله او، زمانی که برای آزادی همسرش تلاش میکرد، دستگیر شد. هر دو نفر برای چند هفته در مکانهای نامعلوم نگهداری شدند و سپس به گرگان، مرکز استان گلستان، منتقل شدند.
شهیدی بیرجندیان گفت: «حالا هر دو بدون هیچ اتهامی در بازداشت هستند، از حق داشتن وکیل و آزادی با وثیقه محروماند و حتی اجازه سوگواری برای یکی از اعضای خانواده را هم ندارند.»
او گفت: «پسر معلول خالهام که کاملا به او وابسته است، حتی اجازه دیدنش را هم ندارد. این بیرحمی پایانی ندارد. تنها کاری که آنان تا به حال انجام دادهاند، زندگی مسالمتآمیز بوده است.»
بهائیان بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ بهطور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار گرفتهاند.
فشارهای جمهوری اسلامی بر بهائیان در ایران طی ماههای گذشته شدت گرفته است.
در طول دههها، بهائیان ایران با بازداشتهای خودسرانه، اعدام، مصادره اموال، محرومیت از تحصیلات عالی، ممنوعیت شغلی و آزار مداوم روبهرو بودهاند.
سرکوب هماهنگ پس از جنگ ایران و اسرائیل
به گفته فرهاد ثابتان، سخنگوی جامعه جهانی بهائی، از زمان جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل، وضعیت بهائیان در ایران بهشدت بدتر شده است.
او به ایراناینترنشنال گفت موجی هماهنگ از یورشها در دستکم شش استان کشور، از جمله سیستان و بلوچستان، سمنان، مازندران، فارس، اصفهان و تهران، صورت گرفته است.
فقط در ماه اکتبر، نیروهای امنیتی به دستکم ۲۲ خانه و محل کسب بهائیان حمله کردهاند، وسایل آنها را ضبط و مغازهها را پلمب کرده و شماری از بهائیان را بازداشت کردهاند.
ثابتان گفت: «تمام مواردی که توضیح دادم فقط به این دلیل است که آنها بهائی هستند. ماموران اغلب بدون حکم وارد میشوند، هیچ توضیحی نمیدهند و بعدا اتهاماتی مانند اقدام علیه امنیت ملی را بدون هیچ مدرکی، جعل میکنند.»
او افزود: «این فشار پشت فشار است. آنها نمیتوانند کار کنند، مغازههایشان پلمب میشود، حق تحصیل در دانشگاه ندارند و از ابتداییترین حقوق انسانی محروماند، فقط به این دلیل که بهائیاند.»
مدافعان حقوق بشر میگویند موج جدید سرکوب بهائیان بخشی از الگوی گستردهتری از سرکوب در داخل ایران است؛ جایی که حکومت برای کنترل نارضایتیهای فزاینده و مقابله با بحران اقتصادی، دامنه فشارها را گسترش داده است.
عدالتی در روزهای گذشته از بیمارستان مرخص شده و هنگام بازداشت در وضعیت جسمی نامناسب بوده است.
این شهروند بهائی بعدازظهر شنبه ۱۷ آبان به دست هشت مامور اطلاعات سپاه پاسداران بازداشت شد.
آنان پیش از بازداشت عدالتی، بهمدت پنج ساعت خانه را بازرسی کردند و برخی لوازم شخصی از جمله تلفنهای همراه و سه لپتاپ متعلق به او و خانوادهاش را با خود بردند.
یک منبع مطلع به ایراناینترنشنال گفت که گلریز بنگاله، دختر ۲۵ ساله عدالتی نیز به مدت دو ساعت در اتاق خود از سوی ماموران بازجویی شد و بازجویی زمانی که او تحت فشار روحی، دچار تشنج شد، پایان یافت.
بر اساس این گزارش، ماموران اطلاعات سپاه پاسداران از زمان بازداشت مادر بنگاله چند بار با او تماس گرفته و گفتهاند باید برای بازجویی مراجعه کند و در غیر این صورت، برای او نیز پرونده قضایی تشکیل خواهد شد.
بهائیان بزرگترین اقلیت دینی غیرمسلمان ایران هستند که از زمان انقلاب سال ۱۳۵۷ بهطور سیستماتیک هدف آزار و اذیت قرار گرفتهاند.
فشارهای جمهوری اسلامی بر بهائیان در ایران طی ماههای گذشته شدت گرفته است.
چهارم آبان، دادگاه تجدیدنظر استان سمنان با وجود پذیرش اعاده دادرسی در دیوان عالی کشور و ارجاع پرونده به شعبه همعرض، انیسا فنائیان، شهروند بهائی را به هشت سال حبس محکوم کرد.
همزمان وبسایت حقوق بشری هرانا گزارش داد که ندا محبی، عاطفه زاهدی، فریده ایوبی، نورا ایوبی، زریندخت احدزاده و ژاله رضایی، شش زن بهائی ساکن همدان، برای اجرای حکم حبس بازداشت و به زندان منتقل شدند.
جامعه جهانی بهائی ۳۰ مهرماه با صدور بیانیهای نسبت به موج جدید برخوردهای امنیتی و قضایی جمهوری اسلامی با بهائیان در ایران واکنش نشان داد و این امر را بیانگر تشدید چشمگیر سرکوب سازمانیافته علیه بهائیان توصیف کرد.
منابع غیررسمی میگویند بیش از ۳۰۰ هزار شهروند بهائی در ایران زندگی میکنند.
قانون اساسی جمهوری اسلامی تنها ادیان اسلام، مسیحیت، یهودیت و زرتشتی را به رسمیت میشناسد.
