کاظم جلالی، سفیر جمهوری اسلامی در روسیه در پاسخ به پرسش خبرنگار ریانووستی این کشور درباره توافق جامع همکاری راهبردی بین تهران و مسکو، گفت: «هیچ مشکلی در انعقاد توافق جامع همکاریهای راهبردی بین ایران و روسیه وجود ندارد و این توافق تدوین شده است.»
تهیه توافقنامه جامع همکاریهای راهبردی بین ایران و روسیه، دی ۱۴۰۰ / ابتدای سال ۲۰۲۰ و در جریان سفر ابراهیم رئیسی، رییس جمهور وقت ایران، به روسیه در دیدار با ولادیمیر پوتین مورد تایید طرفین قرار گرفت.
تهران و مسکو پیشتر در سال ۲۰۰۱ میلادی قرارداد استراتژیک ۲۰ ساله را امضا کرده بودند که در سال ۲۰۲۰ به صورت خودکار به مدت ۵ سال دیگر تمدید شد.
توافق بین رییسی و پوتین در سال ۲۰۲۰ برای تنظیم سند جدیدی بود که جایگزین سند قبلی شود.
ایران و روسیه تاکنون درباره جزئیات این توافقنامه استراتژیک تازه سکوت کردهاند، اما به گفته روسیه، توافقنامهی سال ۲۰۰۱ بین دو طرف همکاریهایی در زمینه «صنعت و فنآوری، پروژههای امنیتی، انرژی و ساخت نیروگاههای اتمی» را شامل میشد.
سرگئی لاوروف، وزیر خارجه روسیه پنجشنبه ۱۰ آبان در دومین کنفرانس بینالمللی مینسک درباره امنیت اوراسیا گفت توافقنامه بهروز شده بین روسیه و ایران در آینده نزدیک با تمرکز بر مسائل دفاعی آماده امضا خواهد شد.
به گفته او، توافقنامه همکارهای راهبردی دو طرف، یکی از عوامل تقویت روابط روسیه و ایران و «به نفع صلح و امنیت در سطح منطقهای و جهانی» است.
ضمیر کابلوف، مدیر ارشد وزارت خارجه روسیه، پیشتر در ۲۳ خرداد سال جاری گفته بود تکمیل توافقنامه جامع همکاری میان مسکو و تهران به دلیل کشتهشدن رئیسی موقتا و با توافق طرفین به تعلیق درآمده است.
خبری که با واکنش تهران مواجه شد و کاظم جلالی سفیر ایران در مسکو در پیامی در شبکه ایکس نوشت روند نهایی شدن توافقنامه راهبردی ایران و روسیه بر اساس برنامه در حال انجام است و آن چه به عنوان تعلیق توافقنامه همکاریهای راهبردی دو کشور در رسانهها ذکر شده است نادرست و نتیجه ترجمه غیر دقیق اظهارات مقامهای روسی است.
کابلوف، در تازهترین اظهارنظر خود، ۲۳ آبان سال جاری در گفتگو با خبرگزاری روسی تاس گفت «مسکو و تهران آماده امضای توافق هستند و طرف ایرانی سال گذشته اصلاحات خود را برای ما ارسال کرد و ما هم به طور متقابل، اصلاحات و ملاحظات خود را برای آنها فرستادیم و اکنون منتظریم ایرانیها توافقات حاصل شده را مستند کنند.»
با اظهارنظر تازه سفیر ایران در مسکو دال بر اینکه این توافقنامه تدوین شده است، مشخص نیست دو طرف چه زمانی آن را امضا خواهند کرد.
مسعود پزشکیان پیشتر در گفتگوی تلفنی با ولادیمیر پوتین، گفته بود تهران آماده است تا توافق مذکور را در جریان نشست «بریکس» در شهر کازان روسیه در ماه آبان امضا کند. آمادگی که نتیجه بخش نبود و این توافق که مقاد آن روشن نیست، همچنان محل گمانهزنی است.
سایت حقوق بشری هرانا روز ۲۸ آبان در گزارشی نوشت شاکرمی روز ۲۷ آبان به همراه وکیل مدافع خود در دادگاه انقلاب، بابت اتهامات فعالیت تبلیغی علیه نظام، تحریک مردم به جنگ و کشتار، توهین به علی خامنهای و توهین به روحالله خمینی، به دفاع از خود پرداخت.
آیدا، خواهر نیکا شاکرمی در حساب ایکس خود نوشت در جلسه دادگاه از مادرش، نسرین شاکرمی، خواستهاند که «توبهنامه» امضا کند.
او افزود که مادرش این متن را امضا نکرده و بدون دریافت اجازه ملاقات یا تماس تلفنی، به زندان بازگردانده شده است.
شاکرمی روز ۲۰ آبان در بخش دیگر پروندهاش در دادگاه کیفری دو شهرستان خرمآباد، به صورت ویدیو کنفرانس محاکمه شد.
علی امیدی، وکیل دادگستری، همان زمان با بیان این که موکلش بابت اتهامات «توهین به مقدسات و نشر اکاذیب به قصد تشویش اذهان عمومی» به دفاع از خود پرداخت، نوشت که خود نیز به صورت کتبی و شفاهی دفاعیات خود را از موکلش به دادگاه ارائه داد.
او با تاکید بر این که موکلش پیش از جلب، چند نوبت از طریق سامانه ثنا احضار شده اما متوجه ابلاغیه نشده بوده، نوشت که این موضوع در نهایت موجب صدور حکم جلب و بازداشت او شده است.
آیدا شاکرمی، دختر نسرین شاکرمی، شامگاه ۲۵ مهر در شبکههای اجتماعی از بازداشت مادرش در خرمآباد خبر داد و نوشت که از علت دستگیری و اتهام مطرح شده علیه او بیاطلاع است.
ساعتی پس از آن، صفحه اینستاگرام نسرین شاکرمی از دسترس خارج شد.
نیکا شاکرمی، نوجوان ۱۷ ساله، ۲۹ شهریور ۱۴۰۱ در جریان خیزش انقلابی «زن، زندگی، آزادی» در بلوار کشاورز تهران ربوده شد و به قتل رسید.
خانواده نیکا پیکر او را ۹ روز پس از ناپدید شدنش در یک سردخانه یافتند و با فشار نهادهای امنیتی، او را در روستایی دورافتاده در حوالی خرمآباد لرستان به خاک سپردند.
مراجع قضایی و رسانههای وابسته به حکومت مدعی شدند که نیکا بر اثر سقوط از ارتفاع کشته و پیکرش در «ساختمانی نیمهکاره» پیدا شده است.
مادر نیکا بارها با بیان این که دخترش در جریان اعتراضات در روز ۲۹ شهریور ۱۴۰۱ کشته شده، تاکید داشته است جمهوری اسلامی درباره کشته شدن نیکا دروغ میگوید.
به گفته او، اعضای خانوادهاش هدف تهدید و فشار امنیتی قرار گرفتند تا روایت حکومت را درباره کشته شدن دخترش تکرار کنند و خواهرش، آتش شاکرمی نیز مجبور به اعتراف تلویزیونی شد.
دو ماه پس از قتل نیکا، شبکه سیانان در گزارشی با تجزیه و تحلیل ۵۰ ویدیو و انتشار ویدیوهای جدیدی از حضور نیکا در خیابان و مصاحبه با شاهدان عینی، اعلام کرد او بازداشت شده بوده و ادعای مقامهای جمهوری اسلامی درباره خودکشیاش صحت ندارد.
بیبیسی جهانی نیز ۱۰ اردیبهشت امسال گزارش داد به مدرکی «بسیار محرمانه» دست یافته که نشان میدهد نیکا از سوی سه مرد که از نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی بودند، هدف تعرض جنسی قرار گرفته و به قتل رسیده است.
اسفند ۱۴۰۲ نیز یکی از اسناد به دست آمده از هک سامانههای قوه قضاییه جمهوری اسلامی به دست گروه عدالت علی، تجاوز به نیکا را پیش از قتل تایید میکرد.
طبق آمارهای سازمانهای حقوق بشری، جمهوری اسلامی بیش از ۵۵۰ معترض را در جریان خیزش «زن، زندگی، آزادی» کشت و بینایی صدها تن دیگر را گرفت.
بنا بر این آمارها، دهها کودک و نوجوان در جریان این خیزش با شلیک یا بر اثر ضرب و جرح نیروهای حکومتی کشته شدند که هویت بیش از ۷۰ تن از آنها روشن شده است.